Η πρόοδος μετριέται σε επαναλήψεις

Όχι, δεν είμαστε πια νωρίς στη σεζόν όταν σε λίγες μέρες θα μπει Δεκέμβρης και έχουμε ήδη ξεπεράσει το 1/3 της διάρκειας της. Αν και κανονικά ο Χριστουγεννιάτικος διάκοσμος θα έπρεπε να είναι απόδειξη από μόνος του, αλλά ας είναι.

Με αυτό ως δεδομένο οι ομάδες, μηδενός του Παναθηναϊκού εξαιρουμένου, καλούνται να ξεκινήσουν να βελτιώνονται με την έννοια της σχηματοποίησης εβδομάδα την εβδομάδα – και πάντα λαμβάνοντας υπόψιν τις επιμέρους διαφοροποιήσεις και ανακατατάξεις εξαιτίας των τραυματισμών.

Όσο περισσότεροι, τόσο δυσκολότερο να εμφανίζει κανείς σταθερότητα στα πράγματα που μπορεί να κάνει καλά.

Με αυτή την έννοια ο Παναθηναϊκός, με ένα σχεδόν copy paste παιχνίδι σε σχέση με το προηγούμενο, προόδευσε. Είχε να κάνει, όπως πάντα έχει, και με τον αντίπαλο: εύθραυστη από κατασκευής της η Ντουμπάι, όσο μάλλον χωρίς τον Μπέικον και τον Αβράμοβιτς στο δεύτερο ημίχρονο. Γεμάτη ραγίσματα ήδη η Παρτίζαν, τόσο που φύσηξε αεράκι και έγινε χίλια κομμάτια, 25-0 σερί, ο καθένας έκανε ό,τι του κατέβαινε από κάποια στιγμή και μετά. Η απουσία του Κάρλικ Τζόουνς δεν αρκεί για να δικαιολογήσει αυτή το ρεσιτάλ αναρχίας και αδιαφορίας.

Πίσω στους πράσινους. Καλός πάλι ο Σλούκας, τι καλός, εκνευριστικός, να διαβάζεις τα πάντα στον πόντο και να έχεις τον ρυθμό μπεγλέρι, μία χάντρα τη φορά, λόμπα, σκαστή, kick-out, σουτ από ντρίμπλα, από όλα έχει ο μπαξές. Άμεσος και πάλι ο Ναν, δύο ντρίμπλες το πολύ και μετά απόφαση, πάσα, σουτ, ό,τι χρειάζεται για να εξασφαλίζεται η ροή. Σταθερός ο Γκραντ, του έδωσε λεπτά η απουσία του Όσμαν, έχασε κάποιες μάχες από το ταυρί Μπράουν, επέστρεψε, έστρωσε, οργάνωσε. Τυπικός ο Φαρίντ, η οντότητα στη ρακέτα. Καρφώματα πάνω από τη στεφάνη και ενθουσιασμός, ενέργεια μέχρι λαχανιάσματος, ένα κιβώτιο ταχυτήτων που μεταδίδει ηρεμία στους υπόλοιπους. Ο Χουάντσο εκεί, ζεν στο ρόλο του, να κυνηγάει τις μπάλες σαν σκύλος και να εκνευρίζεται που δεν έβαλε τα μακρινά.

Κατ΄ αναλογία το ίδιο θετικός και ο Ρογκαβόπουλος. Λίγα λεπτά με το Ντουμπάι, περισσότερα τώρα. Όχι μονοδιάστατος, μόνο σουτέρ και αν μπουν είμαι καλός. Διάβασε τις καλύψεις, πήγε μέσα και είχε 5/5 δίποντα, έβαλε το κορμί (4 ριμπάουντ), ήταν συγκεντρωμένος ξοδεύοντας σωστά τα φάουλ του. Μέσα στο ματς ο Μήτογλου: ούτε πολλούς έβαλε (9), ούτε τα προβλήματα απέφυγε στην άμυνα, αλλά πέρασε τρεις ασίστ, για πρώτη φορά φέτος. Πέρσι, συνέβη σε 39 ματς, συνέβη μία φορά. Πρόπερσι, άλλα 38 ματς, πάλι μία. Για έναν παίκτη που «καπνίζει» τη μπάλα εννιά στις δέκα, όπως και να το κάνεις, είναι πρόοδος.

Ομαδικά, ένα δεκάλεπτο λιγότερο πριν γίνουν οι απαραίτητες προσαρμογές και ανέβει στο ταιριαστό σημείο το επίπεδο της έντασης. Πρώτη περίοδος, 31 πόντοι. Δεύτερη, 13. Την προηγούμενη εβδομάδα ήταν 24+24, τώρα 31+13. Είναι (σχεδόν) το ίδιο στη σούμα, απέχει παρασάγγας σε αντανακλαστικά αντίδρασης.

Φυσικά δεν είναι όλα τέλεια. Η σταδιακή επιστροφή των σέντερ θα απαιτήσει το εκ νέου μοίρασμα των ρόλων. Ο Σορτς σε τρεις μέρες έκανε δύο βήματα μπροστά (Παρίσι, Μαδρίτη), τις τελευταίες ισάριθμα πίσω, Ντουμπάι, Παρτίζαν: αναζητούνται οι τρόποι που θα τον κάνουν σταθερά ωφέλιμο.

Στο δια ταύτα. Πρόοδος είναι να κάνεις τα ίδια πράγματα καλά, εβδομάδα την εβδομάδα, να χτίζεις συνήθεια, πεπατημένη, αυτό που περιγράφεται γενικόλογα ως «τρόπος παιχνιδιού». Ο αντίπαλος, ανάλογα με τη δυναμική (φόρμα/ταλέντο/προβλήματα) θα βάλει αντίσταση, μικρή ή μεγαλύτερη. Η συνήθεια φέρνει την θετική πλευρά της προβλεψιμότητας, την άνεση, την ασφάλεια, την καλή επικοινωνία.

Δέκα μέρες χωρίς ματς (για τους μη διεθνείς) είναι σαν μίνι καλοκαίρι, ευκαιρία για αποφόρτιση. Όταν επιστρέψουν στο παρκέ, Αταμάν και παίκτες θα βρουν απέναντι τους το πορτοκαλί σμήνος της Βαλένθια.

Keywords
Τυχαία Θέματα