Εθνική ομάδα: Για τον Τζορτζ…

10:56 9/10/2025 - Πηγή: Novasports

Είναι 9 Οκτωβρίου 2024, ένας χρόνος πριν. Λίγο μετά τις 21:00 ώρα Αγγλίας, επιβαίνουμε σε ένα αγγλικό κλασικό ταξί με τον Χρήστο Σωτηρακόπουλο, τον Ντέμη Νικολαΐδη και άλλους δύο συναδέλφους από άλλα μέσα. Έχει τελειώσει η προπόνηση της Εθνικής στο Wembley, μια μέρα πριν τον αγώνα με την Αγγλία και πηγαίνουμε για φαγητό. Η ευθυμία στο ταξί και η ανάλυση του μεγάλου αγώνα παύουν ξαφνικά.

Μόλις έχω

διαβάσει στο κινητό μου την τραγική είδηση. “Πέθανε ο Τζορτζ Μπάλντοκ”. Παύση μερικών δευτερολέπτων ώσπου το μυαλό μου να συνειδητοποιήσει αυτό που είχε διαβάσει. Με την ευχή να έχει ξεφύγει το μυαλό μου και να μην έχω σώας τας φρένας. Το ξαναδιαβάζω. Και το λέω. Αμήχανα βλέμματα, και κάποια απλοϊκά “τί;” , “τί λες ρε;” απλά γεμίζουν την ατμόσφαιρα που κάθε δευτερόλεπτο βαραίνει.

Και δευτερόλεπτα μετά να χτυπούν τα τηλέφωνά μας. “Είναι αλήθεια;” Οποιαδήποτε πληροφορία ωχριά μπροστά στο τραγικό συμβάν. Ο χρόνος σταματά και το μυαλό αρνείται να επανέλθει στην πραγματικότητα. Τον Τζορτζ Μπάλντοκ τον γνώριζα από την πρώτη του κλήση στην “γαλανόλευκη”. Ένα χαμογελαστό, ταπεινό παιδί, γεμάτο ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία να παίξει για την Ελλάδα.

Ένα παιδί που προσαρμόστηκε εύκολα χάρη στα ελληνικά του γονίδια. Και έδεσε με όλους. Και έκανε παρέα μαζί τους σα να τους ήξερε χρόνια. Τον Μασούρα, τον Παυλίδη, τον Χατζηδιάκο και όλα τα παιδιά που τον αγκάλιασαν στην Εθνική ομάδα σαν αδερφό τους, για να μην νιώσει ποτέ “ξένος”. Το χιούμορ του και η αγγλική του προφορά, η αυταπάρνησή του στο γήπεδο, το ματς με τη Γαλλία με αντίπαλο τον Εμπαπέ όταν έπαιζε με τραυματισμένη γάμπα και έδωσε την ψυχή του.

Οι συνεντεύξεις μας με το βλέμμα πάντα χαμηλά, ντροπαλός, ευγενής. Και στον ελεύθερό του χρόνου μια βόλτα με την οικογένειά του. Ανοιχτόκαρδος και φιλικός με όλους. Να μιλήσει με όποιον τον σταματούσε να τον ρωτήσει για τα τελευταία νέα του Παναθηναϊκού. Για το αν μπορεί η ομάδα του να πάρει το πρωτάθλημα μετά από τόσα χρόνια. “Ναι μπορεί” έλεγε. Και με την Εθνική ονειρευόταν το Μουντιάλ.

Τόσα όνειρα για την προσωπική και επαγγελνατική του ζωή που έσβησαν μονοκοντυλιά. Για ένα άχαρο παιχνίδι της μοίρας. Από εκείνα που σε κάνουν να συνειδητοποιείς την ματαιότητα των πάντων. Και την ανάγκη για απλότητα. Και ο Τζορτζ να μένει στο μυαλό και την καρδιά ζωντανός και χαμογελαστός για να σου θυμίζει πως πρέπει απολαμβάνεις το ταξίδι της ζωής όπως έκανε εκείνος. Για κάθε προπόνηση, για κάθε παιχνίδι, για κάθε στόχο.

Αυτό θα ήθελε ο Τζορτζ από τους φίλους τους στη Γλασκώβη. Να απολαύσουν το παιχνίδι, να τα δώσουν όλα και αφού τα δώσουν όλα, τότε ακόμα και το αποτέλεσμα θα περνά σε δεύτερη μοίρα. Εκείνη που δεν πρόλαβε αυτός. Σήμερα ο Τάσος, ο Όντι, ο Δημήτρης, ο Ντίνος, ο Παντελής, ο Βαγγέλης, ο Δημήτρης, ο Τάσος, ο Φώτης και όσοι τον έζησαν, θα παίξουν και για εκείνον.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords