Ένα cyborg με πορτοκαλί καλώδια

Ξενοδοχείο, δίπλα στο Gaston Medecin, περίπου μία ώρα μετά το τέλος του παιχνιδιού. Οι εκδρομείς από την Αθήνα έχουν στήσει δεύτερη κερκίδα και περιμένουν να τους νικητές για το μπιζάρισμα. Πιο πολύ από όλους τον Κέντρικ Ναν και το παραληρηματικό παιχνίδι του. Από μακριά μέσα στις σκιές αχνοφαίνεται μια φιγούρα, ψηλός, μαύρος.

“MVP, MVP” οι μισοί, “Κέντρικ Ναν, οεοεοε” οι άλλοι μισοί.

Βγαίνει ο τύπος στο φως, καμία σχέση, ένας ανυποψίαστος Μονεγάσκος

“Ρε, δεν είναι αυτός”, λένε οι πρασινοφορεμένοι και γελάνε βροντερά.

“Δεν πειράζει, κι αυτός MVP”, συνεχίζει το χωρατό. Και δώστου γέλια μέχρι που όντως εμφανίστηκε ο Ναν, αποθεώθηκε και σχεδόν φυγαδεύτηκε προς τα ενδότερα γιατί θα τον σήκωναν στα χέρια.

Άντε να τους αδικήσεις. Ο Αταμάν, ο Χουάντσο, ο Γκραντ, ο Σερέλης, όλοι υποκλίθηκαν στην απόκοσμη παράσταση ενός cyborg με πορτοκαλί καλώδια. Και ο επίσημος λογαριασμός της Μονακό, γνωστός για την σατιρική, στα όρια του τρολ προσέγγιση του, τα ίδια: «μερικές φορές απλώς πρέπει να χειροκροτείς τον αντίπαλό σου. Είμαστε χαρούμενοι που παικτάρες σαν αυτόν παίζουν στην Ευρωλίγκα».

Και άντε το πρώτο ημίχρονο, τότε που για 15 λεπτά ο Παναθηναϊκός ακούμπησε το – χωρίς Λεσόρ – ταβάνι του, με τον Ναν στρατηλάτη. Είχε βάλει 18, έβαζε αυτός, έβαζαν όλοι, ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Μπορεί να συμβεί. Ακόμα και με εκείνο τον σκανδαλώδη, δεν-σας-βλέπω τρόπο που πέτυχε τους τρεις τελευταίους. Ένας ένας με τον Ντιάλο, πρώτη μπούκα, τοίχος, δεύτερη, τα ίδια, τρίτη, no pasaran. Κοντοστάθηκε στα δέκα μέτρα, το έσταξε από εκεί, να σου συμβαίνει και να θες να πάς στα αποδυτήρια.

Οκτώμισι λεπτά αργότερα, μισά στο πρώτο, μισά στο δεύτερο, το σκηνικό είχε αλλάξει. Η Μονακό είχε γράψει 16-0, ο Αταμάν σήκωνε τον ένα μετά τον άλλο από τον πάγκο αποζητώντας ενέργεια και φρεσκάδα, η ανασφάλεια περίσσευε, το σκορ ήταν στον πόντο, 48-49.

Ναι, και;

Τρίποντο, τρίποντο και φάουλ (!) σε επίθεση πέντε δευτερολέπτων με επαναφορά πίσω από το κέντρο, ασίστ στον Γιούρτσεβεν όταν τον έκλεισαν δύο, δίποντο. Προσωπικό 11-0, όταν καίγεται ο τόπος, με αντίπαλο ανταγωνιστή του τίτλου, εκτός έδρας, κόντρα στη ροή του αγώνα. Σαν glitch στο Matrix.

Φινάλε τρίτης περιόδου, σκηνή από καρτούν. Παίρνει το ριμπάουντ, κάτι σκόρπια δευτερόλεπτα στο ρολόι, αρκετά για να πάει απέναντι. Οι πέντε της Μονακό δεν έχουν μάτια για άλλον, όλοι σπεύδουν, δύο κοντά, ένας παρά δίπλα, άλλοι δυο σε απόσταση, λες και έφτιαχναν δίχτυ ασφαλείας. Με κάποιον τρόπο δεν τον μαρκάρουν, απλώς γιατί χθες βράδυ κανείς δεν τον μάρκαρε, έπαιζε μόνος του, μονόπρακτο στο Μονακό και οι υπόλοιποι θεατές. Καλάθι και φάουλ, πως έπαιξε χθες ο Ναν, άσε, τι να σου λέω, έπρεπε να το δεις.

Ήταν τόσο εκθαμβωτικό που επισκίασε τα πάντα, δεν γινόταν αλλιώς. Τον Γκραντ που έσκασε από την κούραση, πήρε ένα δεκάλεπτο και γύρισε για να τελειώσει το βίδωμα του Τζέιμς και να βάλει τα γνωστά mid-range. Τον Σλούκα που ανέκαμψε από το κακό τριαντάλεπτο και έγινε αγωγός. Τον Γιούρτσεβεν που εκμεταλλεύτηκε τη βαρύτητα των γκαρντ και τελείωσε χωρίς φιοριτούρες τις φάσεις, τους Όσμαν/Μήτογλου/Γκέιμπριελ του πρώτου μέρους, τον Μπράουν του δεύτερου που ίσως για πρώτη φορά φέτος έπαιξε αόρατα καλά, δύο πόντοι, μία ασίστ, μηδέν λάθη σε σκάρτο δεκάλεπτο, η βαλβίδα που αφαιρεί την πίεση στην περιφέρεια.

Νίκη με πολλαπλά οφέλη. Πέρα από το προφανές πλεονέκτημα της έδρας, κάθε ομάδα χρειάζεται μια μεγάλη εκτός έδρας επιτυχία για να χτίσει την αυτοπεποίθηση της. Ασταθής σε σημείο τρεκλίσματος εδώ και καιρό, ο Παναθηναϊκός είχε να κερδίσει ομάδα με θετικό ρεκόρ στην έδρα της από τα Χριστούγεννα: όταν πέρασε από το Μόναχο το ημερολόγιο έγραφε 27 Δεκέμβρη. Με την τρίτη θέση στο τσεπάκι, τη δεύτερη διεκδικούμενη και την αισιοδοξία να έχει επιστρέψει, η διαδρομή μοιάζει πλέον λιγότερο φιδογυριστή.