Ελλάδα: Δεν πέτυχε το πείραμα

Η ελληνική ομάδα έδειξε πως δεν μπορεί να προσαρμοστεί στη συγκεκριμένη διάταξη στον αγωνιστικό και αντιμετώπισε πολλά προβλήματα κόντρα στους νεαρούς Ιταλούς, ειδικά στην προσπάθεια για να χτίσει παιχνίδια από την άμυνα. Η πίεση ψηλά των Ιταλών δεν άφησε τους διεθνείς να οργανώσουν όπως θα ήθελαν τις επιθέσεις τους και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προσπαθούν κυρίως με βαθιές μπαλιές να στείλουν την μπάλα στην επίθεση ή να βγουν σε κάποια αντεπίθεση. Το 3-4-3 είναι ένα σύστημα, το οποίο μπορεί να προστατεύσει τα νώτα μιας ομάδας, κόντρα σε ισχυρότερους αντιπάλους, όμως για να λειτουργήσει

Ίδιο ήταν το πρόβλημα και του Παναθηναϊκού, από τότε που ο Ράφα Μπενίτεθ θέλησε να εφαρμόσει τη συγκεκριμένη διάταξη, για να διασφαλίσει πως η πρώην πλέον ομάδα του δε θα δέχεται πολλές φάσεις από τους αντιπάλους. Ο Ισπανός τεχνικός δεν είχε εμπιστοσύνη στην αμυντική λειτουργία του «τριφυλλιού» και η συγκεκριμένη διάταξη έφερε αποτελέσματα, όμως το επιθετικό πρόβλημα ήταν παραπάνω από εμφανές. Επιθετικά, ο Παναθηναϊκός λειτουργούσε κυρίως με βαθιές μπαλιές προς τον επιθετικό, ο οποίος θα έπρεπε να «σπάσει» την μπάλα στους δυο πλάγιους μεσοεπιθετικούς, προκειμένου αυτοί να δημιουργήσουν ή να απειλήσουν.

Κάπως έτσι ήταν και η εικόνα της Εθνικής κόντρα στην Ιταλία. Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα είχε πρόβλημα στο να μεταφέρει την μπάλα από την άμυνα στην επίθεση, το κέντρο δε λειτούργησε και οι ακραίοι είχαν αλλάξει ρόλους, κατά τη διάρκεια του αγώνα. Οι δυο πλάγιοι μπακ περιορίζονταν στα αμυντικά τους καθήκοντα και γύριζαν πολύ πίσω, ενώ οι δυο πλάγιοι μεσοεπιθετικοί είχαν μετατραπεί σε δυο πλάγιους μπακ-χαφ, σε μια προσπάθεια να δίνουν βοήθειες στους πλάγιους μπακ. Αυτό άφηνε τον Δουβίκα στην προκειμένη περίπτωση, μόνο με την ιταλική άμυνα, χωρίς στηρίγματα και αναγκασμένο να πηγαίνει σε ατομικές ενέργειες ή να κυνηγάει χαμένες μπαλιές.

Μια αλλαγή στην αγωνιστική διάταξη δε φέρνει πάντα αποτελέσματα. Πολλές φορές συμβαίνει το αντίθετο. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είχε μια πετυχημένη σε γενικές γραμμές συνταγή, την οποία θα έπρεπε να βελτιώσει και όχι να αλλάξει εντελώς. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός θέλησε να δοκιμάσει το συγκεκριμένο σύστημα, όμως αποδείχτηκε πως από τη θεωρία στην πράξη υπάρχει σημαντικός δρόμος για να καλυφθεί από τους διεθνείς. Μια λογική εξέλιξη είναι να επιστρέψει η Εθνική, στο γνώριμο και δοκιμασμένο 4-2-3-1. Αν χρειαστεί μια πιο συντηρητική προσέγγιση, το συγκεκριμένο σύστημα θα μπορούσε να μετατραπεί σε 4-3-3, με έμφαση στην πίεση και στα μαρκαρίσματα στη μεσαία γραμμή. Αυτές οι διατάξεις στον αγωνιστικό χώρο είναι πιο οικείες για τους Έλληνες διεθνείς, οι οποίοι έχουν δείξει, πως μπορούν να τις υπηρετήσουν.

Σίγουρα, οι αγώνες κόντρα σε Σερβία, Γερμανία και Ολλανδία θα είναι απαιτητικοί για την ελληνική ομάδα, όμως αυτό που ήταν ζητούμενο τα προηγούμενα χρόνια ήταν να αρχίσει η ελληνική ομάδα να παίζει σύγχρονο ποδόσφαιρο στον αγωνιστικό χώρο, ακόμα και κόντρα σε δυνατότερους αντιπάλους. Με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει να δημιουργήσει μια αγωνιστική ταυτότητα και θα έχει τον τρόπο να επιβάλλει το παιχνίδι της κόντρα σε ισάξιες ή υποδεέστερες ομάδες. Μια επιστροφή σε ένα σύστημα και μια αγωνιστική νοοτροπία άκρως αμυντική θα ήταν πισωγύρισμα. Μπορεί αυτή η αγωνιστική προσέγγιση να έχει φέρει στο παρελθόν διακρίσεις, όμως το ποδόσφαιρο έχει προχωρήσει και αυτό φάνηκε στα προβλήματα που αντιμετώπισε η Εθνική κόντρα στην ομάδα Νέων της Ιταλίας. Οπότε θα ήταν καλύτερο να συνεχιστεί η προσπάθεια, ώστε να παίξει η ελληνική ομάδα σύγχρονο και ελκυστικό ποδόσφαιρο, ακόμα και αυτό δε φέρει θετικά αποτελέσματα στο επικείμενο Nations League.

Οι αντίπαλοι γνωρίζουν πως θα πρέπει να διασπάσουν τέτοιου είδους άμυνες, ειδικά αυτοί που θα έχει η ελληνική ομάδα στην επικείμενη διοργάνωση. Έτσι, μια επιστροφή σε συντηρητική νοοτροπία, ειδικά για αυτούς τους αγώνες, είναι πιθανό να μην αποφέρει καρπούς και στο τέλος της ημέρας, η Εθνική θα έχει μείνει χωρίς τα καλά αποτελέσματα και μια κακή εικόνα στον αγωνιστικό χώρο, που θα επηρεάσει τις μελλοντικές προσπάθειες, για να επιστρέψει στις μεγάλες διοργανώσεις. Ουσιαστικά θα μιλάμε για μια παραίτηση του πλάνου που είχε ξεκινήσει όταν αποφασίστηκε να αναλάβει τα ηνία ο Γιοβάνοβιτς.