Δοκάρι και μέσα στο Σαράγεβο, δοκάρι και έξω στη Σόφια

Επανάληψη, για να μην ξεχνιόμαστε. Οι ομάδες δεν φτιάχνουν συνήθειες, ούτε τις αλλάζουν Απρίλη μήνα. Ο Παναθηναϊκός, η Χάποελ, κανείς. Οι πράσινοι πήγαν να παίξουν εκτός έδρας στη Σόφια, κατέληξαν να παίζουν εντός, αλλά αυτό δεν αλλάζει ότι στο 4-0 που έτρεχαν είχαν παθητικό 92 πόντους μέσο όρο. Με τον Όσμαν να γίνεται τρίτος πόλος, την έδρα να παίζει ρόλο και τους Ναν, Χέιζ-Ντέιβις να ηγούνται η επίθεση τους σκόραρε 97 ανά παιχνίδι, με αποκορύφωμα τις δύο σερί 107άρες.

Το

λοιπόν, ο Παναθηναϊκός δεν είναι μια καλή αμυντική ομάδα: έχει όλη τη χρονιά σοβαρότατο πρόβλημα στην pick n’ roll άμυνα και στις περιστροφές. Μερικές φορές καλύπτει αυτές τις αδυναμίες ανεβάζοντας σε ιδεατό επίπεδο την ένταση, όμως είναι φανερό πως τις περισσότερες φορές η επίθεση είναι αυτή που καλείται να βγάλει την ομάδα στον αφρό. Η απουσία του Γκραντ έκανε τα πράγματα ακόμα πιο περίπλοκα απέναντι σε μια ομάδα με πολύ περιφερειακό ταλέντο και άφησε δυσανάλογα μεγάλο βάρος στον Σλούκα, ειδικά από τη στιγμή που ο Σορτς άργησε πολύ να μπει στο πνεύμα του ματς και στην ουσία έδωσε μόνο ένα καλό δίλεπτο.

Για τους πράσινους η προσπάθεια ήταν εκεί – είναι πολύ άστοχο να μιλήσει οποιοσδήποτε για έλλειψη αγωνιστικότητας ή επιθυμίας. Πριν 10 μέρες, στο Σαράγεβο, Ναν και Χέιζ-Ντέιβις τα έβαλαν όλα: 11 πόντους στο τελευταίο εξάλεπτο ο ένας, 13 ο άλλος, που σε πονεί και που σε σφάζει. Χθες τα έχασαν όλα, 0/5 με ένα λάθος ο Ναν, βιαστικός και τσαπατσούλης ο άλλος, άστοχος και από κοντά και από μακριά. Συμβαίνει. Όταν κανείς χάνει προβάδισμα 11 πόντων σε 9 λεπτά και μαζί ένα παιχνίδι που αισθάνεται ότι το είχε του χεριού του, η τσαντίλα είναι διπλή, τριπλή αν σκεφτεί πως στην κερκίδα είχε έξι χιλιάδες εκδρομείς, απόβαση κανονική. Αλλά συμβαίνει.

Την ίδια στιγμή, κάπου φτάνει με τον καιροσκοπισμό, ας διαλέξουμε επιτέλους: αν ένας από τους κορυφαίους 1v1 παίκτες στην Ευρωλίγκα πάρει πέντε 1v1 δράσεις, είναι κακή ή καλή επιλογή, ή απλώς η άποψή μας εξαρτάται από το αν η μπάλα πήγε μέσα ή όχι; Γιατί έχει περάσει ο καιρός που το iso είναι «ένας εναντίον όλων», πάνε αυτά, πέρασαν και δεν θα μας λείψουν.

Ο Άταμαν μίλησε δικαίως για τα αρκετά χαμένα τρίποντα, την ίδια στιγμή όμως ελέγχεται και ο ίδιος και η ομάδα του για το πρόβλημα που δημιούργησε για εννιά(!) σερί λεπτά ο Κρις Τζόουνς στην άμυνα του τριφυλλιού, χωρίς επί της ουσίας να βρεθεί ποτέ λύση. O Αμερικανός όχι μόνο συνδύασε σκορ και δημιουργία με 6 πόντους και 5 ασίστ μετά το 71-80, αλλά αποστράγγισε και τον Σλούκα σε τέτοιο βαθμό που ο αρχηγός δεν μπορούσε να δημιουργήσει κάτι στο φινάλε. Εκτός αυτού εξέθεσε και τον Λεσόρ, ο οποίος έβλεπε τις μπάλες να σφυρίζουν στην πλάτη του και τελείωσε το ματς με τον χειρότερο συντελεστή +/- από όλους όσους έπαιξαν, -10 σε 15 λεπτά.

Κάπως έτσι πήγε στράφι η απίθανη εμφάνιση του Χουάντσο που αυτή τη φορά ήταν έτοιμος να τιμωρήσει το χώρο που του έδωσε ο Ιτούδης, το ηγετικό πρώτο ημίχρονο του Σλούκα και η αποτελεσματικότητα του tall ball με τον Όσμαν στο «2» που επέτρεψε στους πράσινους να χτίσουν διαφορά. Τα 34 λεπτά αποδείχτηκαν πολλά για τον κουρασμένο στο φινάλε Τούρκο, που δεν είχε τις ανάσες που θα του έδινε υπό κανονικές συνθήκες ο Ρογκαβόπουλος.

Σε τελική ανάλυση, καμία μπασκετική αυτοκτονία δεν έγινε χθες, όσο κι αν ο εν λόγω τίτλος δεν θα φύγει ποτέ από τη μόδα. Αυτοκτονία πάει να πει ότι παίζεις μόνος σου, δηλαδή πως ο αντίπαλος δεν έχει τον τρόπο να σε προβληματίσει αν εσύ δεν το επιτρέψεις. Ο Κρις Τζόουνς δεν είναι κανένας περαστικός, ο Αντόνιο Μπλέικνι έχει δώσει διαπιστευτήρια μια σεζόν τώρα, ο Μπράιαντ ήταν ο MVP του πρώτου γύρου, ο Μάλκομ ένας σούπερ χρήσιμος αθλητικός wing με 41% τρίποντο, σώνει πλέον με τις παρωπίδες: αν ο Παναθηναϊκός ήταν τόσο καλός εδώ, δεν θα έφτανε να παίζει τον Απρίλη ματς χωρίς αύριο για την εξάδα.

Στο φινάλε υπήρξε η φυσιολογική, ανθρώπινη αντίδραση μιας ομάδας που περιμένει να κερδίσει χωρίς καρδιοχτύπια και καταλήγει να παίζει ένα ματς ρουλέτα. Λίγο ανασφάλεια, λίγο πίεση, όλοι γύρισαν στις συνήθειες τους: ο Χουάντσο άφησε 2-3 ελεύθερα σουτ και έκανε χώρο για τον Ναν και πήγαινε σαν μανιασμένος στο ριμπάουντ, ο Ναν πήρε την ευθύνη γιατί αυτή είναι η δουλειά του, η στεφάνη ξέρναγε τη μπάλα με αναίδεια, μια να στριφογυρίζει και μία να αναπηδά.

Συνοψίζοντας. Το ότι ο Παναθηναϊκός δεν είχε περιθώρια έτσι όπως πλασαρίστηκε στην τελευταία οκτάδα αγώνων δεν σήμαινε πως θα απέφευγε, γιατί έτσι, όλες τις λακκούβες της διαδρομής και θα έσβηνε μονοκοντυλιά πέντε μήνες ανορθογραφιών τύπου Μπολόνια, Μιλάνο, Βελιγράδι, Μόναχο. Η Φενέρ σκουντουφλάει όπου βρει, ο Ολυμπιακός προ εβδομάδων έχασε από τη Μονακό, η Βαλένθια και ο Αστέρας έγιναν πελατάκια της Παρτίζαν, η Χάποελ έβαλε και στις τσέπες στη Βιτόρια, η Μπάρσα παλεύει με κλεφτοπόλεμο να μείνει στην οκτάδα. Την επόμενη εβδομάδα, στο στοιχειωμένο Παλάου, οι πράσινοι θα πάνε για να σιγουρέψουν το «7». Αν τα καταφέρουν, θα μετακομίσουν στην Ροτς Αρένα για κοιτάξουν προς το «6».