Μπάσκετ για αχόρταγους

Για τον Ολυμπιακό είναι λογικό να αναρωτηθεί κανείς. «Δεν μπορεί, κάτι θα κάνατε για να φτάσετε από τους 58 πόντους πριν τρεις μέρες στους 102. Και δεν μπορεί να είναι μόνο η έδρα». Απάντησε ο Μπαρτζώκας, ίδια τακτική, διαφορετική μέρα, άλλο αποτέλεσμα.

Ο Παναθηναϊκός, ο ελλιπής ταλαντούχος, έγραψε 92 πόντους αν και στο τέλος σου έδινε να καταλάβεις πως του τελείωσαν τα πυρομαχικά. Πόσες φορές άνοιξε το ματς ο αντίπαλος, οκτώ, εννέα, ως και δεκατρείς πόντοι, άλλες τόσες επιστροφές ως τους τέσσερις, ένας πράσινος στενός κορσές. Ανθεκτικότητα.

Ματσάρα, με δυο λόγια, με έναν που έπαιζε σε διαφορετικό επίπεδο από τους άλλους. Ο Εβάν Φουρνιέ έγραψε 28 πόντους, 8 ασίστ, 6/10 τρίποντα σε αποφασιστικής σημασίας Game 3, σε μία βραδιά που διάβασε ό,τι ήρθε απέναντι του και το νίκησε κατά κράτος.

Στα δύο πρώτα ματς ο Γάλλος ηγήθηκε, αλλά όχι ακριβώς με παραγωγικό τρόπο. Πρώτο ματς, 20π, 6/16 σουτ, 2/10 τρίποντα, 5 ασίστ/5 λάθη. Δεύτερο ματς, 15 πόντοι, 5/12 σουτ, 7 ασίστ, 7 λάθη, έπαιζε σαν τον Ναν με τη Βαλένθια, συνεχώς απρόθυμος να βγει με πάσα από την παγίδα.

Χθες είχε 10 πόντους στο δεκάλεπτο, αλλά και δύο λάθη να του θυμίζουν τα προηγούμενα. Στο υπόλοιπο ματς δεν έκανε ούτε ένα, μια τέλεια ισορροπία ανάμεσα στο συναίσθημα και το ρεαλισμό, ο ορισμός της ηγεσίας.

Από κοντά και οι υπόλοιποι. Ο Γουορντ προσωποποίησε την διάθεση και την ικανότητα του Ολυμπιακού να τρέξει ως γηπεδούχος, να χτυπήσει στα πρώτα οκτώ δευτερόλεπτα. Έτσι ήρθαν 16 πόντοι στον αιφνιδιασμό και κάμποσα επιθετικά ριμπάουντ, ο Ολυμπιακός τρόπος της σωματικής επιβολής μέσω του μεγέθους και του Μιλουτίνοφ. Ο Βεζένκοφ στο εύκολα καλύτερο του ματς ως τώρα στους τελικούς, έτοιμος να λερώσει τα χέρια του στη ρακέτα. Δεν χρειάστηκαν πολλοί περισσότεροι. Σπάνιο πράγμα, 92/102 από βασικούς, αλλά σε ένα βαθμό λογικό από τη στιγμή που τέσσερις έπαιξαν πάνω από 27 λεπτά.

Ο Παναθηναϊκός ήταν, φως φανάρι, καλά, έτοιμος να παίξει. Αλλιώς δεν επιβιώνεις στο Φάληρο όταν βρεθείς με οκτώ, εννιά, δεκατρεις πίσω. Λίγο να κρεμάσεις τους ώμους, το κοντέρ γράφει είκοσι και από εκεί δεν γυρνάς κάθε μέρα. Ο Άταμαν είχε ξανά πίσω τους Σλούκα και Ρόγκα, αλλά μόνο στη θεωρία. Ο ένας έπαιξε φανερά ανέτοιμος, ο άλλος είδε το πέλμα να τον προδίδει πάνω που πάτησε καλά. Ο Όσμαν έξω, ο Χουάντσο με τρία φάουλ από το δεκάλεπτο, πολλά για να τα αντέξει κανείς.

Ο Άταμαν έστυψε τους Γκραντ και Χέιζ-Ντέιβις και το ίδιο θα έκανε και με τον Ναν, αλλά αυτός έμπλεξε με τα φάουλ και την αστοχία και έμεινε στα 29 λεπτά. Ο Λεσόρ είχε vintage στιγμές με ενέργεια και νεύρο και έκρηξη, ο Παναθηναϊκός έξι διψήφιους, αλλά ποτέ την άμυνα που θα επιβράδυνε σημαντικά τον αντίπαλο του. Λίγο συνέβη όταν είδαν απέναντι τους το tall ball των Γουορντ/Πίτερς/Βεζένκοφ/Τζόουνς, αλλά πολύ λίγο για ματς τέτοιας έντασης. Αυτή τη φορά η αμυντική αποστολή στον Φουρνιέ απέτυχε, οι αμυντικές περιστροφές εκτίθονταν όλο και πιο συχνά όσο η κούραση συσσωρευόταν και ήρωας από τον πάγκο δεν ήρθε ποτέ.

Ο Ολυμπιακός χρειάζεται πια μια νίκη για τον τίτλο και είναι, από χαρακτήρα, από θέση, από προσωπικότητα η ομάδα που ξέρεις ότι «το έχει» να κερδίσει τον τίτλο μια ώρα αρχύτερα. Ο Παναθηναϊκός έχει επίσης λόγους να αισιοδοξεί, αλλά χρειάζεται τον δικό του ΣούπερΝαν, όχι το φάντασμα του που όπως Βαλένθια δεν μπορεί να μείνει στο παρκέ. Χωρίς τον Σλούκα, ο Αμερικανός καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να ηγηθεί. Ως τώρα, μετά το Game 1 με τη Βαλένθια, οι βαθμοί στον έλεγχο του leadership είναι οριακά πάνω από τη βάση.