Μπαρέζι: Ένας από τους τελευταίους μεγάλους Ιταλούς

Η ιταλική ομάδα αποχαιρέτησε τον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή το πρωί της Παρασκευή, με ένα ποστάρισμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο Ιταλός ποδοσφαιριστής φόρεσε σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του τη φανέλα της Μίλαν και είχε συνολικά 33 γκολ και 24 ασίστ σε 717 ματς σε όλες τις διοργανώσεις. Ο Μπαρέζι είχε ένα γκολ σε 81 ματς με την εθνική ομάδα της Ιταλίας, της οποίας ήταν βασικό στέλεχος στα χρόνια της καριέρας του.

Ενδεικτικό του πόσο

σημαντικός ήταν ο Μπαρέζι για τη Μίλαν και το ιταλικό ποδόσφαιρο είναι το γεγονός, πως διεκδίκησε με αξιώσεις τη «Χρυσή Μπάλα» το 1989, η οποία τελικά κατέληξε στον Μάρκο Φαν Μπάστεν με 119 ψήφους, έναντι 80 του Μπαρέζι. Ο Μπαρέζι αγωνίστηκε ως λίμπερο, σε σύστημα με τρεις κεντρικούς αμυντικούς, το οποίο συνόδευε συνήθως το παραδοσιακό «κατενάτσιο» των Ιταλών. Μετέπετα αγωνίστηκε ως στόπερ σε σχήμα με τέσσερις αμυντικούς.

Ο Μπαρέζι αγωνίζονταν με τη φανέλα με το νούμερο «6», κατά τη διάρκεια της καριέρας του στη Μίλαν. Η διοίκηση της ιταλικής ομάδας απέσυρε τον συγκεκριμένο αριθμό, προκριμένου να τον τιμήσει.

Με την αγαπημένη του ομάδα κατέκτησε τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών (1988-1989, 1989-1990 και 1993-1994). Επίσης, κατέκτησε δυο ευρωπαϊκά Super Cup (1990 και 1994), δυο Διηπειρωτικά (1989 και 1990), έξι πρωταθλήματα Ιταλία (1978-1979, 1987-1988, 1991-1992, 1992-1993, 1993-1994, 1995-1996) και τέσσερα Super Cup Ιταλίας (1988, 1992, 1993, 1994).

Όπως ήταν φυσικό διετέλεσε αρχηγός των «ροσονέρι», όμως η ιστορία του θα μπορούσε να είναι διαφορετική, αν το 1972 δεν είχε απορριφθεί από την Ίντερ. Σε ηλικία δώδεκα ετών, ο Μπαρέζι είχε πάει να δοκιμαστεί από τους «νερατζούρι», μαζί με τον αδερφό του. Οι ιθύνοντες της Ίντερ τον είχαν απορρίψει, καθώς θεώρησαν πως δε θα μπορούσε να κάνει καριέρα, γιατί ήταν κοντός και μικροκαμωμένος (ύψος 1,76 μέτρα). Η επόμενη κίνηση του Μπαρέζι ήταν να δοκιμαστεί στη Μίλαν, η οποία τον πήρε στις ακαδημίες της και δεν έβγαλε ποτέ τη φανέλα των «ροσονέρι».

Ακόμα και όταν η Μίλαν είχε υποβιβαστεί στη δεύτερη κατηγορία του ιταλικού ποδοσφαίρου, ο Μπαρέζι είχε μείνει πιστός σε αυτή και την ακολούθησε στη Serie B. Το περιβραχιόνιο του αρχηγού το πήρε σε ηλικία 22 ετών και δεν το έβγαλε, μέχρι την απόσυρσή του. Κατά την περίοδο της παραμονής του στο Σαν Σίρο, ο Μπαρέζι είχε γίνει σύμβολο για τους φιλάθλους της Μίλαν.

Στην ιστορία του ιταλικού και παγκοσμίου ποδοσφαίρου θα μείνουν και οι «μάχες» του με τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, στις αναμετρήσεις της Μίλαν με τη Νάπολι. Ο ίδιος δηλώσει πως ο Αργεντινός ποδοσφαιριστής ήταν ο δυσκολότερος αντίπαλος, που είχε αντιμετωπίσει στην καριέρα του.

Από την πλευρά του, ο Μαραντόνα είχε δηλώσει παλιότερα για την πρώτη φορά που αντιμετώπισε τον Μπαρέζι, πως ο Μισέλ Πλατινί τον είχε προειδοποιήσει για τον αμυντικό της Μίλαν, σε ένα ματς με τη Γιουβέντους στο Τορίνο, όμως ο ίδιος δεν είχε δώσει σημασία, μέχρι να έρθει το ματς της Νάπολι στο Σαν Σίρο, κόντρα στους «ροσονέρι». Εκεί διαπίστωσε την αξία του Μπαρέζι, για τον οποίο συμπλήρωσε πως κατάφερνε να του κλέβει την μπάλα χωρίς να τον ακουμπάει, σε αντίθεση με άλλους αμυντικούς, οι οποίοι φρόντιζαν να τον χτυπήσουν.

Σημαντική θέση στο πάνθεον του παγκοσμίου ποδοσφαίρου θα μείνει και για το ιατρικό «θαύμα» του 1994. Ο Μπαρέζι είχε τραυματιστεί στην αναμέτρηση της Ιταλίας με τη Νορβηγία, στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Οι εξετάσεις είχαν δείξει πρόβλημα στον μηνίσκο και η συμμετοχή του στη συνέχεια του τουρνουά θεωρούνταν απίθανη. Ο Ιταλός παίκτης έκανε αρθροσκόπηση και κατάφερε να επιστρέψει στην αγωνιστική δράση σε 25 μέρες. Ο Μπαρέζι αγωνίστηκε κανονικά στον τελικό εναντίον της Βραζιλίας, στον οποίο η «σελεσάο» πήρε το τρόπαιο στα πέναλτι. Μάλιστα, είχε αναλάβει το μαρκάρισμα του Ρομάριο στη συγκεκριμένη αναμέτρηση.

Τέλος, ένα από τα χαρακτηριστικά του ήταν η σχέση που είχε με τους επόπτες. Ο Μπαρέζι συνήθιζε να σηκώνει το χέρι του σε φάσεις, στις οποίες θεωρούσε πως ο αντίπαλος επιθετικός ήταν οφ – σάιντ. Πολλές φορές με αυτή την κίνηση έδειχνε στους συμπαίκτες του, πως θα πρέπει να παίξουν τεχνητό οφ-σάιντ, για να βγουν οι αντίπαλοι εκτεθειμένοι. Συνήθως σήκωνε το δεξί του χέρι.