Next is Now: Euroleague’s rising Kings

Νεαροί παίκτες που ξεπηδούν από τις σκιές των βετεράνων, έτοιμοι να αρπάξουν την ευκαιρία και να πρωταγωνιστήσουν στην πιο ανταγωνιστική ευρωπαϊκή σκήνη. Παίκτες που δεν παίζουν απλά για την φανέλα και το επόμενο συμβόλαιο, αλλά για την κατάκτηση του θρόνου.

Το μέλλον του ευρωπαϊκού μπάσκετ έχει ήδη ανατείλει και αυτή είναι η νέα γενιά αστεριών που ήρθε για να γράψει τη δική της ιστορία.

Theo Maledon (LDLC ASVEL Villeurbanne) – 2001

17 ppg, 4.6 apg,

Ο Γάλλος guard βρήκε ξανά τον ρυθμό του, μετά το 4ετές πέρασμα του από το ΝΒΑ (περνώντας από 3 διαφορετικές ομάδες), και με την φετινή παρουσία του στη Villeurbanne έδειξε γιατί θεωρούνταν το next big thing του Ευρωπαϊκού μπάσκετ στις μικρές ηλικίες.

Mε τα γρήγορα πόδια και την εκπληκτική συναρμογή του δημιουργεί πρόβλημα σε κάθε αμυντικό, είτε διεισδύοντας και σκοράροντας, με μία πληθώρα κινήσεων, κοντά στο καλάθι είτε εκτελώντας από μακριά, με καλά ποσοστά (34,5% 3pt). Φυσικά, τις βοήθειες που αναγκάζεται να στείλει η άμυνα, τις τιμωρεί δημιουργώντας εύκολα καλάθια για τους συμπαίκτες του.

Την φετινή σεζόν μέτρησε 29 ματς με διψήφιο αριθμό πόντων, στα 12 εκ των οποίων είχε 20+ πόντους. Highlights της σεζόν το double double (10 points – 11 assists) απέναντι στον Παναθηναϊκό και οι 31 πόντοι απέναντι στον Ολυμπιακό. Αυτές οι επιδόσεις τον κατατάσσουν στους πιο περιζήτητους guards της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου.

Tarik Biberovic (Fenerbahce Beko Istanbul) – 2001

10.1 ppg, 3.2 rpg, 42.6% 3pt

Ο Τουρκο- Βόσνιος forward αποτελεί τον πιο σταθερό σουτέρ της ομάδας του Sarunas Jasikevicius. Η 7η χρονιά του στην ομάδα της Κωνσταντινούπολης είναι και η πιο παραγωγική της καριέρας του, όντας ο 5ος σκόρερ μίας ομάδας με πληθώρα επιθετικού ταλέντου.

Η γρήγορη εκτέλεση του από την γραμμή του τρίποντου και το εξαιρετικό διάβασμα του σε καταστάσεις close out τον καθιστά τον «αθόρυβο» εκτελεστή της Fenerbahce.

Την φετινή σεζόν μέτρησε 16 ματς με διψήφιο αριθμό πόντων, με highlights τις δύο νίκες της Fenerbahce απέναντι σε Partizan και Efes, όπου σκόραρε δις 17 πόντους.

Nadir Hifi (Paris Basketball) – 2002

14.9 ppg, 34.3% 3pt

Ο, μικρός το δέμας, (πολιτογραφημένος) Γάλλος guard αποτέλεσε τον δεύτερο σκόρερ της ομάδας – έκπληξη της φετινής Euroleague. Χρησιμοποιώντας την ταχύτητα του και την ελευθερία κινήσεων που του προσέφερε ο Tiago Splitter, σκόραρε κατά ριπάς και με συνέπεια.

Το απρόβλεπτο σουτ του σε καταστάσεις iso και pick and roll, τα συνεχή rejections στα pick and roll και το εξαιρετικό balance μετά από επαφή με τον αμυντικό είναι μερικά από στα στοιχεία του παιχνιδιού του που τον κάνουν επικίνδυνο για κάθε άμυνα.

Η πρώτη του σεζόν στην Euroleague χαρακτηρίζεται ως ονειρική. 28 παιχνίδια με διψήφιο αριθμό πόντων, 15 συνεχόμενα παιχνίδια με 10+ πόντους (7/11/24 – 7/2/25), 3 συνεχόμενα παιχνίδια με 20+ πόντους απέναντι σε Ολυμπιακό, Villeurbanne και Real Madrid. Sky is the limit για τον βραχύσωμο, αριστερόχειρα guard.

Gabriele Procida (ALBA Berlin) – 2002

9.7 ppg, 62% 2pts

Ο Ιταλός guard τράβηξε τα βλέμματα του κοινού της Euroleague με τον θεαματικό τρόπο παιχνιδιού του. Παρότι η Alba δεν κατάφερε ακόμα μία χρονιά να ξεφύγει από τις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας, έδωσε την ευκαιρία σε εκκολαπτόμενους αστέρες να δείξουν μέρος του ταλέντου τους και να μπουν στα ραντάρ των μεγάλων ομάδων.

Ο Procida, εκτός από δυναμικά καρφώματα και εκπληκτικές τάπες, είναι εξαιρετικός slasher, με πολύ καλή ισορροπία στον αέρα που του επιτρέπει είτε να διεισδύσει μέχρι το καλάθι, είτε να σταματήσει και σουτάρει το πολύ αξιόπιστο pull up του.

Στην τρίτη, και πιο παραγωγική, σεζόν του στην ομάδα του Βερολίνου ξεκίνησε στα 17 από τα 26 παιχνίδια που αγωνίστηκε. Μετά από τα πρώτα αναγνωριστικά παιχνίδια βρήκε ρυθμό και πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις με 7 συνεχόμενα ματς με διψήφιο αριθμό πόντων και highlights τα παιχνίδια με Ερυθρό Αστέρα και Armani, όπου είχε PIR 34 και 31 αντίστοιχα. Αναμφίβολα, έχει όλο το πακέτο να πρωταγωνιστήσει στην Euroleague. Μένει να δοκιμαστεί και σε ομάδα που να διεκδικεί είσοδο στα play offs, αρχικά.

Νίκος Ρογκαβόπουλος (BaskoniaVitoria – Gasteiz) – 2001

9.7 ppg, 3.9 rpg, 43.5% 3pt

Ο μοναδικός Έλληνας της λίστας στην δεύτερη, μόλις, χρονιά του στο πρωτάθλημα των αστέρων, έδειξε ότι είναι έτοιμος να πρωταγωνιστήσει. Με εμφανή σωματική βελτίωση και ταχύτητα, έδειξε ότι είναι ένας καταπληκτικός σουτέρ (43.5%), τιμωρώντας κάθε αντίπαλη άμυνα που τον άφηνε ελεύθερο.

Παρόλο που στην αρχή πραγματοποίησε χαμηλές πτήσεις δεν έδειξε να πτοείται. Με πίστη στην δουλειά που κάνει και την στήριξη του μετρ ανάδειξης νέων ταλέντων, Pablo Laso, η αγωνιστική έκρηξη δεν άργησε να έρθει. Δεύτερος σκόρερ της ομάδας με 15 πόντους στην επικράτηση επί της Fenerbahce για την 13η αγωνιστική, καλύτερος παίκτης της Baskonia στις δύο ήττες στο νήμα από την Virtus Bologna για την 15η και 20η αγωνιστική (18 PIR και 21 PIR αντίστοιχα). Μάλιστα στο δεύτερο παιχνίδι εκτός από τους 13 πόντους, κατέβασε και 10 ριμπάουντ σε 23’ συμμετοχής. Ήταν, όμως, αυτά τα highlights του; Σαφώς όχι, καθώς στο παιχνίδι της 23ης αγωνιστικής με την Real Madrid πραγματοποίησε άλλο ένα εμφατικό double double με 22 πόντους και 11 ριμπάουντ.

Συστήθηκε πέρσι, σταθεροποιήθηκε φέτος. Το επόμενο βήμα; Η καθιέρωση! Το μέλλον αναμένεται λαμπρό για τον Έλληνα guard/forward και ελπίζουμε να τον δούμε να πανηγυρίζει πολλούς ατομικούς και συλλογικούς τίτλους.

Matthew Strazel (AS Monaco) – 2002

8.2 ppg, 2.3 apg, 41.3% 3pt

Ο βραχύσωμος guard της Monaco βρήκε χώρο στο rotation του Βασίλη Σπανούλη και τον δικαίωσε. Στην 6η σεζόν του στην Euroleague (3η με την ομάδα του πριγκιπάτου) ήταν παραγωγικότατος, σε ένα backcourt γεμάτο επιθετικό ταλέντο.

Με το spot shot και το εξαιρετικό pull up του προσέφερε λύσεις από τον πάγκο, χωρίς η ομάδα να χάνει τον επιθετικό της ρυθμό. Πραγματοποίησε ένα εξαιρετικό σερί 7 συνεχόμενων παιχνιδιών με διψήφιο αριθμό πόντων και ποσοστό 55% στο τρίποντο.

Matteo Spagnolo (ALBA Berlin) – 2003

9.6 ppg, 3.8 apg

Ο δεύτερος εκκολαπτόμενος star της ουραγού της βαθμολογίας ALBA. Ένα από τα μεγαλύτερα project της νέας ιταλικής σχολής βρήκε σταθερότητα στην ομάδα της γερμανικής πρωτεύουσας και χώρο να πρωταγωνιστήσει. Μετά το επιτυχημένο πέρασμα του από τις υποδομές της Real Madrid και την μεστή σεζόν που έκανε με την Trento στο Eurocup σε ηλικία 19 ετών, πήρε την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει στο υψηλότερο επίπεδο. Την φετινή σεζόν, τη 2η του στην Euroleague, κατέγραψε 9.6 πόντους και 3.8 ασιστ ανά παιχνίδι, δείχνοντας μέρος του ταλέντου που έχουμε δει στα πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα των «μικρών» εθνικών ομάδων.

Καλύτερη φετινή στιγμή του οι 20 πόντοι με 9 ασίστ στην νίκη της ALBA απέναντι στην ιταλική Armani.

Honorary mention: Τα ‘’Next Up’’

Mouhamet Diouf (Virtus Segafredo Bologna) – 2001

Ακόμα ένας νεαρός Ιταλός που εμφανίστηκε στην Euroleague, έδωσε ενέργεια και λύσεις στην ιταλική ομάδα όποτε του ζητήθηκε. Αθλητικός, μακρύς και καλός finisher έχει τα εχέγγυα να καθιερωθεί και να πρωταγωνιστήσει.

Jimmy Clark III (Maccabi Playtika Tel Aviv) – 2001

Ενίσχυσε την «ομάδα του λαού» στα τελευταία 8 παιχνίδια της σεζόν και η παρουσία του κρίνεται κάτι παραπάνω από θετική. Χωρίς πρότερη επαγγελματική εμπειρία, ο απόφοιτος του Duquense συστήθηκε στο κοινό της Euroleague στη νίκη της Maccabi απέναντι στην Fenerbahce, μοιράζοντας 10 ασιστ, ενώ την προτελευταία αγωνιστική στη νίκη, με ανατροπή, απέναντι στην Bayern σκόραρε 20 πόντους. Τα πρώτα δείγματα είναι θετικά και μένει να δούμε αν ο, ύψους 1.90, Αμερικάνος guard θα είναι ο επόμενος πρωταγωνιστής της Euroleague.

Melvin Ajinca (LDLC ASVEL Villeurbanne) – 2004

Ο νεαρός Γάλλος forward πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Euroleague και κατάφερε να βάλει το όνομα του στα μπλοκάκια προπονητών και scouters. Παρόλο που ξεκίνησε μέτρια, με μικρή συμμετοχή στο rotation, κατάφερε να «ξεμπλοκάρει» και να γίνει βασικό γρανάζι της ομάδας. Αποτέλεσμα αυτού; Η μεστή εμφάνιση απέναντι στον πρωταθλητή Ευρώπης Παναθηναϊκό με 18 πόντους, 5 ριμπάουντ, 3 ασίστ και 6/7 τρίποντα. Θα δικαιώσει τους ειδικούς που λένε ότι είναι καλύτερος από τον ξάδελφο του, πρώην NBAer, Alexis; Το μέλλον σίγουρα είναι μπροστά του και εμείς ίσως δούμε την ιστορία να γράφεται μπροστά στα μάτια μας.

JuanNunez (FCBarcelona) – 2004

Μεγαλωμένος στις υποδομές της Real Madrid, έκανε το άλμα του σε ηλικία 18 ετών στο Eurocup και την Ulm, πριν υπογράψει φέτος στην Barcelona. Με την ομάδα της Καταλονίας αγωνίστηκε σε 25 παιχνίδια, έχοντας αρκετά σημαντικό ρόλο. Εκτελεστικά δεν ήταν σταθερός, όμως με 2.6 assists/turnover αποδείχτηκε μία αξιόπιστη λύση για την οργάνωση της ομάδας. Μπορεί να εξελιχθεί στον επόμενο δυναμικό playmaker της Barcelona και της Εθνικής Ισπανίας;

Απογοητεύσεις

Δυστυχώς, κάποιοι νέοι παίκτες δεν κατάφεραν να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες των προπονητών και των φιλάθλων. Οι 3 εξ αυτών έχουν και εμπειρία από την άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Προεξάρχων της λίστας ο Usman Garuba (Real Madrid – 2002). Ο δυναμικός forward έχει στο παλμαρέ του πληθώρα μεταλλίων και ατομικών διακρίσεων με τις «μικρές» εθνικές ομάδες και τις υποδομές του ισπανικού συλλόγου. Τα σχόλια που τον ακολουθούσαν ήταν εγκωμιαστικά. Μετά το 3ετές πέρασμα του από το μαγικό κόσμο του ΝΒΑ, και κυρίως από την αναπτυξιακή λίγκα, πήρε το αεροπλάνο της επιστροφής στη Μαδρίτη. Δυστυχώς, όμως, δεν έχει καταφέρει να βρει σταθερότητα και να αποδώσει τα αναμενόμενα.

Δεύτερος σε σειρά είναι. Ο Ιταλο – αμερ ο NiccoloMannion(EmporioArmaniMilan – 2001)ικανός guard αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της ηλικίας του. Με τρομερές εμφανίσεις σε Πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα και στο high school, κέρδισε υποτροφία στο πανεπιστήμιο της Arizona και εν συνεχεία έγινε draft. Μετά από μια σεζόν στο ΝΒΑ, ήρθε στην Ευρώπη και την γενέτειρά του Ιταλία. Μετά την κατάκτηση του Eurocup to 2022 έκανε το άλμα στην Euroleague, με την Armani φέτος να είναι η τρίτη του ομάδα στην διοργάνωση. Εξαιρέσει κάποιες καλές εμφανίσεις, δεν κατάφερε να ξεχωρίσει μέσα στην μετριότητα της ιταλικής ομάδας και να θυμίσει τον παίκτη που απολαμβάναμε στα πανευρωπαϊκά και στο κολεγιακό πρωτάθλημα.

Τελευταίος στη λίστα ο AleksejPokusevski (PartizanBelgrade– 2001). Παλιός γνώριμος από τον Ολυμπιακό, ομάδα που τον έφερε στην Ελλάδα και επένδυσε πάνω του, χωρίς ωστόσο να δικαιολογήσει τις προσδοκίες που υπήρχαν. Έκανε το άλμα στο ΝΒΑ πραγματοποιώντας κάποιες καλές εμφανίσεις , χωρίς όμως να βρει σταθερό ρόλο. Επέστρεψε στην Ευρώπη για λογαριασμό της Partizan, χωρίς ωστόσο να βοηθήσει ουσιαστικά την ομάδα του Zeljko Obradovic.

Σε μια Euroleague που αλλάζει, που γίνεται πιο γρήγορη, πιο απαιτητική, πιο παγκόσμια, τα ανερχόμενα αστέρια δεν είναι πια «υποσχόμενα». Είναι real – time επενδύσεις για το μέλλον. Είναι το νέο αίμα που δεν περιμένει να της δοθεί η ευκαιρία, αλλά την αρπάζει με λύσσα. Και, όσο διαβάζουμε εμείς αυτές τις γραμμές, κάποιος από αυτούς μόλις έβαλε το buzzer beater και έστειλε στην ομάδα του στο final four.