6+1 αξέχαστες μπασκετικές στιγμές από το 2025

Λοιπόν, να το ξεκαθαρίσουμε, παρακάτω δεν θα βρείτε τις “αντικειμενικά” καλύτερες μπασκετικές στιγμές του 2025. Απλώς αυτές στις οποίες βρέθηκα προσωπικά κοντά, που τις έζησα εκ του σύνεγγυς και ως εκ τούτου με άγγιξαν κατάτι παραπάνω. Ακολουθούν με ημερολογιακή σειρά.

Η 45άρα του Σάσα Βεζένκοφ απέναντι στη Μπάγερν
Είναι φορές που όλοι οι πλανήτες ευθυγραμμίζονται. Εκείνη την εξωφρενική βραδιά της 10ης Γενάρη 2025 ο Βεζένκοφ σκόραρε 45 πόντους με μόλις μία εύστοχη βολή και 20 σουτ (10/10 δίποντα, 8/10 τρίποντα), όμως δεν είναι αυτός που μου έχει μείνει στο μυαλό. Είναι η φρενίτιδα

που απλώθηκε σαν επιδημία στις κερκίδες του Σ.Ε.Φ., το παραλήρημα του κόσμου, η αίσθηση του καθένα ότι ήταν παρών εκείνη τη στιγμή που γραφόταν ιστορία. Ο θόρυβος που αυξανόταν εκθετικά με κάθε εύστοχο σουτ, η αδημονία πριν το εκτελέσει, λες και 12 χιλιάδες άνθρωποι κρατούσαν την ανάσα τους πριν ουρλιάξουν. Αγνή διασκέδαση.

Το απίθανο σόου του Ναν στο Μονακό
Εκείνη τη φάση στο τέλος της τρίτης περιόδου μάλλον δεν θα την ξεχάσω σύντομα. Ο Ναν παίρνει τη μπάλα με δευτερόλεπτα στο ρολόι μετά από ένα βιαστικό σουτ του Τζέιμς και αίφνης τον κυνηγά όλη η πεντάδα της Μονακό. Το αστείο είναι ότι κανείς άλλος από τους συμπαίκτες του δεν έχει περάσει το κέντρο όταν αυτός μπαίνει μέσα από το τρίποντο, είναι λες και έχουν αποβληθεί. Τον κλείνουν δύο, άλλοι τρεις δημιουργούν ένα δίχτυ. Την ώρα που εκτελεί, ο Μπλόσομγκεϊμ για κάποιο λόγο πηδάει, λες και κάποιος παίζει NBA2K και πατάει το κουμπί του άλματος ελέγχοντας λάθος παίκτη. Ο Ναν βάζει καλάθι και φάουλ, αργότερα τελειώνει το ματς με 37 πόντους και σουρεαλιστική στατιστική 37 πόντων με 9/12 δίποντα και 5/5 τρίποντα, σε μία από τις πιο κυριαρχικές εμφανίσεις παίκτη στην ιστορία της Ευρωλίγκας.

Το κλάμα του Εβάν Φουρνιέ στο Άμπου Ντάμπι
Ο ημιτελικός του Ολυμπιακού με τη Μονακό έχει μόλις τελειώσει και η ομάδα από το πριγκιπάτο έχει φράξει τον δρόμο των ερυθρόλευκων προς τον τίτλο. Μαζί και του Εβάν Φουρνιέ ο οποίος νωρίτερα έβγαζε αφρούς από το στόμα την ώρα που σκόραρε 31 πόντους πασχίζοντας να κρατήσει την ομάδα του στο παιχνίδι. Δεν περνάει πολλή ώρα για να γεμίσουν τα μάτια του και να ξεσπάσει σε λυγμούς: «δεν κατάφερα να δώσω χαρά σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που ξόδεψαν τα χρήματά τους για να έρθουν ως εδώ, αυτούς που με υποδέχτηκαν με τέτοιο τρόπο». Εκτός αυτών, τον Γάλλο σταρ έκαιγε ένα προσωπικό απωθημένο, αυτό της κατάκτησης της κορυφής για πρώτη φορά στην καριέρα του. Παρασημοφορημένος με έξι μετάλλια σε επίπεδο Εθνικής Ανδρών αλλά χωρίς ούτε ένα χρυσό, ήθελε όσο τίποτα το τίτλο. Ο Βασίλης Σπανούλης που έσκυψε δίπλα του με λόγια κουράγιου έκλεισε την σκηνή.

Η εξιλέωση του Μάρκο Γκούντουριτς
Βράδυ 25ης Απριλίου, Etihad Arena, Άμπου Ντάμπι. Στο ρολόι έχουν απομείνει λιγότερα από δύο λεπτά και στη Μονακό έχουν απομείνει λίγες, θεωρητικές ελπίδες με την εις βάρος της διαφορά στους επτά πόντους. Ο Μάρκο Γκούντουριτς παίρνει την αλλαγή και βλέπει απέναντι του τον Ντάνιελ Τάις. Μοιάζει σαν δεύτερη ευκαιρία. Δύο χρόνια νωρίτερα στη Μανίλα, στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου απέναντι στον Τάις και την Γερμανία, ο Σέρβος είχε φορέσει τον μανδύα του μοιραίου. Σπάνια η ζωή δίνει τόσο ξεκάθαρα ευκαιρίες για εξιλέωση. Ο Γκούντουριτς ακροπατά, τον ζυγίζει. Με ένα βήμα πίσω εξαπολύει το τρίποντο στο στόχο. Είναι πια πρωταθλητής Ευρώπης.

Όταν οι Φινλανδοί πέταξαν εκτός Ευρωμπάσκετ τους Σέρβους
Σπάνια έβρισκε κανείς μεγαλύτερο φαβορί από την Σερβία πριν την έναρξη του φετινού Ευρωμπάσκετ. Τουλάχιστον πριν αρχίσει το τουρνουά και σίγουρα πριν ο Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς βγει νοκ άουτ με τραυματισμό. Εντούτοις το ταλέντο έφτανε και περίσσευε: η αυτού εξοχότης Γιόκιτς, ο Μίτσιτς, ο Αβράμοβιτς, ο Πετρούσεφ, ο Γιόβιτς, χάλκινοι στο Παρίσι ένα χρόνο πριν, έτοιμοι για το θρόνο. Στο πρώτο νοκ άουτ απέναντι στους Φινλανδούς ελάχιστοι έδιναν σοβαρές ελπίδες στην αγέλη λύκων από το Βορρά. Το παρκέ είπε άλλα: ο Λάσι Τουόβι έριξε γροθιά στο μαχαίρι με ένα small ball που χόρευε γύρω από τα σερβικά βαριά κορμιά: ο σταρ Μάρκανεν, ο πολύτιμος Γιάντουνεν, ο θρασύς Λιτλ. Χρειαζόταν και ένας ακόμα, κάποιος που οι Σέρβοι δεν θα περίμεναν. Ο Ελίας Βάλτονεν φόρεσε τον μανδύα του ήρωα, τα έβαλε όλα στο φινάλε και οι Φινλανδοί πανηγύρισαν την μεγαλύτερη έκπληξη του τουρνουά αφήνοντας όλο τον κόσμο με το στόμα ανοιχτό.

Το μετάλλιο της Εθνικής
Πολύ φοβάμαι πως θα ήμουν ακόμα εξόριστος στη Ρίγα σε περίπτωση που ο Μίκαελ Γιάντουνεν είχε σκοράρει με το φόλοου και είχε στερήσει από την Εθνική μας ένα μετάλλιο μετά από 16 χρόνια αναμονής. Βλέπετε το είχα τολμήσει στη μετάδοση, όταν ο Παπανικολάου είχε σκοράρει για τρεις γράφοντας το 84-67 στα 3:39, πως το ματς είχε τελειώσει. Ο Καρύδας με είχε αγριοκοιτάξει και η ψυχούλα μου το ήξερε πως τη ζούσε εκείνη το ψυχοβγαλτικό τρίλεπτο, μην γίνει καμία στραβή γιατί ο παλιός θα με έστελνε σε τίποτα γκούλαγκ που θα έβρισκε πρόχειρα από την εποχή των σοβιέτ.

Τέλος καλό, όλα καλά για μια Εθνική Ελλάδας που παρουσιάστηκε στο Ευρωμπάσκετ με χαμηλές προσδοκίες μετά από ανάμεικτα και κυρίως αποθαρρυντικά αποτελέσματα στα φιλικά και υπήρξε η επιτομή της σταθερότητας και της σοβαρότητας. Πρώτευσε στον όμιλο της Κύπρου, της πήγαν δεξιά (επιτέλους) οι διασταυρώσεις, πήρε τους Ισραηλινούς και τους Λιθουανούς για την τετράδα, έχασε αέρα από τους άπαιχτους Τούρκους αλλά φόρεσε χαλκό στο στήθος στο τέλος. Με τον Γιάννη σημαιοφόρο, τους Σλούκα-Παπανικολάου υπασπιστές, τον Σπανούλη στρατηγό να ταϊζει αυτοπεποίθηση με το ζόρι. Όντως, δεν ήταν μάγια και κατάρες.

Το “no way” του Κίναν Έβανς
Είναι από τις στιγμές που το μυαλό αρνείται να μεταφράσει σωστά αυτό που βλέπει, η κλασική άρνηση μπροστά σε κάτι ολότελα άδικο. Μια αντίθεση που θα ήταν υπερβολική ακόμα και για ταινία, ο Κίναν Έβανς να πατά παρκέ μετά από αναμονή 1.5 χρόνου, να αποθεώνεται από το κοινό και να σωριάζεται ένα δίλεπτο μετά κραυγάζοντας “no way”, ελληνιστί «δεν είναι δυνατόν». Η σκληρή, αδυσώπητη πλευρά του πρωταθλητισμού έπεσε σαν μαύρο σύννεφο πάνω από το Ειρήνης και Φιλίας εκείνο το βράδυ. Για ένα δίωρο, μέχρι που μαθεύτηκαν τα άσχημα μαντάντα της νέας ρήξης αχιλλείου, όλοι παρακολουθούσαν εύχονταν να είναι απλώς μια τρομάρα, αλλά δεν ήταν. Ο Αμερικανός γκαρντ συνέχιζε να ενσαρκώνει το μύθο του Σίσυφου.