Προσωπικός Αριθμός, τα ερωτήματα

Γράφει οΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΜΠΑΚΗΣ

Πολύ καιρό η κυβέρνηση προετοίμαζε το θέμα και επιτελώς το παρουσίασε. Εισήγαγε τον προσωπικό αριθμό των Ελλήνων πολιτών προσθέτοντας 3 ψηφία στον 9ψήφιο αριθμό φορολογικού μητρώου που έχει ο κάθε πολίτης της χώρας για να τον κάνει 12ψήφιο. Ένα πολυδιαφημισμένο δημιούργημα που οι πολίτες δεν βλέπουν το όφελος του για τους ίδιους, αλλά ούτε προσθέτει κάτι ουσιαστικό για την ίδια την πολιτεία. Υπάρχουν οι αριθμοί αστυνομικής ταυτότητας για την ταυτοποίηση τους, αριθμοί φορολογικού μητρώου για την εφορία και τις οικονομικές συναλλαγές, αριθμοί κοινωνικής ασφάλισης

κλπ. Εάν οι αρμόδιες αρχές δεν μπορούν να διασταυρώσουν στοιχεία μεταξύ των υπηρεσιών, σημαίνει ότι δεν κάνουν για τη δουλειά που τους πληρώνει ο Έλληνας πολίτης. Εδώ δεν μπορούν δυο τραίνα να κατανέμουν στις δύο μοναδικές εν λειτουργία γραμμές σιδηροδρόμων στην χώρα και θα τα καταφέρουν να συντονίσουν τις διάφορες υπηρεσίες με ένα αριθμό; Το καινούργιο εφεύρημα του προσωπικού αριθμού που μας παρουσιάζουν σαν καινοτομία δεν είναι καθόλου καινούργιο και εμφανίζει μια διαφορετική πλευρά της υπόθεσης του, λέγοντας ότι έτσι γίνεται στις χώρες της ΕΈ αποκαλύπτοντας και την σκοτεινή πλευρά του θέματος.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση το μεγαλύτερο αριθμό ευρωβουλευτών έχει η Γερμανία, 96 ευρωβουλευτές που αντιπροσωπεύουν το 13,5% του σώματος των 720 βουλευτές και αυτή σε συνεργασία με άλλες γερμανόφιλες χώρες όπως Αυστρία, Βαλτικές, Κροατία με την αριθμητική τους υπεροχή που αγγίζει το 25% ψήφων της ευρωβουλής περνάει την εθνική της γραμμή επηρεασμένη από τον γερμανική λογική της. Στην εποχή της απόλυτης κυριαρχίας της γερμανικής λογικής, στις δεκαετίες 30-40 του 20ου αιώνα ο γερμανικός ρατσισμός έσπειρε στην Ευρώπη πολλά στρατόπεδα συγκεντρώσεων (50 ήταν τα κύρια και χιλιάδες μικρότερα) γεμάτα με μη αποδεκτούς για τους Γερμανούς πληθυσμούς όπως εβραίους, τσιγγάνους, κομμουνιστές κλπ τους οποίους όμως δεν έδιωχνε από την επικράτεια της, που θα ήταν το λογικό αφού δεν τους ήθελε αλλά τους κρατούσε ως φθηνό εργατικό δυναμικό. Αφού εξαντλούσε τις εργατικές τους δυνατότητες, στο τέλος του εργασιακό τους βίο, χάριζε από 10 γραμμάρια μολύβι φυτεμένο στον εγκέφαλο τους ή κάποιο αέριο δωρεάν. Η διαχείριση των εκατομμυρίων έγκλειστων ανθρώπων γινόταν με ένα αριθμό έκαστος διότι για τον γερμανικό τρόπο σκέψης οι άνθρωποι είναι αριθμοί και όχι προσωπικότητες όπως στον δικό μας πολιτισμό.

Για να γίνει κατανοητή η διαφορά του Ελληνικού πολιτισμού και αυτό που ονομάζουν στην Γερμανική Ευρώπη κουλτούρα ως προς την ταυτοποίηση των ανθρώπων δίδεται παράδειγμα με τις ονομασίες που εγγράφονται σε μια δυτικοευρωπαϊκή και μια παραδοσιακά ελληνική ταυτότητα.

Σε ένα Γερμανό όπως στον καγκελάριο τους σύμφωνα με τον τρόπο γραφής της ταυτότητας τους θα γράφει κανονικά Joachim-Friedrich Martin Josef Merz. Ο πατέρας του Friedrich Merz είναι ο Joachim Merz και η μητέρα του η Paula Sauvigny. Ο Φρίντριχ Μερτς ως καθολικός παίρνει δεύτερο και τρίτο όνομα τα Martin και Josef (να τον προστατεύουν περισσότεροι άγιοι) και το όνομα του πατέρα του Joachim για να φαίνεται ότι είναι συνεχιστής της γενιάς του. Το όνομα όμως της γυναίκας που τον γέννησε, θήλασε, τάισε, νανούρισε, καθάρισε και του έμαθε τις πρώτες λέξεις και έννοιες για να ομιλεί, δηλαδή τον μεγάλωσε, δεν αναφέρετε πουθενά, απουσιάζει από τη ζωή του Γερμανού πολίτη τέτοιο πρόσωπο στα έγγραφα του.

Εάν οι άνθρωποι μιας κοινωνίας δεν σέβονται την μητέρα τους ώστε να την αναφέρουν και εγγράφως με υπερηφάνεια στα έγγραφα τους, θα μπορούν να σεβαστούν άλλους ανθρώπους μη συνδεμένους με δεσμούς αίματος με αυτούς;   

Σ’ έναν Έλληνα όπως στον πρωθυπουργό μας στην παραδοσιακή για τα ελληνικά δεδομένα γραφή της ταυτότητας του θα γράφει Κυριάκος Μητσοτάκης του Κωνσταντίνου και της Μαρίκας του γένους Γιανούκου.

Η ελληνική παράδοση αναφέρει διακριτά τον πατέρα, την μητέρα με το επίθετο του πατέρα και το γένος της μητέρας έτσι ώστε εκτός ότι υπάρχει πλήρη ταυτοποίηση του ανθρώπου, φαίνεται και ο σεβασμός σε όλους από τους οποίους προέρχεται ο κάθε άνθρωπος.

Σήμερα στη χώρα μας γίνεται προσπάθεια η ταυτοποίηση να ακολουθήσει τον δυτικοευρωπαϊκό τρόπο εγγραφής, μόνο με το όνομα του πατέρα και το επίθετο, αντιγράφοντας την γερμανική νοοτροπία και κουλτούρα, κάτι που έχει επεκταθεί και σε άλλα πεδία της ζωής μας.

Οπως στην περίοδο της κυριαρχίας της Γερμανικής σκέψης τις δεκαετίες 30-40 του 20ου αιώνα έτσι και στην εποχή μας η Ευρώπη κυριαρχείται από την γερμανική λογική και γέμισε η ήπειρος μας με στρατόπεδα, όχι βέβαια όπως τότε με εβραίους, τσιγγάνους και κομμουνιστές αλλά με διαφορετικούς, σύμφωνα με τα πρότυπα του γερμανικού ρατσισμού. Πάλι εργατικό δυναμικό, προερχόμενο από πρόσφυγες και μετανάστες που έντεχνα ωθούνται προς την Ευρώπη, αλλά όχι στην καρδιά της που είναι η Γερμανία να τους ταΐζει αλλά στα όρια της εκεί που είναι Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία. Ένα εργατικό δυναμικό που θα το προσλαμβάνουν όταν το έχουν ανάγκη αλλά να μην έχει και πολλά εργατικά δικαιώματα (αυτά είναι για τους Άριους, αλλά δεν το λένε και κατηγορηθούν για ρατσισμό). Τους Ευρωπαίους πολίτες βαφτίζουν ξανά με ένα αριθμό ώστε να μπορεί η κεντρική διοίκηση στης Βρυξέλες με Γερμανίδα επικεφαλής να ελέγχει τα πλήθη μαζί με τους τοπικούς τοποτηρητές που τυγχάνει να είναι οι απόγονοί των συνεργατών των ναζί την περίοδο της κυριαρχίας τους. Τυχαίο δεν είναι το γεγονός είναι ότι οι σημερινοί αξιωματούχοι της Γερμανίας, ΕΕ ακόμα και του ΟΗΕ είναι απόγονοι των ναζιστών που αιματοκύλισαν την Ευρώπη από το 1939 έως το 1945 και καταγράψανε την σκοτεινότερη περίοδο της ηπείρου μας τον 20ο αιώνα.    

Όμως οι Έλληνες όπως και οι λαοί της υπόλοιπης Ευρώπης δεν είναι αριθμοί, είναι άνθρωποι που οφείλουμε όλοι να σεβόμαστε και ειδικά οι εξουσίες να τους σέβονται γι΄ αυτό που είναι, με την καταγωγή τους, την ιστορία τους, τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα τους.

Όταν ολοκληρωθεί η καταγραφή των σύγχρονων δούλων (sklave), έτσι αναφέρονται στα γερμανικά έγγραφα οι έγκλειστοι των στρατοπέδων συγκεντρώσεων που δουλεύανε στα γερμανικά  εργοστάσια, τότε θα περάσει το σύστημα στο επόμενο στάδιο. Το βασικό δεν είναι ο αριθμός και τα ψηφία του αλλά η αλλοίωση της προσωπικότητας των ανθρώπων, όπως στους έγκλειστους των ναζιστικών στρατοπέδων συγκεντρώσεων. Νοσηρή λογική του γερμανικού τρόπου σκέψης που εξαπλώνεται σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο πάλι.   

Οι ευρωπαίοι θεωρούνε ότι η Γερμανία έχει αλλάξει μετά τον πόλεμο και συμπεριφέρεται ως κανονική δημοκρατική χώρα. Όλοι μπορεί να το παίζουν δημοκρατικοί εάν τους κουρέψουν κατά τα 2/3 του χρέους τους όπως της Γερμανίας κούρεψαν χρέος 38,8 δισεκατομμύρια μάρκα το 1953, δηλαδή να μην πληρώσουν το 62,6% των χρεών σου. Ακόμα και η Ελλάδα με θύματα στην κατοχή το 11% του πληθυσμού της (το μεγαλύτερο ποσοστιαία στην Ευρώπη), μετρώντας μετά τον πόλεμο τις κατεστραμμένες υποδομές τις και βιομηχανική παραγωγή στο 18% της προπολεμικής, μία πραγματικά καταστραμμένη χώρα χάρισε το μεγαλύτερο μέρος των Γερμανικών χρεών, για να επανορθώσουν οι Γερμανοί την οικονομία τους και κάνουν το λεγόμενο τότε οικονομικό θαύμα.

Οι Γερμανοί ακολουθώντας τη λογική τους δεν μπόρεσαν ποτέ να λειτουργήσουν αρμονικά με τους υπόλοιπους λαούς της ηπείρου, θεωρούσαν το εαυτό τους ανώτερους και όταν μπαίνανε σε πραγματική αναμέτρηση αποδεικνύανε τη κατωτερότητα τους που οδηγεί στην αυτοκαταστροφή τους, παρασέρνοντας και τους συνοδοιπόρους τους. Το λέει και ο γερμανός φιλόσοφος Nietzsche.

Από το 1517 με τη θρησκευτική μεταρρύθμιση του Λούθηρου που προσάρμοσαν την χριστιανική θρησκεία στην λογική τους για να προσεύχονται με την νέα δημιουργημένη γερμανική γλώσσα στις προτεσταντικές εκκλησίες τους, φάνηκε η άκαμπτη αυτοκαταστροφική λογική τους. Κατά τη νέα αυτή ανάγνωση των ιερών βιβλίων της χριστιανοσύνης σήμαινε ότι οι προτεστάντες είχαν καταλάβει καλύτερα τις αρχές του Χριστιανισμού από αυτούς που τις γράψανε στα ελληνικά και λατινικά. Αυτό οδήγησε σε μία σειρά από τοπικές συγκρούσεις 1552-1555, 1583-1588, 1609-1614 στην Ευρώπη με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν πόλεμοι διάρκεια 30 ετών 1618 - 1648 οι οποίοι σταμάτησαν όταν δεν είχαν μείνει πληθυσμοί για να αλληλοσκοτώνονται στην Ευρώπη. Οι Γερμανικές φυλές οργανωμένες σε φέουδα που πολεμούσαν μεταξύ τους ενώθηκαν σε μία κρατική οντότητα το 1871 και έτσι οι πολεμικές τους αναμετρήσεις βγήκαν εκτός των συνόρων των γερμανικών φυλών. Αρχές του 20ού αιώνα προκάλεσαν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο που έχασαν. Τον Μάρτιο του 1918 η Γερμανία υπογράφει την συνθήκη Μπρεστ-Λιτοβσκ σύμφωνα με την οποία υποτίθεται ως νικητής πείρε  εδάφη και αποζημίωση δισεκατομμύρια χρυσά μάρκα από την Ρωσία και τον Νοέμβρη 1918 παραδόθηκε άνευ όρων. Το 1937 ενώθηκε με την Αυστρία για να ξεκινήσει το 1939 τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που κατέληξε στην παρέλαση των ρωσικών στρατευμάτων στο Βερολίνο μετά την άνευ όρων παράδοση της, όπως και την πτώση των συνοδοιπόρων φασιστικών κυβερνήσεων στην Ευρώπη εκτός της Ιβηρικής που υποτίθεται δεν συμμετείχε. Τώρα πάλι επιχειρεί το ίδιο με διαφορετικούς μαχητές, όμως επίσης φαίνεται η ήττα της λογικής της.

Κάθε φορά που εφαρμόζεται η Γερμανική λογική καταλήγουν οι ίδιοι οι Γερμανοί και οι ομοϊδεάτες που τους ακολουθούν στην αυτοκαταστροφή τους, κάτι που οφείλεται στην ακαμψία του τρόπου σκέψης και της εφαρμογής του στην πράξη.

Σε αντίλογο λένε ότι και η Γερμανία έχει αναπτυγμένο πολιτισμό αναφέροντας τους δημιουργούς μουσικής και λογοτεχνίας τους  Όμως το λένε και οι ίδιοι όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη ότι αυτό είναι κουλτούρα, που η λατινική λέξη cultura σημαίνει καλλιέργεια. Χρησιμοποιείται ο όρος στην καλλιέργεια της γης, όμως δεν προσδιορίζεται με τον όρο cultura τι έχει καλλιεργηθεί στην κοινωνία, αγκάθια ή τριαντάφυλλα. Η cultura διαφέρει από τον πολιτισμό που χρησιμοποιείται στην ελληνική γλώσσα. Διότι ο πολιτισμός προέρχεται από την πόλη και η πόλη από το πολύ και ο πολιτισμός στην ελληνική γλώσσα σημαίνει η τέχνη αρμονικής συμβίωσης πολλών ατόμων σε μία πόλη, χωρίς να αλληλοσκοτωθούν. Αυτό σημαίνει σεβασμό προς τον άλλον, σεβασμό στο διαφορετικό, ανεξάρτητα εάν σου αρέσει. Εργαλεία του πολιτισμού στην αρχαιότητα ήταν το θέατρο όπου το παρουσιαζόμενο θέαμα ενοποιούσε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουνε τα πράγμα οι πολίτες. Ο αθλητισμός όπου η κάθε πόλη παρουσιάζει την ανδρεία των παλικαριών της σε αγώνες που δεν καταλήγανε σε θάνατο όπως αργότερα παρουσιάστηκαν τα θεάματα στην Ρώμη. Ο πολιτισμός δεν σημαίνει αστυνομικό έλεγχο όπως προσπαθούν να επιβάλουν σήμερα ταυτίζοντας τον άνθρωπο με ένα αριθμό ώστε να υπακούει στις διαταγές του διευθυντηρίου πχ. φον ντερ Λάιεν για να ωφεληθεί προσωπικά η ίδια κλείνοντας συμφωνίες εις βάρος των λαών εκφρασμένοι με αριθμούς.

Η έννοια του πολιτισμού όπως εμφανίζει η ελληνική γλώσσα οδηγεί στην δημοκρατία των πολιτών όπου ο δήμος, η εκκλησία του δήμου (συνέλευση των πολιτών του δήμου) αποφασίζει για την πόλη (πολιτεία) και όχι κάποιοι εκλεκτοί, έχοντας τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών. Εάν σαν κοινωνία θέλουμε να πάμε μπροστά, οφείλουμε να διδαχθούμε πάλι από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, η πηγή των κατακτήσεων που έχουν πετύχει οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο.   

Κουμπάκης Βασίλης

The post Προσωπικός Αριθμός, τα ερωτήματα appeared first on Militaire.gr.