Ουκρανία: ακόμη μεταξύ πολέμου και ειρήνης

     Όλα αιωρούνται σε αναμονή μιας οριστικής απάντησης

                                       ζωής ή θανάτου

Γράφει ο

Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

     Και έτσι ο Ζελένσκι έφυγε από την Ουάσιγκτον με άδεια χέρια. Τα Tomahawk που προσδοκούσε να λάβει δεν φεύγουν από τις ΗΠΑ και ο Ουκρανός πολεμοκάπηλος δεν θα μπορεί να χτυπήσει βαθιά στο έδαφος της τη Ρωσία, και την ίδια τη Μόσχα, προκαλώντας άλλα πιο βαριά και καταστροφικά αντίποινα για τη χώρα του.

     Υπάρχουν μερικοί (InsideOver) που ούτε λίγο ούτε πολύ μιλούν για «φάσεις» με πεταμένους χάρτες στο πάτωμα και φωνές και βρισιές και θυμωμένες χειρονομίες.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

     Όλα ετούτα τα δημοσιογραφικά σίγουρα δεν ξέρουμε κατά πόσο μπορούμε να τα πάρουμε κατά γράμμα, γιατί κάπως παράξενο μας φαίνεται να υπήρχαν δημοσιογράφοι (άμεσοι «μάρτυρες») ενώ οι δυό τους βριζόντουσαν και πετούσαν χαρτιά εδώ και εκεί!

     Βέβαια οι συναντήσεις τους υπήρξαν ως τώρα πάντα συναντήσεις μεταξύ ενός που ζητάει ειρήνη και άλλου που ζητάει πόλεμο, ενός που πραγματιστικά βλέπει πως η Ρωσία δεν πρόκειται στον αιώνα τον άπαντα να επιστρέψει όσα ρωσόφωνα εδάφη και πληθυσμιακά στοιχεία απέκτησε και άλλου που, βάναυσα πιεσμένου από μια προοπτική μελλοντικής λογοδοσίας, στην οποία μάλλον θα υποβληθεί, για την αποτυχημένη πολιτική του, προσπαθεί να κρατηθεί στην εξουσία μέσω ενός ατελείωτου πολέμου όσο γίνεται με τη βοήθεια,  όποια και να ‘ναι, – αν και έπεσε κατά 40% το 2025 σε σχέση με το 2024 – των ευρω--δυτικών «φίλων» του,  με την τελείως φαντασιακή προσδοκία  ανάκτησης κάποιων τουλάχιστον εδαφών, όνειρο θερινής αλλά και χειμερινής στην Ουκρανία νυκτός.

      Ο Τραμπ προτρέπει τον Ζελένσκι για πολλοστή φοράν να σταματήσει έναν πόλεμο η μόνη προοπτική του οποίου είναι η ολική καταστροφή της Ουκρανίας και των Ουκρανών κατοίκων της, έχοντας υπόψη πως η Ουκρανία είναι αδύνατον να νικήσει τη Ρωσία και ότι  οποιαδήποτε μεγάλη κλιμάκωση που ενδέχεται να θελήσει ο Ουκρανός εις βάρος της Ρωσίας «τραβώντας στα άκρα το σχοινί», το μόνο αποτέλεσμα αντίδρασης που μπορεί να υπάρξει δεν αποκλείεται να είναι μια χρήση πυρηνικών στην Ουκρανία και ενδεχομένως και αλλού στην Ευρώπη με κίνδυνο έναν εκτεταμένοι παγκόσμιο όλεθρο, κάτι που ο Ζελένσκι δείχνει να μην αντιλαμβάνεται μέσα στο απύθμενο μίσος του για τον Πούτιν εγκάρδια ανταποδιδόμενο.

     Με όλη τη δυνατή αντικειμενικότητα, δεν μπορούμε να μη παραδεχθούμε πως η γενική προσέγγιση του θέματος και οι παραινέσεις/προτροπές του Τραμπ προς τον Ζελένσκι αντανακλούν τη μόνη «φωνή λογικής» που υπάρχει στο «Ουκρανικό», έτσι όπως οι Δυτικοί (αρχικά οι ΗΠΑ και στη συνέχεια με περισσότερο φανατισμό οι Ευρωπαίοι)  οδήγησαν τα πράγματα με τους Ρώσους.

     Δεν μπορούμε επίσης να μη τονίσουμε πως η επιμονή στην ατέρμονη συνέχιση του πολέμου που ανόητα εκφράζει ο Ζελένσκι, πειθήνιο φερέφωνο των ανόητων νάνων ευρω-κοινοτικών ηγετίσκων, είναι ό, τι πιο πολιτικά παράλογο θα μπορούσε να ακολουθήσει για το μέλλον της ίδιας της χώρας του.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

     Είναι βέβαια αλήθεια ότι δύσκολα κάποιος, ο οποίος πολλά, πάρα πολλά, αλλά πολύ λανθασμένα, είχε επενδύσει σε μια εκθαμβωτική επιτυχία του στη πολιτική που ακολουθεί, πολύ δύσκολα καταφέρνει να καταλάβει την έννοια της ήττας του και πολύ δύσκολα να προτάξει τη τύχη της χώρας του σε σχέση με τη δική του ειδικά όταν, όπως στη περίπτωση του Ζελένσκι του οποίου τα μυαλά πήραν πολύ, υπερβολικό αέρα φαίνεται, οι λεγόμενοι «φίλοι» του τον άπλετα χρησιμοποιούν ως υπάκουο και βολικό πιόνι για τις δικές τους προσδοκίες και πολιτικές σκοπιμότητες, πόσο μάλλον που ο ίδιος ο Ουκρανός δεν θέλει να παραδεχθεί πόσο επισφαλής είναι η θέση του στα χέρια υποκειμένων όπως οι Στάτμερ/Μακρόν, αλλά πολύ περισσότερο τον αφηνιασμένο Γερμανό Μερτς που βαδίζει στα χνάρια των πιο εξτρεμιστικών «παραδειγμάτων» του γερμανικού παρελθόντος.

     Και δεν μπορεί να αποκλειστεί η ιδέα ότι και οι τρεις τους, μέσα στον πολεμικό παροξυσμό στον οποίο κατέληξαν να «βράζουν», ενεργά να οδηγούνται από παλιά ιστορικά αξέχαστα απωθημένα, γονιδιακά μεταβολισμένα ίσως και φυλετικά απωθημένα εναντίον της Ρωσίας πλειστάκις στο παρελθόν τιμωρού προπαντός των γαλλο-γερμανικών υπεροψιών εις βάρος της ρωσικής φυλής. Και η «ευκαιρία» του ουκρανικού πολέμου είναι τώρα καλή για μια προσπάθεια πολιτικο-στρατιωτικής ικανοποιητικής ρεβάνς.

      Γιατί τόσο μίσος και έχθρα κόντρα στους Ρώσους μπορεί να εμφανιστεί μόνον σε κάποιον ο οποίος πολύ άχτι κουβαλάει για κάτι το τρομερό που νοιώθει ότι οι Ρώσοι του προξένησαν κάποτε στο παρελθόν.

      Όπως και να ‘ναι και επιστρέφοντας στον Ζελένσκι, η θέση του μετά τη δεύτερη συνάντηση/σύγκρουση με τον Τραμπ στις 17.10. στην Ουάσιγκτον – και αυτή τη φορά όχι επίσημα στο Οβαλ Γραφείο, αλλά στο υποβαθμισμένο Cabinet Room, δηλαδή ένα δωμάτιο υπηρεσίας(!) - είναι ότι γίνεται σημαντικά πιο αδύναμη.

     Άλλωστε το ότι στην άφιξή του στο αεροδρόμιο δεν υπήρξε κανένας ανώτερος αμερικανός αξιωματούχος να τον υποδεχθεί, έδειχνε κιόλας ευθύς εξαρχής πόσο υποβαθμισμένος είναι στα μάτια του Αμερικανού προέδρου.

     Και να σκεφτεί κανείς πως ο Τραμπ λίγο πριν δεχθεί τον Ζελένσκι είχε δεχθεί στο Οβάλ Γραφείο(!) τον Ιταλό τενόρο Andrea Bocelli, κι ούτε καν είναι αυτός κάποιος αρχηγός κράτους!

      Είναι εμφανέςμπως ο Τραμπ δέχθηκε τον Ζελένσκι όχι ως σύμμαχο με όλη τη  αξία του, αλλά κάποιον ηττημένο για τον οποίο ερευνάται μια κάποια έξοδος από την ήττα.

     Έτσι ορίστηκε η Βουδαπέστη ως πόλη της δεύτερης συνάντησης Τραμπ-Πούτιν μετά από εκείνη στο Άνκορέιτζ της Αλάσκας χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως όντως η ουγγρική πρωτεύουσα θα φιλοξενίσει τους δύο ηγέτες.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

     Υπάρχει επίσης και το «σχέδιο Τραμπ» που προστέθηκε στο τραπέζι των ειρηνευτικών προσπαθειών και η σαφής προοπτική η λήξη του πολέμου να σημαίνει κατοχή της Ρωσίας και στις τέσσερις ρωσόφωνες περιοχές του Ντονμπας: Λούγκανσκ, Ντονέτσκ, Ζαπορίζια και Χερσώνα, εκτός βέβαια από τη Κριμαία.

     Και ο Ζελένσκι θα πρέπει τώρα να πάρει μια οριστική απόφαση η οποία ίσως και να καθορίσει και την οριστική στάση του Τραμπ προς τον ίδιο και προς τον πόλεμο στην Ουκρανία.

     Εκείνο που είναι απολύτως σίγουρο είναι πως η απάντησή του θα καθορίσει οριστικά προπαντός τη παρουσία του ή όχι στο επικείμενο μέλλον της διακυβέρνησης της χώρας.

     Ή θα συνεχίσει να πολεμά με όλες τις βαρύτατες συνέπειες του εις βάρος των Ουκρανών και θα συνεχίσει να κρατά την εξουσία (ποιος ξέρει όμως για πόσο ακόμη;!) ή θα ακολουθήσει τη προοπτική-Τραμπ, η χώρα του θα πάψει να καταστρέφεται ακόμη και ο ίδιος θα βρεθεί μετέωρος σχετικά με το μέλλον του.

     Ουσιαστικά ο Ζελένσκι τώρα πια, έτσι όπως «τράβηξε το σχοινί», θα πρέπει να δεχθεί τα τετελεσμένα Τραμπ-Πούτιν ή να τα απορρίψει πριν ακόμη αρχίσει να διαπραγματεύεται!

     Βέβαια στην ορισμένη περίπτωση πιστεύουμε πως λίγα πράγματα/θέματα μπορούν να «διαπραγματευτούν» μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.  Στη πραγματικότητα ο Ζελένσκι θα πρέπει να υπογράψει, χωρίς καμία απαίτηση, την απώλεια των τεσσάρων oblast που επισημάναμε παραπάνω.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

     Σε αντάλλαγμα πιθανόν να του μείνει ολόκληρο το Σούμι και η Οδησσός, κάτι ουδόλως αμελητέο.

     Όλα αυτά μετά τις τελευταίες πολεμικές εξελίξεις κατά τη διάρκεια των οποίων οι Ρώσοι  κατέλαβαν σχεδόν ολόκληρο τον βασικό οχυρωμένο κόμβο του  Prokrovsk, που ανοίγει τον δρόμο προς το Kramatorsk σε απόσταση μόνο 80 χιλιομέτρων και ελάχιστα στρατιωτικά προστατευμένο.

      Ίσως και να ‘τανε αυτή η εξέλιξη που ανάγκασε τον Ζελένσκι να δηλώσει «έτοιμος αμέςως» να συναντηθεί στη Βουδαπέστη με Τραμπ και Πούτιν.

       Τελικά, σήμερα το θέμα είναι ένα: κατά πόσο ο Ζελένσκι είναι πραγματικά έτοιμος για τη Βουδαπέστη ή αλλού και για μια οριστική παύση του πολέμου ή ακόμη βρίσκεται υπό τη πολιτική μέγγενη των ευρω-κοινοτικών πολεμοκάπηλων  Starmer-Macron-Merz και αμφιταλαντεύεται: να συνεχίσει να τους ακολουθεί ή να τους «εγκαταλείψει» πηγαίνοντας με τη μεριά του Τραμπ.

      Πάντως οι πιέσεις για να σαμποταριστούν οι διαπραγματεύσεις για τον πόλεμο στην Ουκρανία φαίνεται πως είναι αρκετά έντονες, όχι τόσο ουσιαστικά στις ΗΠΑ όσο στην Ευρώπη, η οποία ακόμη δείχνει να μην έχει καταλάβει σε ποιο βάραθρο πάει να ρίξει τους πολίτες της (οι ηγέτες της βρίσκουν πάντα τον τρόπο να σώσουν το τομάρι τους!!).

       Ο Ζελένσκι ανακοίνωσε πως πριν από τη συνάντηση στη Βουδαπέστη (η οποία ακόμη δεν γνωρίζουμε αν θα πραγματοποιηθεί ή όχι,  ή όχι εκεί) θα παραβρεθεί σε μια συνάντηση στο Λονδίνο μαζί με τους τρεις «πρόθυμους» οι οποίοι θα πρέπει κι αυτοί να δηλώσουν αυτή τη φορά ξεκάθαρα πλέον αν δεν έχουν καμία διάθεση για ειρήνη και θέλουν να συνεχιστεί ο πόλεμος ή αν συμφωνούν απόλυτα με τον Τραμπ και προπαντός με την αποδοχή του σχετικά με την ρωσική «ιδιοκτησία» ολόκληρου του  Donbass και της Κριμαίας.

       Απ’ τη μεριά του ωστόσο ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Mark Rutte  δεν δίστασε να δηλώσει τη στήριξή του στο σχέδιο Τραμπ, το οποίο και αποδέχεται επίσης ο Ζελένσκι, αναγνωρίζοντας ευθέως και άμεσα, για πρώτη φορά, πως εκτός από το  Donbass και η Kershon και η Zaporizhyzhya και η Κριμαία βρίσκονται και ανήκουν στη Ρωσία.

      Όπως ξέρουμε, έως σήμερα η θέση του ΝΑΤΟ ήταν πως η Ρωσία θα έπρεπε να αποχωρήσει από όλες τις κατεχόμενες ουκρανικές περιοχές.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

      Από την άλλη, και το «κριτήριο» της άμεσης παύσης των μαχών πριν από την ειρηνευτική συμφωνία όπως ως τώρα ζητούσαν και Ζελένσκι/  «πρόθυμοι», φαίνεται να «πέφτει» και να γίνεται δεκτή η θέση που προκρίνει την προηγούμενη συμφωνία ειρήνευσης ως όρος εκ των ουκ άνευ για την επόμενη κατάπαυση των εχθροπραξιών, έτσι όπως προτείνει η Ρωσία.   

      Με όλα ετούτα είναι λογικό να σκεφτόμαστε πως υπάρχουν αρκετές δυνατότητες να τελειώσει αρκετά γρήγορα η εξοντωτική σύγκρουση στην Ουκρανία.

      Ας ελπίσουμε πως η ελπίδα θα μετασχηματιστεί σε πραγματικότητα, για το καλό όλων μας.

     Ωστόσο, με αυτά και με αυτά τα «ωραία», σήμερα ξαφνικά δυστυχώς ξαναπέσαμε σε φάση αμφιβολίας και αβεβαιότητας: ο Τραμπ πέρασε πάλι από τα υπέρ προς τον Πούτιν και τα κατά προς τον Ζελένσκι στα υπέρ προς τον Ζελέσνκι και τα κατά προς τον Πούτιν, κάτι που το συνηθίζει συχνά.

     Ξανά λοιπόν πάλι τώρα βοήθεια στον Ουκρανό και κυρώσεις στον Ρώσο. Και αμέσως βγήκε έξω ο Ζελένσκι να δηλώνει στην Euronews ότι η Ουκρανία δεν πρόκειται να δεχθεί παραχώρηση εδαφών στη Ρωσία όταν πριν από δύο μέρες συμφωνούσε δημόσια στη παύση των εχθροπραξιών στη σημερινή γραμμή μετώπου, όπερ σημαίνει και παραδοχή των όσων οι Ρώσοι έχουν υπό την κατοχή τους.

     B;ebaia, ;opvw l;eme sthn Ital;iaQ dal dire al fare c’è di mezzo il mare,   απ΄το να το πεις έως στο να το κάνεις υπάρχει στη μέση η θάλασσα, δηλαδή έως ότου φτάσει η αμερικανική βοήθεια στην Ουκρανία πολλά μπορούν να συμβούν ακόμα. Κιόλας αποκλείστηκαν οριστικά τα  Tomahawh.

     Πάντως το λάθος των Δυτικών συνεχίζεται πάντα εις βάρος της Ουκρανίας γιατί:

1)  οι άλλες πρόσθετες κυρώσεις που λένε ότι αποφασίζουν εναντίον των Ρώσων είναι σχεδόν σίγουρο πως δεν θα έχουν πάλι καμία αρνητική συνέπεια στις ρωσικές επιχειρήσεις

2) οι οποίες οδηγούν τους Ρώσους όλο και πιο κοντά στην ολοκλήρωση της κατάληψης όλου του Donetsk, της  Zaporizhya και της  Kherson συμπληρώνοντας έτσι το σχέδιο επιστροφής στη Ρωσία όλων των ρωσόφωνων περιοχών χωρίς να χρειάζεται κάποια ουκρανική συναίνεση παραχώρησης.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

      Και συμβαίνει εκείνο που έχει επισημάνει ο Πούτιν: όσο πιο αργοπορούν Ουκρανία/Δυτικοί να συνομολογήσουν μια ειρήνευση, τόσο περισσότερο έδαφος θα χάσει η Ουκρανία!

      Βέβαια ο πρώτος που θα πρέπει να το καταλάβει πρέπει να είναι ο Αμερικανός πρόεδρος, να αφήσει για πάντα τις παλινωδίες του και να επικεντρωθεί στο σχέδιο ειρήνης.

      Θα το καταλάβει; Ή μάλλον, θα το καταλάβει έγκαιρα;

      Το ίδιο ασφαλώς ισχύει και για τον Ζελένσκι.

      Θα το καταλάβουν;

      Η Βουδαπέστη έπεσε στο κενό. Ψιθυρίζεται κάτι για το Dubai.

      Να δούμε.

The post Ουκρανία: ακόμη μεταξύ πολέμου και ειρήνης appeared first on Militaire.gr.