Η Ελλάς αυτοακυρώνεται..…

Γράφει ο

Νικήτας Χιωτίνης

Είναι πλέον έκδηλες οι συνέπειες της αδιαφορίας όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων, τουλάχιστον των τελευταίων δεκαετιών, για το μέλλον της χώρας μας. Αδιαφορία που αφορά τόσο στην κρατική μας υπόσταση, όσο και στον ιστορικό μας ρόλο ως φυσικού φορέα πανάρχαιων αξιών και πολιτισμικών προτάσεων. Προτάσεων που δημιούργησαν αυτό που σήμερα αποκαλούμε Δύση και που τη στήριξαν σε όλη τη μέχρι σήμερα ιστορική διαδρομή της. Προτάσεις που το Ισλάμ πολεμά, τουλάχιστον  από τον 13ο μ.Χ. αιώνα.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

Αφορμή για τις

παραπάνω σκέψεις,  υπήρξαν οι πρόσφατες δηλώσεις του Προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πως   «οι αρχαιολόγοι μας θα εξερευνήσουν κάθε σπιθαμή που έχει πατήσει Τούρκος». Το ενδιαφέρον του, βέβαια, δεν είναι καινούργιο   Οι αρχαιολογικές υπηρεσίες της γειτονικής χώρας  εργάζονται σιωπηρώς και μεθοδικώς, με στόχο την αλλοίωση της ιστορικής αλήθειας.    Η Τουρκία έχει φτάσει σε ακραία επίπεδα θρασύτητας — χαρακτηριστικό παράδειγμα, η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί — προκαλώντας ακόμα και την αντίδραση Τούρκων διανοουμένων. Ωστόσο, η στρατηγική της χώρας αυτής εξελίσσεται με συνέπεια προς τους μακροπρόθεσμους στόχους της. Αρχικά, εκφράστηκε μέσα από τη θριαμβική «διαπίστωση» του Αχμέτ Νταβούτογλου περί του «στρατηγικού βάθους» της Τουρκίας (βλ. Στρατηγικό Βάθος και η Διεθνής Θέση της Τουρκίας, ελληνική έκδοση Ποιότητα, 2010). Σήμερα, η στόχευση στρέφεται και προς την κατασκευή μιας δήθεν πολιτισμικής παράδοσης και ιστορίας, προσαρμοσμένης στις επιδιώξεις της Άγκυρας.

Μια αντικειμενική   εξέταση της ιστορίας,  αποκαλύπτει ότι η σημερινή Τουρκία αποτελεί κρατικό μόρφωμα του 20ού αιώνα, προϊόν της πολιτικής του Μουσταφά Κεμάλ. Το επώνυμο "Ατατούρκ", που στα τουρκικά σημαίνει «Πατέρας των Τούρκων», του απονεμήθηκε από το τουρκικό κοινοβούλιο το 1934. Ο Κεμάλ επεδίωξε τη δημιουργία ενός κοσμικού κράτους, αποκομμένου από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, εισάγοντας μεταξύ άλλων και τη χρήση της λατινικής γραφής. Η σημερινή όμως Τουρκία ισχυρίζεται ότι αποτελεί τη φυσική συνέχεια της Οθωμανικής Ισλαμικής Αυτοκρατορίας, διεκδικώντας τον ρόλο εκπροσώπου ολόκληρου του μουσουλμανικού κόσμου. Με πρόδηλο ή και υπόγειο τρόπο, ενισχύει τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, επιδιώκοντας να αναδειχθεί σε περιφερειακή υπερδύναμη — με πρώτο στόχο την Ελλάδα. Η Άγκυρα επιβουλεύεται την Ελλάδα τόσο ως κράτος όσο και ως έθνος, συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της Κύπρου, με τις δύο αυτές πλευρές να επιδεικνύουν ένοχη αδράνεια.

Ας εξετάσουμε  λοιπόν  αναλυτικότερα τι ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία και κατά πόσο έχει νόημα η δήλωση «...όπου έχει πατήσει Τούρκος». Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε τουρκική, με την εθνολογική έννοια του όρου. Οι Οθωμανοί κατάγονταν από ένα μικρό εμιράτο στη Βιθυνία και οι πρώτοι ηγεμόνες της δυναστείας μιλούσαν τουρκικά. Ωστόσο, η μελλοντική αυτοκρατορία που διαμορφώθηκε σταδιακά, υιοθέτησε μια σύνθετη γλωσσική μορφή, με στοιχεία από την τουρκική, την αραβική και την περσική. Αυτήν τη γλώσσα αποκαλούμε    «οθωμανική τουρκική». Η ισχυρή Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξε πολυεθνική και πολυθρησκευτική, περιλαμβάνοντας πληθυσμούς όπως Έλληνες, Άραβες, Σλάβους, Αρμένιους, Κούρδους, Εβραίους και άλλους. Η διοικητική της οργάνωση βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε πρότυπα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τα οποία εξελίχθηκαν και στην Ανατολική πλευρά της  (την οποία συχνά αποκαλούμε, αν και εσφαλμένα, "Βυζάντιο"). Εφαρμοζόταν το σύστημα των «μιλετίων», δηλαδή θρησκευτικών κοινοτήτων με σχετική αυτονομία και δικαιοδοσία σε εσωτερικά τους ζητήματα.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

Αναμφίβολα, υπήρχαν μορφές άμεσης ή έμμεσης πίεσης, όπως ο περιορισμός ιδιοκτησίας για μη μουσουλμάνους (π.χ. απαγόρευση αγοράς μεγάλων γεωργικών εκτάσεων), όπως και φαινόμενα προσηλυτισμού, π.χ. το «παιδομάζωμα». Ωστόσο, υφίστατο ένα επίπεδο θρησκευτικής ανοχής, που επέτρεψε και την επιβίωση της Ορθοδοξίας. Μάλιστα το Ορθόδοξο Πατριαρχείο είχε σημαίνουσα θέση στην Οθωμανική Αυτοκρατορίας.  Ο ρόλος του Πατριάρχη δεν ήταν μόνο  θρησκευτικός αλλά και πολιτικός, με τον Πατριάρχη αναγνωριζόμενο ως Εθνάρχη.  Είχε  θεσμοθετηθεί η «Εθναρχία του Γένους», που περιλάμβανε την εκκλησιαστική διοίκηση των εκκλησιών και των μονών, τη διαχείριση των κοινοτήτων και τη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας και γλώσσας, μέσω της εκκλησίας και της εκπαίδευσης.

Έτσι, όπου εντοπίζονται μνημεία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αυτά δεν είναι τουρκικά:  είναι οθωμανικά. Οι Τούρκοι, ιστορικά, υπήρξαν νομαδικοί πληθυσμοί και σκληροτράχηλοι πολεμιστές. Δεν υπήρξαν ούτε   καλλιτέχνες, ούτε αρχιτέκτονες, ούτε   επιδέξιοι μάγειρες. Η εικόνα της νέας οθωμανικής αυτοκρατορίας, διαμορφώθηκε  από το βυζαντινό υπόβαθρο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Κωνσταντινούπολη ήταν η πλουσιότερη και τεχνολογικά η πιο προηγμένη πόλη του τότε γνωστού κόσμου. Βυζαντινοί τεχνίτες και αρχιτέκτονες ήταν εκείνοι που κατασκεύασαν τα πρώτα μεγάλα τζαμιά και διοικητικά κτήρια της νέας Αυτοκρατορίας.  Δεν κτίστηκαν  από  Τούρκους, αλλά από Οθωμανούς μη Τούρκους.  Ο όρος μάλιστα «Τούρκος»,  συχνά χρησιμοποιείτο   για να  περιγράψει τους αγροτικούς πληθυσμούς και τους απλούς ανθρώπους,  και πολλές φορές μάλιστα με τρόπο υποτιμητικό Ακόμα, οι Οθωμανοί σουλτάνοι δεν αυτοπροσδιορίζονταν ως Τούρκοι. Θεωρούσαν εαυτούς μουσουλμάνους ηγέτες του Ισλάμ.   

Ας μην παραβλέπουμε επίσης ότι οι σημερινοί Τούρκοι αποκαλούν τους Έλληνες «Γιουνάν», δηλαδή Ίωνες — όρος που παραπέμπει ευθέως στην αρχαία ελληνική παρουσία στη Μικρά Ασία. Η ελληνική πολιτισμική και γλωσσική σφραγίδα είναι αποτυπωμένη βαθιά στα εδάφη της σημερινής Τουρκίας. Οι περισσότερες μεγάλες πόλεις της σύγχρονης Τουρκίας είτε φέρουν ελληνικά ονόματα, είτε έχουν ονόματα που προέρχονται από ελληνικές ρίζες. Η δυτική και βόρεια Μικρά Ασία, ο Πόντος και η Καππαδοκία ήταν ελληνόφωνες περιοχές επί αιώνες — ένα γεγονός που η σύγχρονη τουρκική ιστοριογραφία αποσιωπά.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

Το πρόβλημα με την Ελλάδα, είναι πως όλα τα ανωτέρω οι πολιτικοί της, εδώ και δεκαετίες, δείχνουν να μη τα κατανοούν. Πολιτικός είχε διακηρύξει εκείνο το ανιστόρητο   «ανήκομεν εις την Δύσιν». Ενδεχομένως κάτι άλλο ήθελε   να πει, ίσως ήθελε να προλάβει τον Huntington, που λίγα χρόνια μετά εξέφρασε τις περί του αντιθέτου απόψεις  του. Θα έτριξαν όμως γι’ αυτό τα κόκκαλα του Ίωνα Δραγούμη. Θεωρητικώς,  τα υπουργεία Πολιτισμού και Παιδείας  έχουν τον πρώτο λόγο στα ζητήματα αυτά. Όπως και το υπουργείο Εξωτερικής Πολιτικής. Κάναμε όμως υπουργούς Πολιτισμού ηθοποιούς που δεν πέρασαν ποτέ από κάποιο Πανεπιστήμιο και  πολλούς άλλους -τους περισσότερους δηλαδή-  που δεν μπορούν να θεωρηθούν συνάδελφοι  του Τσάτσου, του Andre Malraux, του Jack Lang, του Luk Ferry,  και όλων αυτών   που στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη,  σήκωναν κάποτε στους ώμους τους τα κρίσιμα πολιτισμικά ζητήματα. Γιατί σήμερα όλη η Ευρώπη αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα. Εμείς μάλιστα κάποια στιγμή «το τερματίσαμε», κάνοντας υπουργό Παιδείας απόφοιτο Λυκείου.    Όπως «το τερματίσαμε» και κάνοντας   υπουργό Εξωτερικών αυτόν που δημοσίως και ανερυθριάστως  εναγκαλίζεται με αυτούς που μας απειλούν επισήμως με πόλεμο και που ευθέως λειτουργούν ως ιδιοκτήτες του ανατολικού μέρους της χώρας μας. Αλλά έχουμε  συστηματικούς προπαγανδιστές, που από τηλεοράσεως μας πείθουν με ανακρίβειες ή μας απασχολούν με επουσιώδη ζητήματα.  Υπήρξαν  βέβαια και φωτεινές εξαιρέσεις, που  όταν κατάφερναν να παρεισφρήσουν ανάμεσα στους ακατάλληλους, άφηναν πίσω τους ουσιαστικό έργο. Αλλά, δυστυχώς, ήταν πάντοτε η μειοψηφία και κατά κανόνα «ξένα σώματα» στα κόμματά τους.

Αν όμως θέλουμε να εντοπίσουμε την αρχή του προβλήματος, πρέπει να ανατρέξουμε στην ανολοκλήρωτη Επανάσταση του 1821 — τότε που δεν ανακτήθηκε η πρωτεύουσα του Ελληνισμού, η Κωνσταντινούπολη. Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να ακολουθήσει την πορεία των απελευθερωμένων από τον μεσαίωνα ευρωπαϊκών λαών, και να μετατραπεί σε βεστφαλιανό κρατίδιο, ηγεμονευόμενο από ξένο διορισμένο βασιλέα και υπό αγγλική κυρίως κηδεμονία. Έκτοτε, δεν κατόρθωσε ποτέ να αποδράσει από τη μοίρα της εξαρτημένης χώρας, παρά τις κατά καιρούς προσπάθειες ορισμένων εμπνευσμένων ηγετών. Όσον αφορά στη σχέση της   με αυτούς που σήμερα την απειλούν με  πόλεμο και, κατ’ ουσίαν, ελέγχουν ένα μεγάλο μέρος της επικράτειάς της, είναι πρόδηλο πως έχουν χαθεί   πολλές ευκαιρίες για την   ανάκτηση του εθνικού της παρελθόντος και της εθνικής της ταυτότητας.   Πιστή αφρόνως στην Αγγλία, οδηγήθηκε στην καταστροφή του 1922, ακυρώνοντας στην πράξη τη ιδιαιτέρως ευνοϊκή γι’ αυτήν Συνθήκη των Σεβρών.

Αργότερα, κατά την κρίση των Ιμίων, φτάσαμε στον διεθνή διασυρμό μας, με τον τότε πρωθυπουργό  να ευχαριστεί τις Ηνωμένες Πολιτείες. Με την τότε σχέση δυνάμεων   όμως, έπρεπε οι Τούρκοι να ευχαριστούν τους Αμερικανούς και όχι να εγκαθιδρύουν «γκριζάρισμα του Αιγαίου», γκριζάρισμα που στην πράξη φοβικώς τότε αποδεχτήκαμε και ακόμα πιο φοβικώς εξακολουθούμε να αποδεχόμαστε.  Μέχρι εκείνη την εποχή, η Ελλάδα διέθετε σαφή στρατιωτική υπεροχή και ισχυρά διεθνή ερείσματα. Είχαμε τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε με την Τουρκία μια έντιμη και ισότιμη σχέση. Δεν το πράξαμε. Αντίθετα, επιλέγοντας πολιτικώς τον δρόμο της αποβιομηχάνισης, διαλύσαμε -μεταξύ άλλων-  και την Ελληνική Βιομηχανία Όπλων. Και όταν ήρθαν τα μνημόνια, μάς βρήκαν αποδυναμωμένους και εξαρτημένους. Δεν κατορθώσαμε, όπως είχε προεκλογικά υποσχεθεί η τότε κυβέρνηση -εξαπατώντας μας, ως  πιστή στην παράδοση της εξαπάτησης του λαού- να τα καταργήσουμε «με έναν νόμο και ένα άρθρο». Αντιθέτως, η κυβέρνηση που διαδήλωνε «Go back κυρία Μέρκελ»   ολοκλήρωσε την πώληση των αεροδρομίων στους Γερμανούς  και των λοιπών στρατηγικών υποδομών της χώρας.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

Σε όλα αυτά συνέβαλε  βεβαίως  και το βαθιά τραυματισμένο πολίτευμά μας, το οποίο από αντιπροσωπευτική δημοκρατία, μετατράπηκε σταδιακά και μεθοδικά σε μια μορφή εκλεγόμενης μοναρχίας, όπως εύστοχα έχει αναλύσει ο Γιώργος Κοντογιώργης. Μια ολιγομελής ομάδα προσώπων ελέγχει το σύνολο των θεσμών και των αποφάσεων, δημιουργώντας τις συνθήκες για την επικράτηση της αυθαιρεσίας και της διαφθοράς. Τούτο φαίνεται ολοκάθαρα πλέον.

Ποιο είναι το μέλλον μας; Η ιστορία — και ιδιαίτερα η ιστορία της Ελλάδος — διδάσκει ότι όταν ένας λαός αγγίζει τον πάτο, συχνά ακολουθεί περίοδος αναγέννησης. Ίδωμεν…

The post Η Ελλάς αυτοακυρώνεται..… appeared first on Militaire.gr.