Αγαπώ το ποδόσφαιρο…Κώστας Ήσυχος

Του Κώστα Ησυχου *Το λέω, και κατά κάποιο τρόπο, αυτό τα λέει όλα.Δεν μιλάω για την ΦΙΦΑ , ούτε για τα μεγάλα και άγνωστα οικονομικά deals των ιδιοκτητών του ποδοσφαίρου σήμερα .Γιατί για έναν Αργεντινό και Ελληνα , στην χώρα που γεννήθηκα , μεγάλωσα , το ποδόσφαιρο δεν είναι ποτέ απλώς ποδόσφαιρο. Είναι μια μυστική γλώσσα, ένας τρόπος να αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον, μια φορητή «πατρίδα» που εμφανίζεται κάθε Κυριακή αλλά και κάθε τέσσερα χρόνια και μας βρίσκει μαζί , όπου κι αν βρισκόμαστε.Πίσω από κάθε αγώνα βρίσκονται τα χέρια κάποιας γιαγιάς , που τηγανίζει εμπανάδας από νωρίς το πρωί, τα τσοριπάνια ( σάντουιτς λουκάνικου) που αχνίζουν στις γωνίες των δρόμων, σε μικρές υπαίθριες ψησταριές , τα σημαιάκια που κρέμονται από ένα σπάγκο απέναντι από τον δρόμο σαν να ήθελε ο ίδιος ο ουρανός να ντυθεί στα γαλάζια και άσπρα.

Γίνε μέλος του militaire.gr κάνοντας κλικ ΕΔΩ – Μάθε τι κερδίζεις

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

Υπάρχει η οικογένεια που κάνει οικονομίες για να αγοράσει κουτιά με φανέλες και να τα πουλήσει αγώνα με τον αγώνα. Υπάρχει η γειτονιά που κάνει τους δύσκολους οικονομικούς υπολογισμούς και ελπίζει ταυτόχρονα σε καλύτερες μέρες . Οι γειτονιές , τα barrios , όπως το αγαπήσαμε , το δικό μου quilmes, μια μεγάλη γειτονιά όπου όλοι τους ήταν οι παππούδες μας και οι γιαγιάδες μας που μας πρόσεχαν, στις σκανδαλιές μας , παίζοντας μπάλα κάθε μέρα στα potreros ( μικρά γήπεδα , με χώμα και λάσπη) .Και υπάρχει πάντα εκείνο το παιδί που κοιτάζει τα αστέρια της εθνικής ομάδας και ανακαλύπτει κάτι σαν υπόσχεση: ότι η προέλευση δεν καθορίζει πάντα το πεπρωμένο, ότι μερικές φορές η ιστορία ανατρέπεται σε ένα δευτερόλεπτο και ότι τα θαύματα ξεκινούν πολύ πριν από το σφύριγμα έναρξης. Ταξικές συγκυρίες που ανατρέπουν την « τάξη των πραγμάτων » .Γι' αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν ήταν ποτέ απλά μια κατάσταση απόδρασης για εμάς. Ούτε όπιο για τους ταπεινούς και αποκλεισμένους , που μας έβγαζε από την πραγματικότητα της ταξικής ανισότητας . Αλλά ατσάλωνε τους δεσμούς όλων μας στην μικρή μας πατρίδα, το barrio.Ήταν και είναι , ίσως, μια αναστολή βαρών.Η διαφθορά είναι ακόμα εκεί.Η ταξική αδικία είναι ακόμα εκεί.Οι κυβερνήσεις των « ολίγων» είναι ακόμα εκεί.Αλλά για λίγο, ο κόσμος νιώθει πιο ελαφρύς. Ένιωθε αυτό που μας έμαθε ο Ντιεγκο , να μην ξεχνάμε ποτέ το παιχνίδι , τις ζωές των ταπεινών. Αυτοί που κάνουν κουμάντο στο γήπεδο και στις εξέδρες . Τραγούδι, χορός , ταμπούρλα. Και αρκετά συχνά πολιτικά συνθήματα για τους πολλούς.Και η αναπνοή μοιάζει λίγο περισσότερο με ζωή που για λίγο εμείς κρατάμε το πεπρωμένο της .Έπειτα μαζευόμαστε γύρω από μια οθόνη όπως παλιά γύρω από μια φωτιά. Σκηνοθετούμε χώρους και τραγούδια, επαναλαμβάνουμε «τελετουργίες», κλαίμε σε στιγμές χαράς και λύπης , που είναι σαν μικρές ταινίες για γονείς και παιδιά, με απουσίες και αγκαλιές. Σε λιγότερο από δύο λεπτά, λέμε την ιστορία μιας ολόκληρης ζωής και αναγνωρίζουμε, για άλλη μια φορά, ότι ανήκουμε ακόμα σε κάτι που δεν μας το έφτιαξαν οι ισχυροί . Είναι δικό μας δημιούργημα .Γι' αυτό κάθε τέσσερα χρόνια βρίσκομαι νοερά , εκεί με την γειτονιά που μεγάλωσα και αγάπησα.Με τον λαό μου. Με όλους τους λαούς που δεν αφήνονται να γίνονται εμπόρευμα .Φωνάζοντας μέχρι να βραχνιασουμε .Κάνω πρόποση με τον παππού που με κερνάει μπίρα , ανήλικος και κρυφά από την μαμά .Δαγκώνω ένα τσοριπάν πνιγμένο στο τσιμιτσούρι.

Γίνε μέλος του militaire.gr κάνοντας κλικ ΕΔΩ – Μάθε τι κερδίζεις

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

Αφήνω τον εαυτό μου να παρασυρθεί από εκείνη την παλιά τελετουργία που επιστρέφει για να μας υπενθυμίσει ότι ξέρουμε ακόμα πώς να γιορτάζουμε μαζί. Όπου κανείς δεν είναι άγνωστος .Αλλά πριν λίγες μέρες ήταν διαφορετικά.Δεν μπορούσα να φωνάξω τα γκολ της Αργεντινης .Όχι επειδή δεν ήθελα.Επειδή δεν μπορούσα.Από την άλλη πλευρά ήταν το Πράσινο Ακρωτήρι  Το Cabo Verde που αγάπησα .Και μέσα σε αυτά τα συναισθήματα , αναγνώρισα κάτι πολύ οικείο.Την αξιοπρέπεια όσων γνωρίζουν την προσπάθεια που χρειάζεται για να φτάσει κανείς μακριά.Την πειθαρχία όσων έχουν μάθει να υπομένουν.Την επιμονή όσων συνεχίζουν να ονειρεύονται παρόλο που ο κόσμος τους υπενθυμίζει κάθε μέρα τον περιορισμένο χώρο μιας δήθεν ισότητας σε εμπορικά μουντιάλ , που τους έχει μοιραστεί. Γιατί δεν υπάρχουν τριτοκοσμικές χώρες , ούτε λαοί κατώτεροι . Έτσι μάθαμε από μικροί.Κρατούσαν τα ίδια όνειρα και τις ίδιες πληγές στα χέρια τους.Και τότε ο αγώνας έπαψε να είναι αγώνας.Έγινε κάτι άλλο.Ένας καθρέφτης.Όταν τελείωσε και είδα τους Αργεντινούς φιλάθλους να χειροκροτούν το Πράσινο Ακρωτήριο, τους παίκτες τους,τον προπονητή τους, να μοιράζονται τη θλίψη τους με αυτό το παρατεταμένο, εγκάρδιο χειροκρότημα που προέρχεται μόνο από τον σεβασμό, ένιωσα υπερηφάνεια, που μεγάλωσα σε αυτές τις γειτονιές .Επειδή υπάρχει ένα είδος νίκης που δεν μετριέται με το σκορ.Η νίκη του να βλέπεις πραγματικά τους άλλους.Η νίκη της αναγνώρισης της προσπάθειας των άλλων σαν να ήταν δική σου.Η νίκη της κατανόησης ότι η αξία και ο πίνακας αποτελεσμάτων δεν μιλούν πάντα την ίδια γλώσσα.Εκείνο το βράδυ, βρέθηκα να μιλάω με τα παιδιά μου μέχρι τις πρωινές ώρες για να τους λέω ότι δεν ήμουν και πολύ χαρούμενος που έχασε το Cabo Verde.Για το πώς, μερικές φορές, ένα γήπεδο ποδοσφαίρου μπορεί να γίνει μόνο κοινό συναίσθημα , για τόσους λαούς που μιλούν άλλες γλώσσες τόσο μακριά ο ένας από τον άλλον .

Γίνε μέλος του militaire.gr κάνοντας κλικ ΕΔΩ – Μάθε τι κερδίζεις

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

Ή ένα ποίημα.Ή μια συζήτηση που μοιάζει κοινή σε τόσες γωνιές του κόσμου.Επειδή η φιλοσοφία, η ομορφιά και η κριτική σκέψη βρίσκονται επίσης εκεί.Ο απόλυτος σεβασμός μου για το Πράσινο Ακρωτήρι.Και η υπερηφάνειά μου για την Αργεντινή, όχι μόνο για αυτό που κάνει με την μπάλα, αλλά και για αυτό που έκανε με το όραμα της. Η Αργεντινή στις γειτονιές που μάθαμε την πραγματική μας πατρίδα. Ιθαγενικές κοινότητες , Ιταλοί , έλληνες , Πορτογάλοι μετανάστες .Επειδή υπάρχουν μέρες που το ποδόσφαιρο μας θυμίζει κάτι σημαντικό:ότι από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχουν πάντα αντίπαλοι.Μερικές φορές υπάρχουν λαοί που είναι σαν και εμάς , τους αναγνωρίζουμε και καταλαβαίνουμε ότι οι επιχειρηματικοί κυρίαρχοι κανόνες του ποδοσφαίρου παρακάμπτονται .  Τελικά είμαστε αδέρφια μέσα και έξω από τα γήπεδα του κόσμου . Στις γειτονιές του κόσμου.Μερικές φορές υπάρχουν ιστορίες που, αν και μιλούν άλλη γλώσσα, φέρουν τα ίδια τραύματα με εμάς.Και μερικές φορές, πολύ σπάνια, ένα γήπεδο ποδοσφαίρου μπορεί επίσης να είναι ένας χώρος για ποίηση. Έτσι μάθαμε και παίζαμε μικροί μπάλα . Έτσι μπαίνουν τα ομορφότερα γκολ. Ο Κώστας Ησυχος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο quilmes , νότιο προάστιο του Μπουενος Άιρες.https://youtu.be/WIJFNK-rbKE

The post Αγαπώ το ποδόσφαιρο…Κώστας Ήσυχος appeared first on Militaire.gr.