Γιάννης Τσιμιτσέλης: «Αν δεν είχα σταθερές σχέσεις, θα είχα διαλυθεί»

Ο Γιάννης Τσιμιτσέλης προχωρά με σταθερά βήματα, επιλέγοντας κυρίως την κωμωδία, ενώ τα δείγματα που έχει δώσει στο δράμα, αφήνουν χώρο για να επανέλθει.

Γεννήθηκε στη Ζυρίχη, πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Μεσολόγγι, τα εφηβικά στην Πάτρα. Στην Αθήνα ήρθε για να σπουδάσει θέατρο. Και τα κατάφερε,

«Γεννήθηκαστη Ζυρίχη. Μετά τα πρώτα μου γενέθλιαφύγαμε απ’την Ελβετία και ήρθαμε στηνΕλλάδα. Οι γονείς μου χώρισαν. Εμειναστα Ρέτσινα Μεσολογγίου μέχρι τηνΓ’Δημοτικού. Υστερα πήγα στην Πάτρα-εκεί τελείωσα το λύκειο. Μετά ήρθα στηνΑθήνα.

»Στην Ελβετία έχω πάει μόνο ως επισκέπτης. Έχω πολλούς συγγενείς. Οι γονείς μου δούλευαν εκεί, μετανάστες. Ηταν οι εποχές που πήγαινε ένας απ’το χωριό και τραβούσε όλο το χωριό. Συνήθως πήγαιναν στο Βέλγιο ή στη Γερμανία. Σ’εμάς πήγε μια θεία μου στη Ζυρίχη -μια γυναίκα εκείνη την εποχή, και τράβηξε όλους τους συγγενείς στην Ελβετία. Εχω θείους, θείες, ξαδέρφια, ξαδέρφες…

»Οιπερισσότερες παιδικές αναμνήσεις είναιαπ’το χωριό, ειδικά του πατέρα μου,γιατί ήταν παραθαλάσσιο, ΡέτσιναΜεσολογγίου. Της μάνας μου ήταν σε βουνό,Κρυονέρι Μεσολογγίου. Οπότε συνδύαζακαι τα δύο. Κάθε Σαββατοκύριακο ή κάθεδέκα πέντε πήγαινα στον πατέρα μου,ερχόταν και ο αδερφός μου συχνά. Ολα μουτα καλοκαίρια ήταν παραθαλάσσια, οπότεόλες μου οι εμπειρίες ήταν εκεί.

»Ωραίεςαναμνήσεις, αθώα χρόνια χωρίς καμίαευθύνη, χωρίς να χρειάζεται να δουλέψεις,να κοιτάς το ρολόι ή να βάλεις ξυπνητήρι.Ανέμελα πράγματα που καλώς υπάρχουνμέχρι μια ηλικία, γιατί από ένα σημείοκαι μετά δεν μπορείς να συνεχίσεις ναζεις έτσι. Πέρασα ωραία παιδικά χρόνια.

»ΗΠάτρα στην αρχή ήταν ένα σοκ για μέναγιατί ως τότε ήμουν σ’ένα σχολείο μεδώδεκα παιδιά, όλο το δημοτικό. Κάναμεμάθημα όλοι μαζί -μονοθέσιο. Κι επειδήέζησα σε χωριό, ενώ είμαι 44 χρόνων είναισαν να έζησα είκοσι-τριάντα χρόνια πιοπίσω. Είχαμε ξύλινα, ενιαία, θρανία, κάθεΠαρασκευή περιμέναμε να δούμε slides ή μαςέστελναν απ’το υπουργείο μήλα καιτέτοια για να τρώμε και πολλές φορέςμας φτιάχνανε τραχανά… Ηταν λίγο σκληροπυρηνικά αλλά εμένα μου φαινότανφυσιολογικό γιατί αυτό ζούσα.

»Οτανλοιπόν ξαφνικά μπήκα σ’ένα τμήμα με 25παιδιά, στην Πάτρα, ήταν λίγο παράξενο.Αλλά είμαι απ’τα άτομα που προσαρμόζονταιεύκολα, οπότε προσαρμόστηκα.

»Μετο θέατρο δεν είχα καμία σχέση. Όλαξεκίνησαν επειδή ήθελα να κάνω κοπάνααπ’το σχολείο. Οταν ήμουν στη Β’Γυμνασίου έμαθα ότι γίνεται οντισιόνγια μια θεατρική παράσταση της Γ’Γυμνασίου. Πήγα και μου δώσανε τον πρώτορόλο, τον πρωταγωνιστικό. Χάρηκα πάραπολύ. Κάναμε πρόβες -κάπου έχω και τοDVD κι όταν το βλέπω καταλαβαίνω ότι καιη παράσταση κι εγώ ήμασταν χάλια… Αλλάήταν γλυκό κι όλη η διαδικασία μ’άρεσε.Μετά το έθαψα λίγο στο πίσω μέρος τουμυαλού μου. Οταν ήρθε η ώρα να συμπληρώσουμετα μηχανογραφικά για να δούμε τι θακάνουμε στη ζωή μας, εγώ αποφάσισα ναμη το συμπληρώσω καν και να πάω στηνΑθήνα: Να γραφτώ σε μια δραματική σχολή,για να δω αν μπορώ ν’ασχοληθώ μ’αυτό.

»Οι γονείς μου δεν είχαν κανένα πρόβλημα με το θέατρο. Υπήρχε απόλυτη εμπιστοσύνη. Δεν ήμουν ιδιαίτερα άστατο παιδί -είχα κάνει βέβαια τις βλακείες μου, αλλά όχι κάτι για το οποίο δεν θα μπορούσαν να μ’εμπιστευτούν. Δεν τους είχα δημιουργήσει προβλήματα. Ενιωθαν μια ασφάλεια. Βέβαια, φαντάζομαι, ότι θα είχανε και μια φοβία, μια ανησυχία, γιατί για εκείνους ήταν κάτι το άγνωστο -όπως και για μένα.

»Εδωσαεξετάσεις την πρώτη χρονιά στο υπουργείοαλλά δεν πέρασα και καλώς δεν πέρασα,γιατί είχα διαβάσει τις τελευταίεςμέρες. Αλλά και τη δεύτερη φορά, τιςτελευταίες μέρες διάβασα, αλλά ήμουναπολύ πιο έτοιμος γιατί είχα παρακολουθήσειως ακροατής, ένα χρόνο, μια σχολή. Δενέδωσα ποτέ απολυτήριες εξετάσεις γιατίτσακώθηκα κι έφυγα απ’την σχολή.Ταυτόχρονα όμως, στον πρώτο χρόνο τηςέκανα το “Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή”και έπαιζα στο “Περιμένοντας τονΓκοντό”, στο θέατρο.

»Πώςπροέκυψαν; Για την σειρά είχα πάει σεκάστινγκ -πάρα πολλά παιδιά. Με πήρανετότε για το “Δέκα λεπτά κήρυγμα” αλλάτελικά, μέσα σ’ένα βράδυ μου είπαν ότισε θέλει ο Ρήγας στο “Τι ψυχή θα παραδώσειςμωρή”. Δεν ήξερα βέβαια ούτε ποιος είναιο Αλέξανδρος Ρήγας ούτε τίποτα. Είπαμόνο “πείτε μου που πρέπει να πάω” καιπήγα…

»Είχατον Δημήτρη Πιατά καθηγητή στη Σχολήκαι ενώ είχε φωνάξει κάποια παιδιά γιαοντισιόν για τον “Γκοντό”, εμένα δενμε είχε φωνάξει. Τότε ήταν να πάω να τονδω στο “Λα Νόνα” που έπαιζε με τονΚωνσταντίνο Τζούμα. Αλλά επειδή δενήξερα που ήταν το θέατρο και επιπλέονμ’έστησε μια κοπέλα που θα πηγαίναμεμαζί, βρέθηκα στο θέατρο μια-μιάμισηώρα πριν την παράσταση. Και ξαφνικά,όπως ήταν μαζεμένα πολλά παιδιά για τηνοντισιόν ανάμεσα και κάποιοι συμφοιτητέςμου, βγαίνει ο Τζούμας και λέει “εσύ,εσύ και εσύ, αφήστε βιογραφικό, οιυπόλοιποι ευχαριστούμε πολύ”. Κι έτσιμε κράτησαν για τον “Γκοντό”.Τρελόσχολείο για μένα γιατί έκανα και υποβολείοταυτόχρονα -έκανα το παιδί που βγαίνεισε δύο σημεία του έργου, κάτι πολύ μικρόαλλά για μένα τεράστιο. Ημουν μόλις στονπρώτο χρόνο της σχολής, ταυτόχρονα είχακαι σίριαλ.

»Εχωτην εντύπωση ότι πρώτα έρχεται η τύχη,το να είσαι ο κατάλληλος άνθρωπος, τηνκατάλληλη στιγμή, όχι ο καλύτερος, οκατάλληλος. Από κει και πέρα, νομίζω ότιόλα γίνονται αλυσιδωτά και η μια δουλειάφέρνει την άλλη. Για μένα η μεγαλύτερηεπιτυχία μου είναι ότι σπάνια έχωδουλέψει μια φορά με κάποιον -συνήθωςδουλεύω και δύο και τρεις, ή ακόμαπερισσότερες. Για να με θέλει κάποιοςνα ξαναδουλέψουμε παρέα σημαίνει ότικάτι καλό βρίσκει σε εμένα. Είναι τουποκριτικό μου ταλέντο, η φάτσα μου, ησυμπεριφορά μου, ένας συνδυασμός; Εμέναμε ικανοποιεί, με κάνει να νιώθω ωραία.

»Τώραπου κάνω και μόνος μου παραγωγές, προτιμώνα έχω έναν “μέτριο” ηθοποιό, αλλά ναείναι πολύ εργατικός, να τον ενδιαφέρεικαι τον απασχολεί αυτό που κάνει, ναιδρώνει τη φανέλα, παρά να’χει ένασούπερ-ντούπερ ταλέντο το οποίο θα σουβγάλει την πίστη και θα φέρει και πρόβλημαστο σύνολο. Γιατί για μένα το θέατρο,όπως η τηλεόραση και ο κινηματογράφος,δεν έχει να κάνει μ’ένα άτομο, αλλάκαθαρά με μια ομάδα.

»Ο,τι δεν έχω στη ζωή μου το έχω στα επαγγελματικά μου. Στα επαγγελματικά μου είμαι οργανωτικός, έχω απίστευτη πειθαρχία, δύσκολα θα κουραστώ. Στη ζωή μου αν με βάλεις να περπατήσω 100 μέτρα θα σου πω “βαριέμαι”. Πώς γίνεται αυτό; Δεν ξέρω. Μάλλον για να ισορροπεί ολόκληρος ο οργανισμός. Εχουν υπάρξει χρονιές που έκανα ραδιόφωνο, θέατρο, σίριαλ και ταυτόχρονα εμφανιζόμουν στο “Shamon”, με τη Βασιλική Ανδρίτσου, επτά στα επτά δηλαδή, φουλ, και δεν καταλάβαινα τίποτα. Και υπάρχουν στιγμές που βαριέμαι να πάω στο σούπερ-μάρκετ.

»Γι’αυτόκαι μ’αρέσει το ψάρεμα, γιατί είναι τοακριβώς αντίθετο απ’τους ρυθμούς πουζούμε. Το έμαθα απ’τον πατέρα μου, απότότε που με θυμάμαι. Είναι το ασφαλέςμέρος μου. Όταν μπαίνω στο μικρό σκαφάκιπου έχω και πάω για ψάρεμα μ’ένα φιλαράκι,είναι για μένα το ιδανικό. Συχνά δενξέρεις πότε είσαι ευτυχισμένος στη ζωή.Εκεί είμαι σίγουρος ότι νιώθω ευτυχία,κάθε φορά.

»Σίγουραπερνάω καλύτερα με τη κωμωδία. Κι έχωτην εντύπωση ότι ο ρυθμός μου είναιπερισσότερο προς την κωμωδία παρά προςτο δράμα. Πολλές φορές στο δράμα νιώθωνα πνίγομαι -αλλά και στο δράμα πρέπεινα υπάρχει μέσα η κωμωδία. Από κει καιπέρα είναι και το τι σου προτείνουν.Στην Ελλάδα δύσκολα κάποιος σκηνοθέτηςθα ρισκάρει. Θα βαδίσει εκεί που ξέρεικαι θα πει “θα πάρω τον Τσιμιτσέλη γιατίξέρω, πάνω-κάτω, πως θα κάνει αυτό τορόλο”. Το να πει ότι θα κάνω ριζοσπαστικέςαλλαγές και θα βάλω τον Τσιμιτσέλη νακάνει κάτι κόντρα, για μένα θα είναιμεγάλη πρόκληση αλλά ταυτόχρονα γιαεκείνον μεγάλο ρίσκο.

»Αυτότο κάνεις συνήθως όταν έχεις κατακτήσεικάτι -εγώ δεν έχω κατακτήσει κάτι. Δενείχα ποτέ το μαράζι να κάνω αυτό ή τοάλλο, όπως δεν είχα ποτέ το μαράζι ναπάω Επίδαυρο. Δεν σκέφτομαι ρόλους,έργα. Αφήνω τα πράγματα να μ’αιφνιδιάζουν.Με πάνε και τα πάω, μαζί. Το θέμα δενείναι να τα παρακινήσω εγώ αλλά να μουπροταθεί. Κάθε ηθοποιός δίνει το παρώνμε το να είναι άνεργος κάθε εξάμηνο-όποιος ενδιαφέρεται ξέρει ότι σε έξιμήνες αυτός που κάνει τώρα κωμωδία, θαείναι άνεργος… Αλλά επανέρχομαι σ’αυτόπου έλεγα πριν: Ο καθένας θέλει να’χεικαι τη βολή του και την ασφάλεια του,οπότε θέλει να επενδύσει σε πράγματαπου ξέρει ότι δεν θα ρισκάρει πολύ. Ανείμαστε καλά, χρόνια υπάρχουν και δόξατο Θεό αυτό είναι ένα επάγγελμα πουμπορεί να το κάνεις για πάρα πολλάχρόνια. Μακάρι να είμαι στο επάγγελμα,να δοκιμάσω και να δοκιμαστώ, να δω τιςδυνατότητές μου και τις δυνάμεις μου.Έτσι κι αλλιώς είναι πάρα πολύ χρήσιμηκάθε συνεργασία, κάθε παράσταση, κάθεμέρα που περνάει σ’αυτό το χώρο γιατίμαθαίνεις, μαθαίνεις συνέχεια.

»Ομόνος τρόπος για να κάνω, αν θελήσω, κάτιδιαφορετικό, είναι να το πράξω μόνοςμου. Δεν μου έχει δημιουργηθεί ακόμααυτή η ανάγκη. Η ανάγκη να κάνω ταινίαμου δημιουργήθηκε γιατί έχω παίξει σεαρκετές και κατάλαβα ότι αυτή τηδιαδικασία μπορώ να την διαχειριστώ.Νιώθω ότι κάτι μπορώ να προσφέρω σ’αυτότο χώρο και μ’αρέσει. Γι’αυτό και έκαναδύο παραγωγικά βήματα (σ.σ. οι ταινίες“Για πάντα”, “Κουραμπιέδες από χιόνι”)και ένα πρώτο σκηνοθετικό, (σ.σ.“Κουραμπιέδες”).

»Ο Περράκης με είδε στο “Οξυγόνο” και με πήρε στη “Λούφα και παραλλαγή”. Είναι αυτό που λέγαμε πριν -με είδε σ’ένα εντελώς διαφορετικό ρόλο και με σκέφτηκε, έχει αυτό το χάρισμα ο Νίκος. Είναι απ’τους τελευταίους κινηματογραφιστές που έχουμε στην Ελλάδα. Και του βγήκε σε καλό -πολύ ωραία δουλειά και εισπρακτική επιτυχία.

»Ηδημοσιότητα δεν μ’ενόχλησε ποτέ γιατίόλο αυτό έγινε κλιμακωτά, σταδιακά. Δενείναι ότι ξαφνικά έκανα κάτι και μ’αυτότο κάτι έγινε χαμός. Δουλειά τη δουλειάμ’έμαθε περισσότερος κόσμος… Θυμάμαιτον πρώτο καιρό, ντρεπόμουν πολύ ότανμε αναγνώριζαν, ένιωθα άβολα. Από ένασημείο και μετά έλεγα “μισή ντροπή δικήτους, μισή δική μου”.

»Ανείμαι ωραίος; Χωρίς ναρκισσιστικέςτάσεις και διαθέσεις, μπορώ να πω ότιαντικειμενικά έχω κάποια χαρακτηριστικάπου είναι αρμονικά. OK. Είναι ένα διαβατήριοαυτό, αλλά το διαβατήριο θέλει θεώρηση.Οπότε η θεώρηση δεν γίνεται μόνο με τηνεξωτερική εμφάνιση αλλά με τη δουλειά,γιατί αν δεν δουλέψεις, δεν κρατάει γιαπολύ. Πρέπει κάτι να δείξεις. Συχνά, απόένα σημείο και μετά, η εμφάνιση είναιίσως και βαρίδι, γιατί πρέπει ν’αποδείξειςπαραπάνω πράγματα. Βέβαια τα θετικά πουσου δίνει είναι ουσιαστικά, σου δημιουργείένα σκαλοπάτι. Αν όμως δεν αξιοποιήσειςκατάλληλα τις ευκαιρίες που σου δίνονται,αν δεν δουλέψεις δεν πάει να είσαι ο πιοόμορφος άντρας στον κόσμο…

»Οτανκινείσαι τόσες ώρες μέσα σ’αυτό τονχώρο, πολύ δύσκολα θα κάνεις σχέση μεκάποιον εκτός. Γιατί δεν κατανοεί ταωράρια, δεν κατανοεί τις σκηνές, τιςερωτικές σκηνές.

»Στηναρχή, σε μια σχέση που είχα, όταν ξεκίνησανα μαθαίνω τη δουλειά, εκείνη δεν μπορούσενα καταλάβει. Μεταξύ ηθοποιών δεν υπάρχειθέμα. Ούτε είναι κουραστικό να συζητάςακόμα και στο σπίτι για πράγματα πουσου συμβαίνουν στην παράσταση.

»Η κόρη μου τώρα θα πάει Γυμνάσιο. Φυσικά και έχω αγωνίες για εκείνη. Εδώ έχουν αλλάξει οι αγωνίες για μένα δεν θα’χουν αλλάξει για την κόρη μου… Είναι τόσο ραγδαίες οι εξελίξεις γύρω μας που αρχίζω σιγά-σιγά και γίνομαι σαν τους γονείς μου που λέγανε “εμείς παλιότερα είχαμε ασφάλεια, αφήναμε τις πόρτες ξεκλείδωτες”… Θυμάμαι ότι μικρός περπατούσα 3-4 χιλιόμετρα για να πάω στο σχολείο, μόνος μου. Τώρα δεν μπορείς. Ταυτόχρονα νιώθω ότι τα παιδιά είναι πιο έξυπνα απ’ότι ήμασταν εμείς, αλλά και πιο ευάλωτα. Εγώ στο χωριό έφευγα το καλοκαίρι το πρωί και γυρνούσα το βράδυ, γδαρμένος, ταλαιπωρημένος -ούτε καν μ’έψαχναν. Νιώθω ότι έχω μεγαλώσει στον αυτόματο. Τώρα δεν ξέρω για ποιο λόγο έχουμε τρομάξει τόσο πολύ, αλλά μεγαλώνουμε τα παιδιά λίγο σε μια φούσκα προστασίας μάλλον επειδή έχουμε εμείς κατάλοιπα. Είναι και η κοινωνία γενικά, η εγκληματικότητα αν και φαντάζομαι ότι και τότε γινόντουσαν πολλά εγκλήματα. Απλά τότε δεν υπήρχαν τα social, δεν υπήρχε τηλεόραση να μάθεις πράγματα, οπότε δεν τα μάθαινες. Αρα αν δεν το ξέρεις, νιώθεις σιγουριά και ασφάλεια.

»Ίσως έχουν χαλαρώσει λίγο τα ήθη. Δηλαδή το φιλότιμο, η τιμιότητα, κάποιες σταθερές που υπήρχαν τότε, ίσως εμπόδιζαν πολύ κόσμο απ’το να κάνει κακό σε κάποιον άλλον. Μπούλινγκ πάντα υπήρχε και θα υπάρχει -δυστυχώς.

»Ηκόρη μου δεν έχει τώρα social… Από μικρή έχει μάθει τα social, το κινητό,το Ίντερνετ. Εμείς τα είχαμε για ναζωγραφίζουμε και να παίζουμε φιδάκι.Τα παιδιά τα ξέρουν πολύ καλύτερα απόεμάς, και καλά κάνουν γιατί αυτή είναιη εξέλιξη. Οσο για τη βία προσπαθούμενα μην φτάνει τόσο πολύ στην Εύα. Φτάνειως ένα σημείο που μπορεί να λειτουργήσεισαν μια επαγρύπνηση -ένας μικρός “φόβος”.Απ’την άλλη δεν μπορείς να δώσειςελεύθερη πρόσβαση στα πάντα, γιατί είναιτόσο σκληρά που ούτε εμείς μπορούμε νατα διαχειριστούμε -πως να τα διαχειριστείένα παιδί και να τα καταλάβει.

»Ηπατρότητα μου έδωσε ένα αίσθημαυπευθυνότητας. Και ήρθε για να μείνει-εγώ κάποια στιγμή θα φύγω και το παιδίμου πρέπει να μείνει εδώ, να είναι καινα νιώθει καλά.

»Είμαιαπ’τους ανθρώπους που όταν ξεκινάειμια σχέση, δεν την ξεκινάει για νατελειώσει. Και είμαι των σταθερώνσχέσεων. Αν δεν είχα σταθερές, σχέσειςθα είχα διαλυθεί. Χρειάζομαι σταθερότητα.Γι’αυτό και οι φίλοι που έχω είναιχρόνια. Παρέες κάνω απ’την δουλειά αλλάη κολλητή-κολλητή παρέα μου είναι εκτόςχώρου. Συναισθηματικά θέλω να έχω μιαασφάλεια στη ζωή μου. Είτε αυτό είναιπροσωπική σχέση είτε φιλική. Γιατί έτσικι αλλιώς όλο το άγχος και το στρεςυπάρχει στη δουλειά και δεν θα’θελα νατο έχω ταυτόχρονα και στη ζωή μου. Όχι,δεν είμαι ιδιαίτερα αγχώδης. Προσπαθώ,αλλά το άγχος πάντα υπάρχει. Απλώς δεντο αφήνω να με καταβάλει. Εχω άγχος πρινβγω στην παράσταση, σε κάθε νέο ξεκίνημαφυσικά, αγχώνομαι για το τι μπορεί ναγίνει μετά. Σαφέστατα και έχω ακόμα τηνανασφάλεια. Κατά τη διάρκεια μιαςδουλειάς πρέπει να δεις τι θα κάνειςστην επόμενη. Όταν με ρωτάνε πως βίωσακάποιες επιτυχίες -“Λούφα και Παραλλαγή”,“Μη μου λες αντίο”, “Πολυκατοικία”,“Κάτω παρτάλι”, λέω πως δεν τις βίωσαγιατί ταυτόχρονα σκεφτόμουν τι θα κάνωμετά, οπότε πάντα ήμουν στο τρέξιμο καιδεν είχα χρόνο να κοιτάξω λίγο πίσω ναδω τι γίνεται. Αυτό το επάγγελμα θέλεικίνηση, πολλή κίνηση.

»Γιατον χειμώνα προς το παρόν δεν υπάρχειτίποτα -ίσως κάνω τηλεόραση. Θέατρο έχωαποφασίσει να μην κάνω, να’χω τασαββατοκύριακα για μένα, για την μικρή,να μπορώ να προγραμματίσω κάτι γιααργότερα.

»Τώρα, στα 44 μου θα’πρεπε να πέσει φωτιά να με κάψει αν έλεγα ότι δεν τα’χω καταφέρει. Όταν ξεκινούσα, αν μου’λεγες πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου στα 44 και τι συνεργασίες θα’χεις κάνει, ούτε τα μισά δεν θα σου’λεγα. Νομίζω ότι όλα έχουν πάει πάρα πολύ καλά, ελπίζω να συνεχίσουν και προσπαθώ γι’αυτό».

«Μάλιστα, κύριε Ζαμπέτα»…

«Τηνπαράσταση δεν την είχα δει παλιότερα,την είδα σε βίντεο. Ως τότε νόμιζα ότικάποιος παίζει τον Ζαμπέτα. Εβλεπα όμωςότι πρωταγωνίστρια είναι η ΒίκυΣταυροπούλου και κάτι δεν μου πήγαινεκαλά -έλεγα κάτι δεν έχω καταλάβει,κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Τελικά όντωςπρωταγωνιστής είναι ο Ζαμπέτας, απλάπαίζει ο ίδιος -όχι ένας ηθοποιός.

»Επειδήείμαι και εγώ αρκετά λαϊκών καταβολών,χάρηκα πολύ που συνεργάστηκα με τονΓιώργο Ζαμπέτα σ’αυτή την παράσταση.Είναι πολύ σημαντική για μένα αυτή ηγνωριμία.

»Η σχέση μου με το ελληνικό τραγούδι είναι πάρα πολύ καλή. Γενικά μου αρέσει η μουσική. Αλλά τα ακούσματα μου από μικρή ηλικία και λόγω Στερεάς Ελλάδας και χωριού είναι πιο λαϊκά, στα όρια του παραδοσιακού -πανηγύρια και τέτοια. Ο πατέρας μου δεν ήταν και τόσο φαν της μουσικής ούτε η μάνα μου, οπότε ό,τι ανακάλυψα το ανακάλυψα μόνος μου, πήγαινα με τις χρονιές και τις δεκαετίες και στα ελληνικά και στα ξένα. Αλλά μ’αρέσουν κυρίως τα ελληνικά τραγούδια. Πάντα ήθελα να καταλαβαίνω τον στίχο.

»Τραγούδιατου Ζαμπέτα άκουγα, κυρίως μέσω τωνταινιών του χρυσού ελληνικού κινηματογράφου.Δεν ήξερα ότι έχει γράψει τόσα πολλά,τα έμαθα τώρα στην παράσταση. Δεν μ’αρέσεινα τραγουδάω το κάνω για την δουλειάμου -είμαι σωστός φωνητικά. Θεωρώ ότιείναι διαφορετική έκθεση και πολύμεγαλύτερη απ’την υποκριτική. Εγώαισθάνομαι μεγαλύτερη ασφάλεια έχονταςστα χέρια μου ένα θεατρικό κείμενο παράμια παρτιτούρα».

ΘέατροΑλσος. Παραστάσεις Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο& Κυριακή (20.30)

Διαβάστε περισσότερα στο bovary.gr