Δημήτρης Γκοτσόπουλος: «Ο έρωτας είναι πάντα άγιος»

Ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος γεννήθηκε σ’ένα χωριό της Αχαΐας. Σπούδασε Οικονομικά στην Πάτρα και θέατρο στην Αθήνα. Μένει στο κέντρο της πόλης. Τον Οκτώβριο θα κλείσει τα σαράντα.

Τον χειμώνα, εκτός απ’τον «Αγιο Ερωτα» θα παίξει στο «Μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με την Ελεονώρα Ζουγανέλη -σκηνοθεσία Πέτρος Ζούλιας, μουσική Σταύρος Ξαρχάκος (Ελληνικός Κόσμος).

Το καλοκαίρι περιοδεύει με τον «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή. Είναι ο Νεοπτόλεμος, πλάι στον Γιώργο Κιμούλη.

«Μπήκαστο θέατρο από έναν άλλο δρόμο, χωρίςκαμία θεατρική παιδεία. Μεγάλωσα σ’έναπεριβάλλον συντηρητικό. Σχολείο πήγαιναστην πόλη -τ’απογεύματα γυρνούσα στοχωριό. Νομίζω ότι από τότε που αποφάσισανα σπάσω την κάψουλα ότι ο κόσμος είναιαυτό που μου λένε οι γονείς μου, η μικρήμου κοινωνία, άρχισαν τα πράγματαν’αποκαλύπτονται.

»Ακόμα κι όταν μπήκα στον χώρο, μετέωρος ήμουν. Είχα την ευλογία να τελειώσω μια πολύ καλή δραματική σχολή, του Ωδείου Αθηνών, με καλούς καθηγητές. Μου δώσανε πολλά ερεθίσματα για να ψάξω, να δω. Μετά επειδή η δουλειά ταυτίστηκε με τη ζωή άρχισαν να με αφορούν τα πράγματα που είναι ζωντανά, που συγκινούν και μετατοπίζουν τον κόσμο, τα αληθινά. Κι αυτό έχει να κάνει και με τις θεατρικές επιλογές. Να μην ξεχαστώ, να μην εφησυχάσω, να μην με παρασύρει η τηλεόραση. Νομίζω ότι ξέρω ν’αναζητώ δασκάλους, ανθρώπους να θαυμάζω, να μ’εμπνέουν.

»Ότανπέρασα στο Οικονομικό στην Πάτρα, οπατέρας μου μου είπε “έλα τώρα, τι τιςθες τις σπουδές, έλα ν’ανοίξουμε ένασουβλατζίδικο στο χωριό”. Ο πατέραςμου ήταν ελαιοχρωματιστής και ταυτόχροναείχαμε και μια μικρή στάνη με γίδια. Τοθέατρο δεν περίμενα ποτέ ότι θα τοκαταλάβει η οικογένειά μου, παρά μόνοαν το έβλεπε στην πράξη. Ετσι, κάποιαστιγμή, κάλεσα τη μητέρα μου στο δεύτεροέτος της σχολής. Ηξερε ότι συμπληρωματικάμε το Πανεπιστήμιο ήμουν και σε μιασχολή που είχα να κάνει με τον πολιτισμό.Όταν είδε τις εξετάσεις μου και βγήκεαπ’την αίθουσα με ρώτησε “συγνώμη,ηθοποιός, θες να γίνεις”; Και συμπλήρωσε“να το κάνεις”.

»Τονπατέρα μου τον έχασα στα 23 μου -κι αυτόήταν και μια αφορμή που ουσιαστικάμετατοπίστηκα με το θέατρο. Γιατί έπρεπεγια ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, λόγωτης σοβαρής κατάστασης της υγείας του,να στηρίζω την οικογένειά μου. Τα βράδιαέφευγα λίγο απ’το σπίτι και πήγαιναστο Ρωμαϊκό Ωδείο στην Πάτρα, πηδούσατα κάγκελα για να δω καμία συναυλία. Καιμια μέρα δεν ήταν συναυλία, ήταν παράσταση,“Ο θάνατος του εμποράκου” με τον ΘύμιοΚαρακατσάνη.

»Τονα δείχνει την ευαισθησία του έναςάντρας στην επαρχία, δεν ήταν και το πιοαναμενόμενο. Όταν όμως είδα αυτή τηνπαράσταση μ’έπιασαν τα κλάματα, δενμπορούσα να σταματήσω. Με συγκίνησε.Αρχισα να ψάχνω για το θέατρο και είπανα το δοκιμάσω.

»Στο σχολείο ήμουν καλός στα θεωρητικά και λογοτεχνικά μαθήματα, αλλά δεν διάβαζα ιδιαίτερα. Διάβαζα κυρίως πράγματα για την θρησκεία. Ως τα 13 μου ήθελα να γίνω θεολόγος.

»Ανπιστεύω; Ποτέ δεν έχω αμφισβητήσει ότιυπάρχει κάτι ανώτερο. Παλιότερα πίστευαστον Θεό. Οταν άνοιξε το μυαλό μου καιδιάβασα για άλλες θρησκείες και είδατι δανείστηκε η μία απ’την άλλη, ότανάρχισα να μελετάω την αρχαία ελληνικήΜυθολογία, κατάλαβα πολλά. Αλλά ποτέδεν αμφισβήτησα την ύπαρξη κάτι ανώτερου.Πιστεύω ότι όλοι είμαστε ένα μικρόκύτταρο από κάτι ανώτερο με το οποίοέχουμε μια διαλεκτική σχέση.

»Οσοήμουν παιδάκι έβρισκα στην εκκλησίαένα καταφύγιο στις σκέψεις μου. Τα παιδιάπου έχουν μεγαλώσει σε επαρχία, κι αυτήείναι μια προσωπική μου εκτίμηση,έρχονται πολύ πιο νωρίς σ’επαφή με τονθάνατο όχι μόνο του σκύλου τους ή ενόςζώου που σφάζουν, αλλά και με τον θάνατοενός δικού τους. Βλέπουν εικόνες. Πεθαίνεικάποιος στο χωριό, τον κλαίνε στο σπίτι,οπότε η εικόνα του θανάτου σε οδηγείκατευθείαν στο να αναζητήσεις κάτι άλλοπέρα απ’αυτή τη ζωή -άρα τον Θεό. Εκείξεκινάει ουσιαστικά και η φιλοσοφία.

»Ησκληρότητα μπορεί να σου αναπτύξειαντίθετες δυνάμεις, να γίνεις λίγο πιοευαίσθητος. Ο παππούς μου πριν σφάξειτο τραγί που μεγάλωνε, το χάιδευε… Άλλοτο’να άλλο τ’άλλο. Τα’χω δει αυτά καιτα’χω κάνει κι εγώ -έχω ακόμα σημάδιαστα χέρια μου.

»Οι γονείς μου πιστεύανε. Κάθε Κυριακή πηγαίναμε στην εκκλησία με τη μητέρα μου και τις τέσσερις αδελφές μου, πέντε παιδιά.

»Εχειμια τεράστια μοναξιά η επαρχία, το ναείσαι βοσκός -εγώ ήμουν βοηθός βοσκούστον πατέρα μου. Η μοναξιά μου δημιούργησετην ανάγκη να επικοινωνήσω με τον κόσμο.Η φύση με την οποία έρχεσαι σ’επαφήλειτουργεί μ’έναν πολύ ωραίο τρόπο,παρηγοριάς. Η φύση σε βοηθάει να καταλάβειςότι είμαστε όλοι μέρος ενός συνόλου καιδεν διαφέρουμε. Κι ότι όλα είναι απλά.Κυριαρχεί ο θάνατος και ο έρωτας. Η ορμήπρος ύπαρξη και η ορμή προς θάνατο, ηδιαιώνιση.

»Ητηλεόραση μ’απασχολούσε πολύ πριν κάνωτηλεόραση. Εγινα ηθοποιός αλλά η τηλεόρασηδεν ήρθε κατευθείαν, ούτε μ’ένοιαζε.Δούλευα, δεν είχα μείνει ποτέ χωρίςδουλειά, οπότε δεν μ’ένοιαζε η τηλεόρασηούτε η αναγνωρισιμότητα, να με ξέρει οκόσμος. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα βγάλωλεφτά απ’την τηλεόραση. Την εποχή πουξεκινήσαμε εμείς τα πράγματα ήτανδύσκολα -το είχα αποδεχτεί. Όταν ήρθε ητηλεόραση, είδα τα καλά της. Είδα ότι τηδουλειά μου μπορεί να τη δει δύοεκατομμύρια κόσμος, κάτι που στο θέατρομπορεί να μην συμβεί ποτέ… Οταν κατάφερανα πάω στο σούπερ-μάρκετ και να μηνσυγκρίνω τις τιμές για να γεμίσω τοκαλάθι μου, κατάλαβα. Το ζήτημα για μέναήταν πως να μην είμαι ψεύτης στην επαφήμε τον κόσμο.

»Είχαένα ένστικτο με την τηλεόραση, ότι θαπάει καλά για μένα. Ηταν η εποχή πουετοιμαζόμουν να πάω στους Αγιους Τόπους.Κάτι με τράβαγε. Όταν αναζητάς κάτιανώτερο, σε τροφοδοτούν τα οφέλη τωνανθρώπων που πιστεύουν. Το να πιστεύειςείναι κάτι πολύ εμπνευστικό -και δενμιλάω για τις θρησκείες αλλά για τηνπίστη. Εκλεισα τη δουλειά στις “ΑγριεςΜέλισσες” και όταν μπήκα στο αεροπλάνογια τα Ιεροσόλυμα ήξερα ότι όταν θαεπιστρέψω τα πράγματα θα είναι αλλιώς…

»Γιαμένα ένα τεράστιο βάρος ήταν ν’αποδείξωστον κόσμο και ακόμα περισσότερο στονχώρο μου ότι δεν είναι μόνο το δέμας,και να πείσω γι’αυτό. Οι “ΑγριεςΜέλισσες” με βοήθησαν να πετάξω αυτήτην πανοπλία. Ο κόσμος και ο θεατρικόςκόσμος, εκτίμησαν τη δουλειά. Θυμάμαιπήγα να δω μια παράσταση στη Στέγη καιήρθε ο Νίκος Καραθάνος και με πήρεαγκαλιά -Ποιος; Ο Καραθάνος, έναςκαλλιτέχνης που εκτιμώ πολύ. Και κάπουεκεί ηρέμησα. Δεν ήθελα ν’αποδείξωστους άλλους αλλά σε μένα: Να μην ξεχνάωτι κάνω, τι σημαίνει κάθε επιλογή, μεποιον, ποιο είναι το ψυχικό μου ταμείο.

»Μ’απασχολεί τι θα πει ο κόσμος και ειδικά ο θεατρικός, αλλά σε σχέση με τη δουλειά μου. Γιατί η εμφάνιση προκαλεί μια καχυποψία -δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος εμφανίσιμος άνθρωπος που δεν έχει αντιμετωπίσει κάτι αντίστοιχο. Το “ωραίος” δεν το αντιλαμβάνομαι. Για μένα η ομορφιά ήταν και είναι κάτι άλλο. Δεν ερωτευόμουν τις όμορφες, αλλά τον χαρακτήρα, το χαμόγελό τους. Η ομορφιά είναι κάτι πολύ υποκειμενικό, μια δαιμονική κυριαρχία μέσα σ’ένα χώρο από κάτι απροσδιόριστο που δεν μπορείς να το καταλάβεις, αλλά εσένα σε καταλαμβάνει. Είναι εύκολο να εφησυχάσεις με μια εμφάνιση και δύσκολο να την ξεπεράσεις.

»Μετάτις “Μέλισσες” δεν έκανα τηλεόραση.Δούλεψα στο θέατρο με τον ΓιώργοΚαπουτζίδη, στο “42497”, το πρώτο τουδραματικό έργο. Ηταν τεράστια η χαράγιατί ο Γιώργος είναι ένας σπουδαίοςάνθρωπος, ευαίσθητος καλλιτέχνης -έκανεμια αληθινή παράσταση. Μετά έκανα τον“Παράδεισο των Κυριών”. Πέρυσι τοκαλοκαίρι έκανα επιθεώρηση, με τονκαλύτερο, τον Σταμάτη Φασουλή.

»Στηναρχή δεν ήθελα να κάνω τον “Αγιο Ερωτα”.Το μυαλό μου πήγαινε κατευθείαν στα“Πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας”, στο“Αγγιγμα ψυχής”. Επίσης ο τίτλος δενμου’λεγε τίποτα. Ο έρωτας είναι πάνταάγιος.

»Στοκάστινγκ πήγα γιατί ήταν η Ηρώ Γάλλουκαι δεν ήθελα να της πω όχι. Τότε συζητούσαγια δύο άλλες σειρές. Μια κωμωδία, γιατην οποία τελικά ήθελαν ηθοποιόμεγαλύτερης ηλικίας και μια δραματική,που μ’ενδιέφερε, γιατί σκηνοθέτης είναιο Γιάννης Βασιλειάδης που συνεργαστήκαμεστον “Παράδεισο”.

»Στα κάστινγκ λοιπόν του “Αγιου Ερωτα” συνέβη αυτό που συμβαίνει και σ’άλλα πράγματα στη ζωή. Όταν δεν θες κάτι πολύ, σε θέλει αυτό. Στο πρώτο μου ζήτησαν να κάνω τον καλό παπά. Όταν με κάλεσαν για δεύτερη φορά έπαιξα το αντίθετο, τον Σατανά -πάλι τους άρεσε. Τότε ήταν που με πήρε τηλέφωνο η μητέρα μου -δεν είχα ακόμα κλείσει στον “Αγιο Ερωτα”, και μου είπε ότι βγήκε ένα δημοσίευμα που λέει ότι θα κάνω έναν παπά. Και μου θύμισε ότι ο ξάδελφος του παππού μου, ήταν ο μόνος εξομολόγος στον Ερύμανθο, του οποίου τον πατέρα, που ήταν παπάς, και τον έλεγαν πατέρα-Νικόλαο, τον σκότωσαν πάνω απ’το σπίτι μας στη στέρνα, την ώρα που πήγαινε για νερό στη στέρνα… Ανατρίχιασα. Και είπα, εκείνη τη στιγμή, ότι αυτή τη σειρά πρέπει να κάνω -κάτι θέλει να μου πει όλο αυτό…

»Ωστόσο τη φοβόμουν πολύ. Γιατί, κι αυτό είναι κάτι που επαναλαμβάνω, ο πιο σημαντικός πρωταγωνιστής είναι ο Κύριος. Οπότε οι σκηνές στα εικονίσματα θέλουν τον τρόπο τους, της παύσεις τους, θέλουν την συνθήκη τους. Απ’την στιγμή που πρωταγωνιστώ σε μια σειρά και μ’ενδιαφέρει συνολικά κι όχι μόνο το δικό μου όφελος, μου επιτρέπεται να πω μια γνώμη. Δεν σημαίνει ότι θα την ακολουθήσουν, αλλά συνήθως τη σέβονται. Μπορώ να τους πω έναν προβληματισμό μου, κάτι που διαβάζω και δεν με πείθει, κι εκείνοι ή το ξαναγράφουν ή μου το αναλύουν και γίνεται και σε μένα πιστευτό. Οταν οι άνθρωποι είναι ακομπλεξάριστοι, όλα κυλούν καλύτερα και γίνονται μέσα από συνεργασία. Εγώ δεν πιστεύω μόνο στην εξουσία του σκηνοθέτη ή του σεναριογράφου. Πιστεύω και σ’αυτόν που είναι μπροστά, στον ηθοποιό, γιατί αυτός θα δεχτεί τις πρώτες κριτικές… Υπήρξαν φορές που έχω πει στον εαυτό μου ότι δεν έπρεπε να τους έχω ακούσει, ότι έπρεπε να δώσω τον αγώνα μου. Και σιγά-σιγά αυτό σε χτίζει, κερδίζεις την εμπιστοσύνη τους, σε ακούν. Βλέπουν ότι δουλεύεις, ότι είσαι εκεί, όχι με την ταμπέλα του “καθημερινού”, αλλά της καθημερινής σειράς.

»Ησειρά είναι βασισμένη σε χιλιανό σενάριοτο έχει ελληνοποιηθεί. Η πιθανότητα τηςδεύτερης σεζόν υπήρχε εξαρχής, γιατίστο χιλιανό ήταν 60 επεισόδια επί τέσσεραχρόνια. Εμείς το κάνουμε 120-150 για δύοχρόνια. Για παράδειγμα στο χιλιανόσενάριο, ο πατέρας-Νικόλαος τη δεύτερησεζόν τα φτιάχνει με μια νοσοκόμα πουπεριθάλπτει τη μάνα του. Αυτό σ’εμάςδεν θα γίνει -κάποια πράγματα δεν είναικοντά στα ελληνικά ήθη και έθιμα. Τότε,κάποιος που ήθελε να φύγει απ’τηνεκκλησία δεν ήταν εύκολο να επανενταχθείστην κοινωνία με το στίγμα του ιερέαπου τον παρέσυρε μια κοπέλα και τονκαθαίρεσαν. Ο πατήρ-Νικόλας είναιφυλακισμένος σε μια κατάσταση όχι στηνεκκλησία -η Χλόη και η δικαίωση τηςΧαράς, της αδελφής του, τον κρατάνε εκεί.Η σχέση με τη μάνα του είναι ισχυρή. Όπωςκαι η δική μου με την Μαρίνα Ψάλτη πουτην ερμηνεύει -μιλάμε, επικοινωνούμεουσιαστικά.

»Η πρώτη σεζόν τελειώνει μ’ένα μεγάλο σοκ και η δεύτερη ξεκινάει μ’έναν πολύ μεγάλο σεισμό, όπου σκοτώνονται πολλοί. Κι αυτό φέρνει τα πάνω-κάτω. Αν ο έρωτας κερδίζει την εκκλησία, δεν είναι βέβαιο. Για τον πατέρα-Νικόλαο ο έρωτας την έχει κερδίσει την εκκλησία. Αυτό που δεν έχει κερδίσει ακόμα είναι τον δημιουργό, τον Θεό…

»Πιστεύωστα μεγάλα διλήμματα. Κάθε μέρα παλεύειςγια να μην προδώσεις τον εαυτό σου. Καιδεν μιλάω για μικρο-προδοσίες, μιλάωγια σοβαρές προδοσίες. Εγώ το μόνοδίλημμα που έχω αισθανθεί στη ζωή μουήταν όταν έπρεπε ν’αφήσω τον αθλητισμόκαι τον πρωταθλητισμό -βάδην και τριπλούν.Και μετά όταν έπρεπε να φύγω απ’τηνΠάτρα: Να μείνω να κρατάω τα γίδια ή ναεπιλέξω μια πιο εγκόσμια ζωή. Αν δηλαδήθα διάλεγα έναν πιο μοναχικό δρόμο ήέναν πιο κοινωνικό. Γιατί εμένα μ’αρέσειη μοναξιά, ν’αποσύρομαι για μεγάλοδιάστημα. Πήγα στην Κίμωλο κι έμειναμόνος στην Πολύαιγο, χωρίς κανέναν. Εναςβαρκάρης μου’φερνε ντομάτες και ψωμί.Κάνω πάντα μόνος μου διακοπές δέκα μέρεςτον χρόνο. Δεν ξέρω αν η εκκλησία έχειμοναξιά, η ιεροσύνη ίσως έχει, στην ιδέατης.

»Κάθερόλο που κάνω τον αγαπώ. Δεν μπορώ να κάνω κάτι αν δεν το ερωτευτώ.

»Στη ζωή μου έχω καιρό να ερωτευτώ. Υπήρχαν περίοδοι που ερωτευόμουν δύο φορές τον χρόνο. Είμαι σε μία φάση που δεν υπάρχει κάτι να μ’ενθουσιάσει -μάλλον δεν ενθουσιάζομαι πια εύκολα. Το αναζητώ πάντως.

»Ναι,θα ήθελα και οικογένεια να κάνω καιπαιδιά. Τα λατρεύω τα παιδιά. Περισσότεροονειρεύομαι να μοιραστώ το χρόνο μου,τη ζωή μου μ’ένα πιτσιρίκι παρά ναερμηνεύσω τον Ερρίκο Δ΄ ή τον Μάκβεθ.Το θεωρώ πολύ πιο σημαντικό για μένα.

»Στομέλλον δεν θέλω να με βλέπω να δουλεύωφουλ. Το όνειρό μου είναι να έχω τη φάρμαμου στο χωριό, δύο άλογα, ένα λυκόσκυλο,την οικογένειά μου και να έρχομαι στηνΑθήνα για ένα τρίμηνο ή εξάμηνο, να κάνωτη δουλειά μου και να επιστρέφω στη βάσημου…».

«Το ενδιαφέρον είναι η σύγκρουση μιας παλιάς γενιάς για το ποιος θα καταφέρει να σφετεριστεί την πατρότητα της νέας γενιάς, τον Νεοπτόλεμο δηλαδή. Απ’τη μια είναι ο Οδυσσέας, ο άνθρωπος του πολιτικά εφικτού και απ’την άλλη ο Φιλοκτήτης, ο άνθρωπος της ουτοπίας, ο ιδεαλιστής. Ουσιαστικά φταίνε κι οι δύο. Γιατί ο ένας πρόδωσε, γι’αυτό και τον καταράστηκαν κι ο άλλος δεν ήθελε να τον πάρει μαζί, για να μη χάσουν τον αγώνα. Έρχονται λοιπόν για να πάρουν τον Νεοπτόλεμο. Ο Οδυσσέας θέλει να τον πείσει να πάρει το τόξο και να του φανερώσει, σε δεύτερο χρόνο, όλο το χρησμό, που λέει να πάρουμε μαζί μας, με την θέλησή του, τον Φιλοκτήτη, για να πέσει η Τροία. Κι ο άλλος ουσιαστικά εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι νομίζουν πως το χειρίζονται και τους χειρίζεται εκείνος.

»Κι αυτό που βλέπει ο Γιώργος (σ.σ. Κιμούλης) είναι ουσιαστικά αυτή η επικινδυνότητα. Γιατί σύμφωνα με τον μύθο ο Νεοπτόλεμος πηγαίνει στην Τροία, σφάζει το Πρίαμο εν ώρα προσευχής, πετάει το παιδί της Ανδρομάχης απ’τα τείχη, επιστρέφει σαν βασιλιάς της Ηπείρου, εξορίζει τον Οδυσσέα απ’την Ιθάκη, απ’το σπίτι του, επιχειρεί να καταστρέψει τους Δελφούς γιατί δεν προστάτεψε ο Απόλλωνας τον πατέρα του κ.λ.π. Κι αυτή η επικινδυνότητα μιας ορφανής γενιάς που βλέπει ο Γιώργος, έχει τεράστιο ενδιαφέρον και σαν οπτική του Φιλοκτήτη, γιατί ο Νεοπτόλεμος πάντα παρουσιάζεται σαν ρομαντικός ήρωας μεταξύ ηθικού και ανήθικου.

»Είναιη μοναδική τραγωδία με άντρες μόνο,χωρίς θεούς. Κι αυτή η εκκωφαντικήαπουσία του θηλυκού στοιχείου κραυγάζειτην παρουσία της, όπως επισημαίνει οΚιμούλης, ξεκινώντας απ’το γεγονός ότιο Σοφοκλής τοποθετεί την δράση του έργουστη Λήμνο, ένα θηλυκό νησί όπου γίνονταντα Καβείρια Μυστήρια.

»ΟΝεοπτόλεμος έχει πολύ ενδιαφέρον γιαμένα γιατί ο Κιμούλης μου ζητάει ναπαίξω αυτόν τον ρόλο με την σκοτεινιάτου, το ασαφές, το δίσημο.

»Με συγκινεί που θα παίξουμε στη Λήμνο -υπηρέτησα εκεί πέντε μήνες. Εχει κάνει τεράστια έρευνα ο Κιμούλης για το νησί, για όλα. Ο τρόπος που δουλεύει, οι γνώσεις του, το σύστημα που δουλεύει, γιατί ο ίδιος είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα, είναι εμπνευστικό. Αν δεν ήταν ο Γιώργος δεν θα το έκανα.

»Εχωκάνει αρχαίο δράμα με την Λυδία Κονιόρδου,τον Γιώργο Λύρα, τώρα είναι η τρίτη μουτραγωδία. Μετά φόβου Θεού αλλά και μεθάρρος. Η άσκηση του λόγου, η σύγκρουσητου λόγου δεν είναι εύκολο πράγμα.

»Προσωπικά έχω αξιακό κώδικα. Και θέλω τα χρόνια που είναι να ζήσω να’χουν ένα συγκεκριμένο στόχο, από επιλογή -μια στάση ζωής. Δεν είναι εύκολο να σταθώ, παλεύω όμως. Από εκεί και πέρα είναι θέμα της γενιάς μου αυτό, η γενιά μου δεν έχει στόχους. Ο Νεοπτόλεμος σκοτώνει το παρελθόν και το μέλλον, για να φτιάξει κάτι πολύ δικό του.

»Ηγενιά μας… Οι γονείς μας γίνανε φίλοικαι δεν αναφέρομαι στους δικούς μου,αλλά γενικώς. Δεν ξέρω αν είναι τόσοσωστό αυτό. Ο γονέας πρέπει να είναιγονέας. Πρέπει να είναι αυτός που θασυγκρουστείς, αυτός που θα ξεπεράσεις…Και σ’αυτό φταίνε και οι γονείς μας,όπως φταίει και η παλιότερη γενιά πουδεν έδωσε στα πράγματα μια αξία, έναόραμα».

«Φιλοκτήτης»του Σοφοκλή, σε περιοδεία. Μετάφραση-σκηνοθεσίαΓιώργος Κιμούλης. Παίζουν: Γ.Κιμούλης,Δημήτρης Γκοτσόπουλος, Θοδωρής Κατσαφάδος.

«Αγιος Ερωτας» (Alpha)



Διαβάστε περισσότερα στο bovary.gr