Έχει δύναμη η προσευχή

Αν στηρίζεται η κοινωνία, στηρίζεται από τις προσευχές των προσευχομένων μοναχών. Αν έλειπαν αυτοί, δεν ξέρω πώς θα ήμασταν σήμερα. Και των λίγων λαϊκών. Υπάρχουν και λαϊκοί που προσεύχονται φυσικά. Αυτή η δύναμη συγκρατεί τον κόσμο. Για να το καταλάβετε, σκεφθείτε τον προφήτη Ηλία. Όσοι πήγαμε εκεί κάτω στους Αγίους Τόπους, πήγαμε και στο σπήλαιο, εκεί που προσηύχετο ο προφήτης Ηλίας. Ένας άνθρωπος που ζωντανά προσεύχεται, τακτοποιεί τις τύχες ολόκληρου του κόσμου. Κατευθύνει ολόκληρο τον κόσμο. Ο προφήτης Ηλίας. Όχι μέσα στον κόσμο, όχι κηρύττοντας. Όχι, όχι. Προσευχόμενος μέσα σε μια

Διάβασα κάπου ότι τα αμαρτήματά μας αποτελούν έναν τοίχο μεταξύ ημών και του Θεού. Εάν δεν προσέχουμε στην ζωή μας, (φυσικά αμαρτωλοί είμαστε και αμαρτωλοί θα είμαστε), αλλά ζούμε αμελώς, ραθύμως και κάνουμε αμαρτήματα συνεχώς κάθε μέρα από απροσεξία, τότε αυτές οι αμαρτίες σηκώνουν έναν τοίχο ανάμεσα σε εμάς και τον Θεό. Και, ενώ είναι δίπλα ο Θεός, εμείς δεν Τον ακούμε, δεν Τον βλέπουμε, δεν Τον αντιλαμβανόμαστε. Φυσικά ο Θεός ακούει πάλι, αλλά εμείς…

Βέβαια, επειδή ο Θεός είναι αγάπη, είναι Πατέρας… μπορεί κανείς, ενώ ζει αμαρτωλή ζωή, να συνέλθει για μια στιγμή, να μετανιώσει για όλα τα προηγούμενα αμαρτήματα, να ταπεινωθεί.

Λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης – ένας τελευταίος Άγιος Ρώσσος – για μια κοινή γυναίκα, για μια πόρνη, που είδε μια χήρα. Το αναφέρει ο Άγιος σε ένα βιβλίο του και λέει ότι είχε γνώση του γεγονότος ο ίδιος. Είδε την χήρα, που είχε ένα παιδί μόνο, να θρηνεί, να κόπτεται, να χτυπιέται πάνω από το νεκρό παιδί της. Σπάραζε κυριολεκτικά. Και πόνεσε η κοινή γυναίκα. Η γυναίκα σπρώχτηκε προς την αμαρτία, αλλά μέσα ήταν καλή ζύμη, καλή πάστα. Ποιος ξέρει τι είχε συμβεί και την είχε σπρώξει εκεί! Και λυπήθηκε, πόνεσε βλέποντας την μάννα να σπαράζει.

Και αμέσως κινήθηκε ως εξής. Με λίγα λόγια είπε: «Θεέ μου, εγώ είμαι μια αισχρή, είμαι ένα τίποτε, δεν αξίζω ούτε το όνομά Σου να αναφέρω». Έτσι ακριβώς. Με αυτά τα λίγα λόγια ταπεινώθηκε. Έζησε την στιγμή εκείνη την μετάνοια και ο καλός Θεός την συγχώρησε. Και συνέχισε η γυναίκα η αμαρτωλή απευθυνόμενη στον Θεό, «αλλά γι’ αυτή την μάννα που σπαράζει – εγώ ούτε το όνομά Σου δεν αξίζει να προφέρω – αλλά γι’ αυτή την μάννα που σπαράζει, που πονάει, ανάστησε το παιδί της».

Και λέγει ο Άγιος ότι αναστήθηκε το παιδί. Η προσευχή της αμαρτωλής ενήργησε. Όμως την στιγμή εκείνη δεν μιλούσε σαν αμαρτωλή. Γιατί την στιγμή εκείνη ενώπιον του Θεού είχε εξαγνιστεί. Έλιωσε, ταπεινώθηκε, χαμήλωσε. Είπε ότι είναι μια βρωμερή και ότι δεν αξίζει. Και το είπε με την καρδιά της. Δεν είπε λόγια. Το ζούσε. Ε, αυτή η προσευχή που βγήκε από εκείνα τα χείλη, εισακούσθηκε από τον Θεό και αναστήθηκε το παιδί.

Βλέπετε ότι, όταν εν μετανοία, με συντριβή, με ταπείνωση απευθυνόμαστε στον Κύριο, θα μας ακούσει ο Κύριος. Η προσευχή που βγαίνει από χείλη ενός ανθρώπου, ο οποίος έχει ταπεινωθεί, έχει ζήσει την αδυναμία του, και ομολογεί την αμαρτωλότητά του και την αγάπη του Θεού, το μεγαλείο του Θεού, αυτή η προσευχή θα εισακουσθεί. Ναι, έχει δύναμη η προσευχή. Πολύ περισσότερο η προσευχή του μοναχού ή της μοναχής που βγαίνει μέσα από την καρδιά και που προσεύχεται για όλο τον κόσμο.

Υπάρχουν Πατέρες, και δη στο Άγιον Όρος, που έπαψαν να προσεύχονται για τον εαυτό τους. Πιστέψτε με. Δεν θυμούνται καθόλου τον εαυτό τους, τον έχουν ξεχάσει τελείως τον εαυτό τους. Συνεχώς για όλο τον κόσμο προσεύχονται. Γνώρισα τέτοιες ψυχές. «Εμένα», λένε, «ας με κολάσει ο Θεός. Θεέ μου, σώσε τον κόσμο!». Ε, είναι άγιες ψυχές αυτές!

Από το βιβλίο: ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Α’, Ιερόν Ησυχαστήριον “Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος”, Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής 2020, σελ. 100.

The post Έχει δύναμη η προσευχή appeared first on Dogma.