Χειροθεσία Μοναχού στα Ιεροσόλυμα

Τήν Δευτέραν, 3ην /16ην Μαρτίου 2026, ἔλαβε χώραν ἡ χειροθεσία, ἤτοι ἡ εἰς μοναχόν κουρά καί ἔνταξις εἰς τήν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα τοῦ κ. Κωνσταντίνου Ρουσοχατζάκη, ἀποφοίτου τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης καί καθηγητοῦ Μαθηματικῶν εἰς τήν Πατριαρχικήν Σχολήν τῆς Ἁγίας Σιών, μετονομασθέντος εἰς Κορνήλιον.

Τήν τελετήν τῆς κουρᾶς αὐτῆς ἐπετέλεσεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, παρουσίᾳ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως

Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, τοῦ Γέροντος Σκευοφύλακος Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόποπου Ἱεραπόλεως κ. Ἰσιδώρου, τοῦ Γέροντος Δραγουμάνου Ἀρχιμανδρίτου π. Ματθαίου καί ἄλλων Ἁγιοταφιτῶν Πατέρων, τοῦ Σχολάρχου μοναχοῦ Βασιλείου καί τῶν δοκίμων τῆς Σχολῆς, μοναχῶν καί μοναζουσῶν τοῦ Πατριαρχείου.

Ἅμα τῇ χειροθεσίᾳ ὁ Μακαριώτατος ἀπηύθυνε ἀπό στήθους Πατρικούς λόγους τῷ χειροθετιθέντι ὡς ἕπεται:

«Ἀγαπητὲ καὶ ἐλλόγιμε π. Κορνήλιε,

Ἡ Χάρις τοῦ Παναγίου Τάφου ὁδήγησε τὰ βήματά σου στὰ σκηνώματα τῆς ἁγίας ἡμῶν Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος, ἡ ὁποία σὲ ἐδέχθη εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτῆς καὶ σὲ ἐνέταξε εἰς τὸ σῶμα αὐτῆς. Ἡ ἀποστολὴ αὐτὴ εἶναι μεγάλη. Ἦλθες ἐδῶ ὡς καθηγητὴς τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς, τὴν ὁποίαν καθ’ ὅλον αὐτὸ τὸ διάστημα διακόνησες καὶ διακονεῖς μὲ ἀγάπη, μὲ σύνεση καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα μὲ μιὰ πνευματικὴ διάθεση ποὺ σὲ διακρίνει. Ἡ παρουσία σου εἰς τήν Πατριαρχικήν Σχολήν Σιών εἶχε πολὺ θετικὰ ἀποτελέσματα καὶ ἤσκησε ἐπιρροὴ θετικὴ εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ εἰς τοὺς συναδέλφους σου καθηγητάς.

Διὰ τοῦτο καὶ ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ ἡμῶν Σύνοδος ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως νὰ ἐνταχθεῖς εἰς τὴν φάλαγγα τῶν Ἁγιοταφιτῶν Πατέρων, οὕτως ὥστε νὰ μπορέσεις νὰ προσφέρεις μεγαλύτερες καὶ ὑψηλότερες ὑπηρεσίες, δεδομένου ὅτι, ὅπως ὅλοι μας γνωρίζουμε, ἡ ἀποστολὴ αὐτὴ εἶναι πολὺ μεγάλη καὶ ἕνεκα τῶν καταστάσεων καὶ τῶν συνθηκῶν αὐξάνονται οἱ ὑποχρεώσεις μας οἱ ἠθικές, διότι σήμερα ὁ κόσμος εὑρίσκεται σὲ μία κατάσταση συγχύσεως, ἀνομίας καὶ ἀκαταστασίας, ἐν ᾧ ὁ Θεὸς δὲν εἶναι Θεὸς ἀκαταστασίας, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

Ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων ἔχει ἕνα διακριτικὸ χαρακτηριστικὸ: Εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Παναγίου Τάφου, τοῦ σημείου ἀναφορᾶς ὅλου τοῦ κόσμου καὶ ἰδιαιτέρως τῶν Χριστιανῶν καὶ πολὺ πιὸ συγκεκριμένα, τοῦ σημείου ἀναφορᾶς καὶ ἑνότητος ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, ἕνεκεν τοῦ Παναγίου Τάφου καὶ τοῦ Γολγοθᾶ, ὅπου ἐχύθη τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, προσφέρει παραμυθίαν, τὴν ὁποία ἔχει ἀνάγκη σήμερα ὁ κόσμος, ἕνεκα τῆς ἐπικρατούσης συγχύσεως καὶ ἕνεκα τῆς Νέας Ἐποχῆς, τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων ἤτοι τῆς Παγκοσμιοποιήσεως.

Διὰ τοῦτο ἡ Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης καὶ ἡ Ἱερὰ Ἡμῶν Σύνοδος προέβη εἰς τὴν ἀνταπόκρισιν τοῦ αἰτήματός σου. Διότι πιστεύουμε ἀκράδαντα ὅτι ἀπὸ τὴ νέα αὐτὴ θέση θὰ μπορέσεις νὰ προσφέρεις καὶ ἐσὺ εἰς τὴν Ἀδελφότητα τὴν διακονία τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων ἀλλὰ καὶ τοῦ ποιμνίου μας.

Τὰ Πανάγια Προσκυνήματα εἶναι τόποι λατρείας, εἶναι τόποι ποὺ καταγγέλλεται τὸ μυστήριο τῆς θείας Οἰκονομίας, ταυτοχρόνως ὅμως ἡ Ἁγία Ἱερουσαλὴμ ἐκλήθη διὰ μέσου τῶν αἰώνων νὰ διαφυλάξει καὶ νὰ διατηρήσει τὴν χριστιανικὴν παρουσίαν καὶ νὰ διαφυλάξει τὸν χριστιανικὸν χαρακτῆρα τῶν Ἱεροσολύμων, γεγονός τό ὁποῖον σημαίνει ὅτι ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ἀδελφότητός μας εἶναι ὄχι ἁπλῶς μεγάλη ἀλλὰ εἶναι εὐρυτάτη.

Εὔχομαι ἀπὸ τὴ νέα σου θέση νὰ ἀνταποκριθεῖς εἰς τὰ αἰτήματα καὶ τάς προσδοκίας τῆς Ἀδελφότητός μας. Ὁ δὲ Πανάγιος Τάφος καὶ ἡ Χάρις του καὶ ἡ δύναμις αὐτοῦ ὁμοῦ μετά τῆς δυνάμεως τοῦ ζωηφόρου Σταυροῦ νὰ σὲ καταστήσουν ἄξιο τῆς διακονίας σου αὐτῆς καὶ νὰ σὲ ἀναδείξουν ἀνταποκρινόμενο στὶς προσδοκίες μας. Στερεωμένος καὶ καλὴ δύναμη, γνωρίζοντας ὅτι θὰ ἔχεις τὴν πλήρη συμπαράσταση ὅλων μας.

Γεγονὸς εἶναι ὅτι πάντα κανείς, ὅταν εἰσέρχεται εἰς τὸ στάδιο τῆς μοναχικῆς ζωῆς, εἶναι φυσικὸ καὶ ἑπόμενο νὰ εὑρίσκεται ἀντιμέτωπος μὲ τὶς προκλήσεις καὶ τὰ μηχανήματα τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος ἑστιάζει τὸ ἐνδιαφέρον του εἰς ὅσους γνωρίζουν τὰ μηχανήματά του καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ τὸν καταγγέλλουν, καί δή εἰς τούς μοναχούς. Μὲ ὅσους δέν πιστεύουν εἰς τήν ὕπαρξίν του, δέν ἀσχολεῖται ὁ πονηρός. Διά τοῦτο σήμερον ἀκμάζει ἡ Παγκοσμιοποίησις, ἤτοι αὐτὸ σημαίνει Νέο – Ἐποχιτισμός, τῶν ὁποίων οἱ θιασῶται ἀγνοοῦν τὴν ὕπαρξη τοῦ διαβόλου καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ὁ διάβολος χαίρεται καὶ ἀγαλλιᾶται. Ὅταν ὅμως βλέπει τὴν Ἐκκλησία νὰ διευρύνηται καὶ νὰ ἀποκτᾷ νέα στελέχη, τὰ ὁποῖα ἀναγνωρίζουν τὶς πομπὲς του καὶ τὰ μηχανήματά του, δὲν θὰ μείνει ἥσυχος. Ἀλλὰ ἡ δύναμις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἶναι πολὺ ἰσχυρά. Ἡ Ἐκκλησία καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρες ἐπαναλαμβάνουν ὅτι ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ ὅπλον κατὰ τοῦ διαβόλου καὶ κατὰ ὅλων τῶν μηχανημάτων του.

Καὶ πάλιν, σοῦ εὐχόμεθα «ἄξιος» καὶ νὰ ξέρεις ὅτι θὰ σὲ περιβάλλουμε μὲ ἀγάπη καὶ μὲ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον. Ἀλλὰ καὶ ἐσὺ, νὰ φροντίζεις νὰ ἔχεις σεβασμὸ πρὸς ὅλους καὶ νὰ ἐξακολουθήσεις τὴν διακονία σου εἰς τὴν Σχολὴν, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητη, καὶ ἐν συνεχείᾳ καλὴ πρόοδο, ὅπου ἡ Ἐκκλησία δεῖται. Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ νὰ σὲ σκεπάζει».

Ἠκολούθησε κέρασμα εἰς τήν αἴθουσαν τοῦ Πατριαρχείου.

The post Χειροθεσία Μοναχού στα Ιεροσόλυμα appeared first on Dogma.