Αναφορά στη μετάνοια

Η μετάνοια είναι κατάσταση μέσα στην ψυχή. Είναι μια λύπη μέσα στην ψυχή, αλλά λύπη κατά Θεόν. Είναι συνεχής κατάσταση, η οποία κάνει την ψυχή να είναι σε συντριβή, κάνει την ψυχή να έχει φόβο Θεού και ευλάβεια, κάνει την ψυχή να μην ξεθαρρεύει. Η μετάνοια φέρνει λύτρωση, φέρνει ελευθερία εσωτερική, φέρνει χαρά και ευτυχία. Επομένως, δεν είναι μετάνοια το να τρώγεται κανείς συνέχεια με τον εαυτό του και συνέχεια να κλαψουρίζει. Τα παθαίνει κανείς αυτά, ακριβώς επειδή δεν μετανοεί. Πώς μπερδεύτηκαν τα πράγματα και ο σημερινός άνθρωπος δεν μπορεί να μετανοήσει. Η μετάνοια, επαναλαμβάνω,

φέρνει λύτρωση, η μετάνοια είναι ξαλάφρωμα. Δεν λέγεται τι ξαλάφρωμα είναι! Και όμως ο άνθρωπος το φέρνει βαρέως που σκέπτεται τις αμαρτίες του, που είναι αναγκασμένος να μετανοεί για τις αμαρτίες του. Νιώθει άσχημα, νιώθει κατάθλιψη. Επειδή δεν έχει μετάνοια, γι’ αυτό νιώθει έτσι.

Ο σημερινός άνθρωπος έχει και κάτι άλλο· δεν αντέχει ν’ ακούσει να τον μαλώνουν λίγο, να τον παρατηρούν λίγο. Δεν αντέχει ν’ ακούσει να του πουν: «Κοίταξε· έκανες αμαρτίες. Πρέπει να μετανοήσεις, πρέπει να διορθωθείς, πρέπει να αλλάξεις». Και βλέπετε, θέσαμε σε λειτουργία άλλη τακτική· να μην πούμε τίποτε, να μη στενοχωρήσουμε τον άλλο, να μην τον ανησυχήσουμε. Γιατί; Αυτά είναι στραβά πράγματα, ανάποδα πράγματα.

Εάν παίρνουμε σωστή στάση απέναντι στον Θεό, η πρόνοια του Θεού επάνω μας, όταν αμαρτάνουμε, είναι σαν μαστίγιο. Ακριβώς, επειδή αμαρτάνουμε. Η αμαρτία κυριολεκτικά αναστατώνει τον άνθρωπο. Έρχεται η ενοχή, έρχονται οι τύψεις, και ο άνθρωπος αισθάνεται την πρόνοια του Θεού σαν μαστίγιο. Αλλά όταν δεν το φοβηθεί αυτό και πει: «Θεέ μου, αυτό είναι ακριβώς που μου χρειάζεται. Θεέ μου, μη με λυπηθείς», τότε είναι ακριβώς που λυτρώνεται ο άνθρωπος, τότε είναι που ο άνθρωπος ξαλαφρώνει, τότε είναι που ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του, τότε είναι που αισθάνεται πολύ όμορφα και πολύ ωραία και αυθόρμητα λέει: «Κι άλλο, Θεέ μου, να μ’ ελέγξεις. Κι άλλο, Θεέ μου, να με παρατηρήσεις. Κι άλλο, Θεέ μου, να με μαστιγώσεις, για να μη μείνει κανένας μώμος μέσα μου».

Ο άνθρωπος ο σημερινός – μιλούμε για τον χριστιανό – ο οποίος δεν αγάπησε τη μετάνοια και δεν έχει μετάνοια στην ψυχή του, μην ακούσει τέτοια πράγματα. Δεν τα αντέχει. Και γι’ αυτό, λέει, θέλει να αισθάνεται να τον αγαπούν, θέλει να αισθάνεται να τον προσέχουν κλπ. Δηλαδή τέλειος αποπροσανατολισμός και αλλοτρίωση, και τελείως βγαίνει ο άνθρωπος από τα νερά του, από τη σωστή κατάστασή του και γίνεται άλλο πράγμα.

Παρακαλώ, αδελφοί μου, παρακαλώ, παρακαλώ, παρακαλώ. Ακόμη μία φορά θα πω· να γίνουμε χριστιανοί. Και μη φοβόμαστε τίποτε από κει και πέρα. Να γίνουμε χριστιανοί. Δεν μπορεί κανένας να μας κάνει τίποτε. Όλοι να τα βάλουν μαζί μας, όλοι να πέσουν επάνω μας και ο διάβολος. Τι θα γίνει; Καλό μόνο θα γίνει. Κακό δεν πρόκειται να γίνει. Αν όσα μας λένε είναι αληθινά, τι άλλο καλύτερο να σου λένε αυτά τα οποία είναι αληθινά; Όσο κι αν σε κατηγορήσουν, καλό σου κάνουν. Αν πάλι δεν είναι αληθινά και είναι ψέματα και είναι συκοφαντίες, τι άλλο καλύτερο; Τι άλλο καλύτερο; Πλέκουν το στεφάνι της ψυχής σου, που θα έχεις στη Βασιλεία του Θεού.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 1999, σελ. 366.

The post Αναφορά στη μετάνοια appeared first on Dogma.