Βίκτορ Σανέγεφ: Γεννήτορας έκστασης!

Μεγαλα άλματα, υπογεγραμμένα από σωματική αρμονία και υψηλή αισθητική. Ο Γεωργιανός Βίκτορ Σανέγεφ γεννήθηκε σαν σήμερα (3/10) του 1945 στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας για να φωτίσει ένα αγώνισμα. Ινδαλμα του άλματος εις τριπλούν, όχι μόνο για τη συγκομιδή πολλών διακρίσεων αλλά -αν όχι κυρίως- για τη θαυμαστή συγκρότηση της σωματικής εκτόξευσης και της παράλληλης με το έδαφος πορείας του, προς το βάθος του σκάμματος. Τον θυμόμαστε να σηκώνει λιγότερη άμμο από τους άλλους άλτες την ώρα της προσγείωσης, ακριβώς επειδή η ίδια αρμονία των σωματικών μελών επέτρεπε στις πατούσες,

Δύσκολα ήταν τα παιδικά του χρόνια στο Σοχούμι της Αμπχαζίας, τη γενέτειρα πόλη του. Η οικογένειά του ήταν φτωχή, ο πατέρας του παράλυτος και πέθανε όταν ο Βίκτορ ήταν 15 χρόνων. Η κλίση του να αθλείται ήταν παράλληλη με τη «συχνά σκληρή», όπως καθόριζε ο ίδιος σε συνεντεύξεις του πριν φύγει, 76 χρόνων από τη ζωή (3/1/2022), την παιδική εργασία. Ποδόσφαιρο έπαιζε από 5 ετών στην τοπική ομάδα. Μετά την προπόνηση προκαλούσε θαυμασμό η θέλησή του «να παίζει στην αυλή με φίλους, να τρέχει, να συναγωνίζεται σε άλματα». Στην περιοχή του Γκάγκρα στο Σοχούμι, η παιδική ομάδα ήταν πρωταθλήτρια για πολλά χρόνια και ο ίδιος στέλεχος της βασικής ενδεκάδας, αλλά δεν αρκέστηκε σε αυτό… Από το 1962 έπαιζε μπάσκετ το ίδιο καλά με το ποδόσφαιρο(!) κι έτσι έγινε μέλος στην αντιπροσωπευτική ομάδα της Αμπχαζίας. Η ίδια, πρόωρη αλλά και πολυσύνθετη, αθλητική εξέλιξη ήταν παράλληλη με την εργασία ώστε, απόντος του πατέρα του, να βοηθά την οικογένεια μα και να στηρίζει τις σπουδές του στο Ινστιτούτο Υποτροπικής Γεωργίας της γενέτειράς του. Φιλομαθής! Αποφοίτησε από την ίδια σχολή το 1969, αμέσως μετά, παράλληλα με τον αθλητισμό πλέον υψηλών απαιτήσεων, σπούδασε στο Ινστιτούτο Φυσικής-Πολιτισμού της Γεωργίας. Το 1973 πήρε το πτυχίο του και από τη δεύτερη σχολή. Η -παράλληλη με τις σπουδές- αθλητική εκτόξευσή του επιβεβαιώθηκε σε ηλικία 18 ετών, το 1963.

Τότε άφησε το μπάσκετ και ασχολήθηκε με τον στίβο. Αρχικά ως άλτης ύψους. Η ατυχία του, ένας τραυματισμός στο γόνατο, ήταν συνώνυμη ευκαιρίας! Κι αυτό επειδή κατέφυγε στο άλμα εις μήκος αλλά και τριπλούν. Πολυσύνθετος! Τρίτος στο άλμα εις τριπλούν το 1963, στους σχολικούς αγώνες της Σοβιετικής Ενωσης. Κι όταν αναφερόμαστε σε παράλληλη, αξιομνημόνευτη πορεία σε αθλητισμό και σπουδές, το εννοούμε. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 (Μεξικό) με παγκόσμιο ρεκόρ (17,39 μ.), του 1972 (Μόναχο) με άλμα στα 17,35 μ. στην πρώτη προσπάθεια, του 1976 (Μόντρεαλ) με 17,29 μ. επίσης στην πρώτη προσπάθεια, έκανε δικά του τα τρία αυτά χρυσά μετάλλια, αργυρό μετάλλιο (17,24 μ. στη δεύτερη προσπάθεια) υπέγραψε την παρουσία του το 1980, στη διοργάνωση της Μόσχας.

Υποδειγματική η θέλησή του. Το έχουμε ακούσει από Ρώσους συναδέλφους το όνομά του ως παράδειγμα προς μίμηση σε μαθητές και κυρίως μικρούς σε ηλικία αθλητές. Μνημονεύεται συχνά από τότε ώς σήμερα από δασκάλους και προπονητές! Χαρακτηριστικά, το 1968 ενόψει Μεξικού, προερχόμενος από τραυματισμό, προετοιμάστηκε σκληρά για έναν χρόνο. Ο τελικός στο υψόμετρο της πόλης του Μεξικού ήταν μυθικός, καθώς το παγκόσμιο ρεκόρ καταρρίφθηκε τέσσερις φορές και εύλογα θεωρείται από τις κορυφαίες στιγμές στην ιστορία της διοργάνωσης! Πριν από εκείνον τον αγώνα το παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα εις τριπλούν ήταν 17,03 μ. και κάτοχός του ο Πολωνός Γιόζεφ Σμιτ. Ο Ιταλός Τζουζέπε Τζεντίλε πήδηξε 17,10 μ. στον προκριματικό και το βελτίωσε σε 17,22 μ. με το πρώτο άλμα του στον τελικό! «Απάντησε» στην τρίτη προσπάθεια (17,23 μ.) ο Βίκτορ Ντανίλοβιτς Σανέγιεφ, όπως ήταν το πλήρες όνομά του. Ο Βραζιλιάνος Νέλσον Προυντέντσιο φώναξε «παρών» στην πέμπτη προσπάθεια και απογειώθηκε στα 17,27 μ.! Το χάρηκε για λίγα λεπτά μόλις… Τελευταία προσπάθεια ο Σανέγιεφ, προσγείωση στα 17,39 μ. Παγκόσμιο ρεκόρ και χρυσό μετάλλιο! Είχε βελτιώσει κατά 29 εκατοστά το… αρχικό ρεκόρ του Τζεντίλε και κατά 54 εκατοστά το ολυμπιακό ρεκόρ του Σμιτ από τη διοργάνωση του Τόκιο (1964). Πέντε αθλητές είχαν πετύχει άλματα καλύτερα από το ισχύον παγκόσμιο ρεκόρ, τελικός νέος κάτοχος ήταν ο Σανέγιεφ!

Τον επόμενο χρόνο (1969) εμφανίστηκε στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Χρυσό μετάλλιο (17,34 μ.) στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες και ακολούθησαν, όπως προαναφέραμε, άλλα δύο χρυσά και ένα αργυρό σε Ολυμπιακούς Αγώνες και επίσης 1 χρυσό και 2 αργυρά σε πανευρωπαϊκούς συν έξι χρυσά σε ευρωπαϊκούς κλειστού στίβου. Πολυαθλητής-πολυπράγμων!