Το κατά συνθήκην ψεύδος της Αριστεράς

Μαρμάρι και Κάρυστος. Το ψαροχώρι και η κωμόπολη της νότιας Εύβοιας, που τα χωρίζει μια απόσταση περίπου δώδεκα χιλιομέτρων. Με διαφορά λίγων μόνο χρόνων, λες και αντέγραψαν ο ένας τον άλλον, ή και σαν να μιμήθηκε η δεύτερη το κακό παράδειγμα του πρώτου, μετέτρεψαν κάτι ειδυλλιακά σημεία του τόπου τους σε μια φρικωδία.

Το Μαρμάρι, αντί για πλατεία, είχε (και έχει) μια παραλιακή οδό, κατά μήκος της οποίας ήταν (είναι) παρατεταγμένα μια σειρά από καταστήματα εστίασης: ταβέρνες, ουζερί, μπαράκια και καφέ. Είχε επίσης και καμιά εκατοστή αιωνόβια αρμυρίκια, με κάτι ακανόνιστους φαρδείς κορμούς,

Πριν από μερικά χρόνια, λοιπόν, η κοινότητα αποφάσισε να αναπλάσει το πεζοδρόμιο από τον δρόμο ώς τη θάλασσα, δηλαδή το κομμάτι όπου έβγαζαν τα τραπεζοκαθίσματά τους τα μαγαζιά. Και φυσικά έστρωσαν κάτω και πάλι, πλαταίνοντας μάλιστα το πεζοδρόμιο, πλάκες Καρύστου, το βασικό εξαγώγιμο προϊόν της περιοχής.

Στην πραγματικότητα κατέστρεψαν από πλευράς ομορφιάς την παραλιακή οδό-πλατεία τους, αλλά εντάξει, πες ότι αυτό είναι δικαίωμά τους και περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Ελα όμως που ξερίζωσαν όλα τα αιωνόβια αρμυρίκια, λες και δεν έχουν ακουστά την κλιματική κρίση, λες και είναι από άλλον πλανήτη, κυριολεκτικά εκτός τόπου και χρόνου.

Και τολμούσαν να ξεστομίζουν κάτι φτηνές δικαιολογίες όταν τους ρωτούσες: «Γιατί κόψατε τόσα δέντρα; Πώς θα ξαναγίνουν; Χρειάζονται άπειρα χρόνια!» Κι εκείνοι, χαμένοι στη μακαριότητά τους και καθόλου απολογητικά, σου έλεγαν: «Μα έπεφταν φύλλα από τα αρμυρίκια στον καφέ που ερχόσουν να πιεις!»

Κάτι ανάλογο είδα φέτος και στην κεντρική πλατεία της Καρύστου, που είχα φτάσει να αποκαλώ μέσα μου «πλατεία με τις μουριές». Ξεπάστρεψαν σχεδόν όλες τις παλιές και φύτεψαν στη θέση τους κάτι μικρές καχεκτικές μουριές, που θα χρειαστούν χρόνια και ζαμάνια για να ξαναμεγαλώσουν και να κάνουν σκιά όπως οι προηγούμενες.

Οταν τόλμησα να ρωτήσω κάτι γκαρσόνες σ’ ένα καφέ, μου απάντησαν αδιάφορα ότι ο δήμος έκανε νέα πλακόστρωση στην πλατεία. «Καλά», τους είπα, «και δεν μπορούσαν να αλλάξουν τις πλάκες χωρίς να πειράξουν τα γέρικα αυτά δέντρα; Επρεπε να τα ξεπατώσουν;»

Και ασφαλώς, τώρα πια, όσες ομπρέλες και τέντες κι αν βάλουν, όταν βράζει ο ήλιος το μεσημέρι δεν μπορείς να σταθείς σ’ αυτήν την πλατεία της Καρύστου – η πλατεία Αμαλίας, ας το πάρει το ποτάμι. Οπως ακριβώς και στο πεζοδρομημένο κομμάτι της παραλίας στο Μαρμάρι. Ενώ, αντιθέτως, μια χαρά σκιά απολάμβανες τις ίδιες ώρες με τις αρχαίες μουριές και τα αρμυρίκια.

Φταίνε οικονομικά συμφέροντα για την ανεπανόρθωτη οικολογική καταστροφή που συντελέστηκε με αφορμή τις δύο αυτές αναπλάσεις; Μπορεί, δεν είμαι ρεπόρτερ. Aλλά πιστεύω ότι ιδίως στα μικρά αυτά μέρη της επαρχίας δύσκολα πάει κανείς κόντρα στη θέληση της πλειοψηφίας.

Εν ολίγοις, οι περισσότεροι ντόπιοι δεν είχαν πρόβλημα με τις τερατουργίες που διαπράχθηκαν, και κατ’ ουσίαν πήγαν πάσο, συναίνεσαν, έστω και διά της ανοχής τους. Σε κανένα από τα δύο αυτά μέρη δεν άκουσα το παραμικρό από τους εργαζόμενους ή τους υπόλοιπους ντόπιους που σύχναζαν εκεί ως θαμώνες.

Ο λαός, ένα ικανό κομμάτι του, είναι μέρος του προβλήματος, χαλασμένος κι αυτός όπως και πολλοί από τις ανώτερες τάξεις, και η σύμβαση της Αριστεράς είναι να μην τον κακολογεί ποτέ, να του χαϊδεύει μονίμως τ’ αυτιά και να τον κανακεύει πάντα. Η σύμβαση και το συμβόλαιο και το κατά συνθήκην ψεύδος της.

*Συγγραφέας