Θέλω, ξέρω, μπορώ

17:03 2/11/2026 - Πηγή: efsyn

Ξέρουμε ποιες είναι λέξεις που μισεί ο πρωθυπουργός: αυτοκριτική, λογοδοσία, συγγνώμη. Είτε απουσιάζουν από το λεξιλόγιό του είτε υπάρχουν σε λίγες περιπτώσεις που δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, τις οποίες πάντως πλαισιώνει με θεωρίες που λειαίνουν το περιεχόμενό τους και αφαιρούν τις ενοχλητικές τραχύτητες. Για παράδειγμα: Ναι, αυτό είναι λάθος μας, αλλά φταίνε οι κακοδαιμονίες που ταλαιπωρούν τη χώρα από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, φταίνε οι προηγούμενοι και άλλα τέτοια ελαφρυντικά και αθωωτικά.

Μαθαίνουμε σιγά σιγά εξαιτίας της προεκλογικής περιόδου και τις αγαπημένες λέξεις του

πρωθυπουργού. Αν αυτές που σιχαίνεται είναι ουσιαστικά, αυτές που υπεραγαπά είναι ρήματα και τα χρησιμοποιεί στο πρώτο πρόσωπο: Θέλω, ξέρω, μπορώ. Τρεις λέξεις για την αυτοπεποίθησή του, που είναι στα ύψη. Φλερτάρει όμως με την κομπορρημοσύνη, που είναι κακός σύμβουλος. Με τις τρεις συγκεκριμένες λέξεις θα παίξει μέχρι τις εκλογές στην προσπάθειά του να αποδείξει ότι μόνο αυτός θέλει να ανανεώσει την Ελλάδα, μόνο αυτός ξέρει πως θα κάνει ό,τι επιβάλλεται για το καλό της χώρας, μόνο αυτός μπορεί και το αποδεικνύει καθημερινώς εδώ και περίπου οκτώ χρόνια.

Οι άλλοι, οι αντίπαλοί του, τσακώνονται συνεχώς ακόμα και για ψύλλου πήδημα, θυμίζουν παιδική χαρά, δεν διαθέτουν πρόγραμμα, ρέπουν προς τον λαϊκισμό και είναι βέβαιο ότι αν τους εμπιστευτούν οι πολίτες θα μπλέξουμε σε επικίνδυνες καταστάσεις, όπως το 2010 και το 2015 – αυτές τις ημερομηνίες έδωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως αρνητικά ορόσημα για να μην ξεχάσουμε το κακόφημο παρελθόν μας. Κατά σατανική σύμπτωση λείπουν από το κατηγορητήριο οι κυβερνήσεις της Δεξιάς. Ας είναι, ο πρωθυπουργός δεν ήταν ποτέ δυνατός στην Ιστορία. Τη διαβάζει κατά πώς τον βολεύει, την ερμηνεύει όπως τον εξυπηρετεί και τη διδάσκει με τρόπο που βοηθάει τον ίδιο, τη δυναστεία του και την παράταξή του.

Θέλει όντως να αλλάξει τα πράγματα. Το κατέστησε σαφές από την πρώτη στιγμή. Δεν κρύφτηκε κι αυτό πρέπει να του το αναγνωρίσουμε. Μπορεί όντως. Εκτός από κάποια ζητήματα (π.χ. Συμφωνία των Πρεσπών) έπραξε ό,τι υπήρχε ως σχέδιο στο μυαλό του. Ξέρει όντως τη δουλειά. Τα έχει καταφέρει πολύ καλά σε όλα τα πεδία. Ηθελε να ελέγξει την κατάσταση; Εφτιαξε μηχανισμούς παρακράτους που τους ονόμασε επιτελικό κράτος. Παρακολουθούσε όποιον θεωρούσε απειλή είτε ήταν αντίπαλός του είτε ήταν συνεργάτης του και υπουργός. Στήριξε χωρίς ενδοιασμούς την τάξη από την οποία προέρχεται και την εκπροσωπεί επαξίως με απευθείας αναθέσεις, με κλειστούς διαγωνισμούς, με προστασία των καρτέλ και των τραπεζιτών, με συρρίκνωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, η διαφθορά εκτοξεύτηκε, η ατιμωρησία έγινε καθεστώς.

Στην εξωτερική πολιτική είναι πιστός, προβλέψιμος και δεδομένος σύμμαχος των ΗΠΑ, αυξάνει τις δαπάνες για εξοπλισμούς, μειώνει τις κοινωνικές δαπάνες. Κατασκευάζει θεωρίες συνωμοσίας, καταγγέλλει εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, δηλητηριάζει τη δημόσια ζωή με την τοξική και διχαστική ρητορική του. Αυτός θέλει, ξέρει, μπορεί να συνεχίσει την πολιτική του, αλλά οι περισσότεροι πολίτες ζητούν πολιτική αλλαγή. Τη θέλουν αν κρίνουμε από τις δημοσκοπήσεις, ωστόσο δεν ξέρουν αν μπορούν να την πετύχουν εκείνα τα κόμματα που την προτείνουν.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords