Θα μας πάνε σε πόλεμο;

Η επίθεση του Ισραήλ στην αεροπορική βάση Αμπού Ντουχούρ στη βορειοανατολική Συρία, μόλις 65 χιλιόμετρα από τα σύνορα της Τουρκίας, και οι απειλές του Νετανιάχου και άλλων Ισραηλινών αξιωματούχων κατά της Τουρκίας που ακολούθησαν χωρίς υπεκφυγές -«δεν θα ανεχθούμε την εγκατάσταση τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Συρία με τρόπο που να απειλεί το Ισραήλ. Προφανώς δεν το άκουσαν αρκετά καθαρά, οπότε φροντίσαμε να το καταλάβουν καλύτερα»- θέτουν εύλογα ερωτήματα: Εχουμε εμείς καμία σχέση με τη Συρία, όσον αφορά την αντιπαράθεση των δύο χωρών στο συριακό έδαφος; Δεν είναι ολοφάνερο -όχι μόνον από το συμβάν στη Συρία αλλά από την πολιτική του Ισραήλ από της δημιουργίας του το 1948- ότι τα συμφέροντα και οι επιδιώξεις του υπερβαίνουν τα εθνικά μας συμφέροντα με τον κίνδυνο να εμπλακούμε σε μια σύγκρουση που δεν μας αφορά;

Μπορεί από πρώτη εκτίμηση να πιστεύουμε ότι τα συμφέροντά μας συμβαδίζουν με αυτά του Ισραήλ λόγω των διαφορών μας με την Τουρκία, όμως επειδή τα συμφέροντα του Ισραήλ διαχέονται σε ολόκληρη την Εγγύς και τη Μ. Ανατολή είναι εμφανής ο κίνδυνος να παγιδευτούμε σε αυτά. Ολα αυτά επαναφέρουν στη μνήμη τη Μικρασιατική Καταστροφή, όταν καίτοι μεταξύ των νικητών του Α’ Π.Π. καταφέραμε να υποστούμε τη μεγαλύτερη εθνική καταστροφή, διότι είχαμε παγιδευτεί στα συμφέροντα των ισχυρών συμμάχων μας που υπερέβαιναν τα δικά μας.

Από την άλλη πλευρά η Αγκυρα, γνωρίζοντας την αδυναμία της έναντι του Ισραήλ στον αέρα, κινείται διπλωματικά συσπειρώνοντας δυνάμεις έναντι του Ισραήλ. Πρόσφατα με τη συμφωνία R4 με Αίγυπτο, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν αλλά και με τη στρατιωτική «συμφωνία της Μέκκας» με Σαουδική Αραβία και Πακιστάν, ενώ αναμένεται και η προσχώρηση του Καΐρου, η οποία επέχει τον ρόλο του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ για στρατιωτική ενίσχυση στην περίπτωση που ένα εκ των συμβαλλομένων κρατών δεχθεί επίθεση.

Ας μην ξεχνάμε ότι από της ιδρύσεώς του το Ισραήλ έχει επιτεθεί σε όλα τα κράτη της Εγγύς και της Μ. Ανατολής με αποτέλεσμα, ακόμη κι αν κάποιες μοναρχίες παραμένουν ουδέτερες, οι λαοί με τα δεινά που έχουν υποστεί να είναι λογικό να προσδοκούν την καταστροφή του. Μέσα σε αυτό το περιφερειακό χάος για ποιους λόγους θα πρέπει να παρασυρθούμε και να εμπλακούμε; Γιατί προσφέρουμε στρατηγικό βάθος στο Ισραήλ για τους πολέμους του εναντίον των λαών της Μ. Ανατολής; Αλλά και αν με παρέμβαση των ΗΠΑ εξομαλυνθούν οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, όπως το 2013, αν θυμάμαι καλά, τότε;

Τα αποτελέσματα την σύμπραξής μας με το Ισραήλ τα βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες με τα θαλάσσια πάρκα που ανακήρυξε η Τουρκία και την επαναφορά των γκρίζων ζωνών, ενώ επίκειται σύμφωνα με τον Τύπο και η ψήφιση του νόμου για τη «Γαλάζια πατρίδα» τον προσεχή Οκτώβριο, για τον οποίο ο τουρκικός Τύπος μάς είχε προϊδεάσει από τον Απρίλιο, δίνοντας το χρονικό περιθώριο στην Αθήνα για διμερή διάλογο, σύμφωνα με την άποψη του Ευάγγελου Βενιζέλου την οποία διατύπωσε στον Κύκλο Ιδεών τον περασμένο Μάιο, που παρήλθε αναξιοποίητο.

Η χειρότερη απειλή όμως προαναγγέλλεται από δημοσίευμα του israelhayom.com σύμφωνα με το οποίο τα μαχητικά και οι στρατιωτικές βάσεις της Τουρκίας εκτός των αναγνωρισμένων συνόρων της -όπως στη Συρία, στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο ή στη Σομαλία- δεν φέρουν καμία ΝΑΤΟϊκή ασυλία. Εξειδικεύοντας, σημειώνει ότι η πρόσφατη ανάπτυξη τουρκικών μαχητικών F-16 και συστημάτων αεράμυνας στα Κατεχόμενα συνιστά ευθεία απειλή για τον ενεργειακό και θαλάσσιο διάδρομο που συνδέει το Ισραήλ, την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα με την Ευρώπη.

Το μήνυμα της ισραηλινής ανάλυσης είναι σαφές: Η 52χρονη παράνομη κατοχή δεν προσφέρει ασυλία (Ανιχνεύσεις 21/8/2026). Οι επικείμενες βυθομετρικές έρευνες στο πλαίσιο του έργου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κυπριακής Δημοκρατίας-Ισραήλ (CSI) θα αποτελέσουν ένα πρώτο τεστ για τη συνέχεια. Επίθεση του Ισραήλ στις τουρκικές δυνάμεις στο ψευδοκράτος της ΤΔΒΚ θα εμπλέξει άμεσα την Αθήνα και τη Λευκωσία διότι προϋποθέτει την έγκρισή τους, αν και το πιθανότερο είναι, εξαιτίας της αλαζονείας του Ισραήλ ως προτεκτοράτου των ΗΠΑ και του εθισμού του στην παραβίαση κάθε έννοιας του Διεθνούς Δικαίου, να βρεθεί ο Ελληνισμός προ τετελεσμένων γεγονότων.

Εκείνο που κατόρθωσαν μέχρι σήμερα οι κυβερνήσεις μας είναι να μεταβάλουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε παράμετρο των ευρωτουρκικών και κυρίως των τουρκοïσραηλινών και των εξελίξεων στη Μ. Ανατολή, που σημαίνει ότι άλλοι πλην ημών θα καθορίζουν την εξέλιξή τους.

*T. αρχιμηχανικός ΟΣΕ, πολιτικός μηχανικός ΑΠΘ