Στα ΜΜΕ είμαστε και λίγο «νεκροθάφτες»

Το ιστορικό Radio Caroline της Αγγλίας την έκανε τη «πατάτα» στην αρχή της εβδομάδας και πέθανε στον αέρα του σταθμού, πριν την ώρα του, τον βασιλιά Κάρολο. Τον ανέστησε γρήγορα βέβαια, αλλά το κακό είχε ήδη γίνει. Η συγγνώμη που ακολούθησε ήταν αποκαλυπτική του τρόπου που δουλεύουμε όλοι μας στα ΜΜΕ με επικείμενους (ή και μη) θανάτους κάποιων δημόσιων προσώπων.

Τη Μαρινέλλα, παράδειγμα, την είχαν ετοιμάσει όλοι και όλες από πριν, από τότε που συνέβη το τραγικό

συμβάν στο Ηρώδειο. Κείμενα, βιογραφικά, τραγούδια, στιγμές της και πολλά άλλα. Πρώτον, τα sites είναι αναγκαίο να βρίσκονται σε ετοιμότητα για να βγάλουν αμέσως την είδηση. Αλλά και οι εφημερίδες το ίδιο, αν πεθάνει κάποιος αργά το βράδυ πρέπει να υπάρχουν έτοιμα τα κείμενα ώστε να «ξηλωθούν» σελίδες και να αντικατασταθούν με εκείνες για τον άνθρωπο που έφυγε από τη ζωή. Και καλά να πεθάνει κάποιος νωρίς το απόγευμα, τι κάνουμε όμως αν αυτός ο κακομοίρης πεθάνει το βράδυ; Τρέχεις και δεν φτάνεις. Κάπως έτσι τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ κάποιους τους πεθαίνουν πριν την ώρα τους. Η βιασύνη της πρωτιάς οδηγεί σε μακάβρια δημοσιογραφικά αποτελέσματα.

Το Radio Caroline αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι τον είχε έτοιμο τον θάνατο του βασιλιά τους: «Λόγω μιας βλάβης του υπολογιστή στο κεντρικό μας στούντιο, η εκπομπή “Ο θάνατος του μονάρχη” που έχουν σε ετοιμότητα όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί του Ηνωμένου Βασιλείου, ελπίζοντας να μη χρειαστεί να τη μεταδώσουν, έπαιξε κατά λάθος το απόγευμα της Τρίτης (19 Μαΐου), ανακοινώνοντας λανθασμένα ότι η Αυτού Μεγαλειότητα ο Βασιλιάς απεβίωσε».

Την αλήθεια είπε το Radio Caroline, δεν είπε ψέματα. Και αμέσως μετά προσπάθησε να τα μπαλώσει προσθέτοντας πως εύχεται ο Κάρολος να ζήσει άπειρα χρόνια: «Επειτα, το Radio Caroline σίγησε, όπως απαιτούνταν, κάτι το οποίο μας ειδοποίησε για να επαναφέρουμε την κανονική ροή του προγράμματος και να απολογηθούμε στον αέρα. Ο σταθμός είχε τη χαρά να μεταδώσει το χριστουγεννιάτικο μήνυμα της Αυτής Μεγαλειότητας της Βασίλισσας, και τώρα του Βασιλιά, και ελπίζουμε να κάνουμε το ίδιο και για πολλά ακόμη χρόνια. Απολογούμαστε στην Αυτού Μεγαλειότητα τον Βασιλιά και τους ακροατές μας για την οποιαδήποτε σύγχυση».

Μια μέρα, θυμάμαι, έπεσε σύρμα στην εφημερίδα γιατί βρέθηκε κοντά στον θάνατο ένας καλλιτέχνης. Οπότε χρειάστηκε άμεσα να οργανωθούμε. Οχι μόνο να γράψουμε τη νεκρολογία, αυτό ήταν το πιο εύκολο, αλλά να βρούμε και άλλους καλλιτέχνες να μιλήσουν για τον μέλλοντα νεκρό και πεθαμένο. Τι να κάνω κι εγώ, πήρα τηλέφωνο έναν κολλητό μου που είχα το θάρρος, έναν στιχουργό, να μου πει δυο λόγια για τον… εκλιπόντα. «Κάτσε, ρε μαλάκα, να πεθάνει πρώτα και μετά σου λέω. Τώρα που είναι ζωντανός δεν μου βγαίνει». Δίκιο είχε, οι δημοσιογράφοι σκεφτόμαστε διαφορετικά σε σχέση με τους κανονικούς ανθρώπους!

Το 1966 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Esquire ένα κείμενο με τίτλο «Mr. Bad News», δηλαδή «Ο κύριος Ασχημα Νέα», για έναν από τους πιο διάσημους συγγραφείς νεκρολογιών, τον Alden Whitman. Το υπέγραφε ο Gay Talese ο οποίος πιστεύει (ζει, ναι!) ότι είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έγραψε ποτέ. Σε αυτό υποστήριζε ότι οι New York Times είχαν περισσότερες από 2.000 «προληπτικές» νεκρολογίες τις οποίες τις ενημέρωναν σε τακτική βάση ώστε να δημοσιευτούν όταν φύγει από τη ζωή ο… πεθαμένος. «Ο κύριος Ασχημα Νέα» είχε γράψει γύρω στις 500 νεκρολογίες για κάποιους από τους πιο διάσημους ανθρώπους εκείνης της εποχής (από το 1964 έως το 1976 δούλευε στους New York Times).

Το ωραίο της υπόθεσης είναι που ο Alden Whitman ζητούσε συνέντευξη από τους… μελλοθάνατους ώστε να έχει νεκρολογίες με μεγάλη ακρίβεια στα στοιχεία τους. Εννοείται πως πολλοί από τους μελλοθάνατους δέχονταν με χαρά να του μιλήσουν.