Σίντνεϊ Γκοβού: Εμοιαζε μποέμ, αλλά…

«ΜΠΟΕΜ ΤΥΠΟ» είχαμε χαρακτηρίσει τον Σίντνεϊ Γκοβού τον Σεπτέμβριο (14/9) του 2010, όταν βρεθήκαμε δίπλα του στη Βαρκελώνη. Ηταν οι πρώτες του μέρες με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, όταν πέτυχε το 0-1 με υποδειγματικό πλασέ μετά τον… λυρισμό του Σισέ. Οπου «λυρισμός», ένα φανταστικό εν κινήσει τακουνάκι-μεγάλη μπαλιά (!) του συμπατριώτη του λίγα μέτρα μετά τη σέντρα προς τον καλπάζοντα Γκοβού, που σκόραρε. Ακολούθησε αγωνιστική καθίζηση, ήττα με 5-1 από την Μπαρτσελόνα, αλλά δεν

ξεχνάμε όσα μας είπε ο 31χρονος τότε Γκοβού στο αεροδρόμιο, πριν μπούμε στην πτήση της επιστροφής στην Αθήνα. Τον είχαμε πλησιάσει διστακτικά λόγω της συντριβής από τη συντροφιά του Λίονελ Μέσι (δύο γκολ ο Αργεντινός, από ένα οι Βίγια, Πέδρο, Ντάνι Αλβες), αφού συνήθως ύστερα από πανωλεθρίες οι παίκτες δεν έχουν όρεξη για λόγια… Κι όμως! Είχε σταθεί -ναι μεν στην ανάγκη αυτοκριτικής με στόχο της τη βελτίωση- αλλά δεν ξέχασε την «υπόμνηση δυνατοτήτων της ομάδας» παρά το σαρωτικό σκορ: «Το παιχνίδι και όσα συμβαίνουν στον αγωνιστικό χώρο είναι αντανάκλαση της ζωής έξω από το γήπεδο…», είχε εγκαινιάσει, με σαφή αλληγορική διάθεση και ανάλογο βλέμμα, τη δήλωσή του.

Εξήγησε: «Πρέπει να μιλήσουμε ειλικρινά μεταξύ μας οι παίκτες. Ναι μεν μεγάλος ο αντίπαλος, αλλά οφείλουμε να πούμε στους εαυτούς μας ότι φταίμε. Να αναρωτηθούμε ότι “αφού δείξαμε πως μπορούμε, τι δεν πήγε καλά;”. Οι μεγάλες προσπάθειες, όπως αυτή που ξεκινήσαμε τώρα, όμως δεν μας έδωσαν τους καρπούς που θέλαμε, είναι αποκαλυπτικές. Δεν είναι αιτία απογοήτευσης, αλλά δρόμος βελτίωσης! Ο ρεαλισμός λέει πως “δεν μπορούσατε να νικήσετε την Μπαρτσελόνα”, αλλά αν, μόνο αν απαντήσουμε ειλικρινά στα “γιατί δεν πετύχαμε όλα όσα μπορούσαμε;” θα γίνουμε καλύτεροι…».

Μιλούσε θαρραλέα παρά τη βαριά ήττα, όχι μόνο επειδή «αυτός είμαι…», όπως μας είπε όταν του απευθύναμε την ίδια παρατήρηση, αλλά και επειδή ο Παναθηναϊκός, εκτός του 0-1 με σκόρερ τον ίδιο, είχε αποτρέψει στο 54’ το 4-1, όταν ο Τζόρβας είχε αποκρούσει το πέναλτι του Μέσι. Εντάξει, η Μπαρτσελόνα της ίδιας εποχής δεν παιζόταν, αλλά ο Γκοβού ηχούσε γεννημένος (27 Ιουλίου του 1979) για να βλέπει τη φωτεινή πλευρά του φεγγαριού… Φρόντισε να αυτοδιαψευστεί! Από τις αμέσως επόμενες ημέρες ηχούσαν κακόγουστο ανέκδοτο όσα μας είχε πει, αφού κυριάρχησαν η ασυνέπειά του στις προπονήσεις, οι εξωαγωνιστικές περιπέτειες, πράγματα που σύντομα τον έκαναν «μαύρο πρόβατο». Ο Παναθηναϊκός, από το τέλος του 2010, αρχικά κατήγγειλε το συμβόλαιό του, του επέβαλε μείωση αποδοχών, τον άφησε εκτός ομάδας λόγω των πειθαρχικών παραπτωμάτων και προσπαθούσε να τον διώξει με κάθε τρόπο. Εμεινε ελεύθερος όταν έληξε το μονοετές συμβόλαιό του. Λίγες μέρες μετά υπέγραψε στην Εβιάν, νεοφώτιστη ομάδα της κορυφαίας κατηγορίας του γαλλικού πρωταθλήματος.

Ηταν έκπληξη η στάση του στην Ελλάδα. Δέκα χρόνια ως παίκτης της Λιόν (2000-2010, 292 παιχνίδια, 49 γκολ) είχε γιορτάσει επτά συνεχόμενες κατακτήσεις πρωταθλήματος (2001-2007), ένα Κύπελλο (2007), έξι Σούπερ Καπ (2002-2007), ένα Λιγκ Καπ (2000) και ένα Κύπελλο Συνομοσπονδιών της FIFA (2003). Παίκτης της «υπερομάδας», όπως έχει μείνει γνωστή στην πατρίδα των «τρικολόρ» η Λιόν εκείνης της εποχής. Παγκόσμιο Κύπελλο βλέπαμε, θυμόμαστε και τον Γκοβού παίκτη της Εθνικής Γαλλίας σε δύο διοργανώσεις: το 2006 στη Γερμανία και το 2010 στη Νότια Αφρική. Οπως και στο EURO 2004 της Πορτογαλίας. Δέκα γκολ πέτυχε σε 49 παιχνίδια ως παίκτης της Εθνικής (2002-2010).

Ατίθασος; Δεν μπορείς να στοιχειοθετήσεις τον ίδιο χαρακτηρισμό με επιχείρημα τις κόκκινες κάρτες που αντίκρισε… Λογικός αριθμός οι τρεις σε 17 χρόνια καριέρας (2000-2017). Αιτία της προσφυγής του σε άστατη συμπεριφορά ίσως ήταν οι συχνοί τραυματισμοί: Είχε πάθει ρήξη επιγονατίδας, δις ρήξη του αχίλλειου τένοντα, αναρίθμητους τραυματισμούς στους αστραγάλους… Εύλογο είναι το ερώτημα αν ο Παναθηναϊκός είχε διερευνήσει τον φάκελό του πριν τον αποκτήσει σε ηλικία 31 χρόνων… Μετά την παρουσία του στη Λιόν και το πέρασμα από την Ελλάδα (2010-2011, 23 παιχνίδια, τρία γκολ), ακολούθησε η ένταξή του στις Εβιάν (2011-2013, 36-1), Λιόν Β (2013-2014, δύο παιχνίδια χωρίς γκολ), Μον ντ’ Ορ (2014-2015, επίσης χωρίς να βρει δίχτυα σε 28 αγώνες), Μαϊάμι Σίτι για λίγους μήνες το 2015 (11-3), υπογραφή στην επίσης γαλλική Λιμονέ Σαν Ντιντιέ (2015-2017, δύο παιχνίδια, δύο γκολ)…