Σε ώτα μη ακουόντων

«Οταν ο κόσμος πιστεύει ότι ο πολιτικός έχει το ακαταδίωκτο, θα λειτουργήσει ως μπούμερανγκ. Πρέπει να πηγαίνουμε στη Δικαιοσύνη όπως όλοι οι άλλοι. […] Μας έχει βλάψει, ο κόσμος πιστεύει ότι οι πολιτικοί είναι άλλη φάρα από τους υπόλοιπους, τον υπόλοιπο κόσμο, ότι προστατεύονται μεταξύ τους, ότι κάνουν, ότι ράνουν. Δεν μπορεί να λειτουργήσει η δημοκρατία με αυτόν τον τρόπο».

Ετσι είναι όπως τα λέει η Ντόρα Μπακογιάννη στη συνέντευξή της στο in.gr (vidcast) στη Ράνια

Τζίμα. Ο κόσμος αυτά πιστεύει εδώ και χρόνια. Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να το διαπιστώσεις. Το δείχνουν όλες οι μετρήσεις, με τα ποσοστά αποδοκιμασίας να ανεβαίνουν σταθερά. Είναι υποκριτές ή στην καλύτερη περίπτωση αφελείς όσοι δηλώνουν αιφνιδιασμένοι με τα συγκεκριμένα ευρήματα. Είναι ξεκομμένοι από την πραγματικότητα.

Κάποτε στην πολιτική έβρισκαν καταφύγιο χιλιάδες άνθρωποι. Αφιέρωναν χρόνο, έδιναν χρήματα από το υστέρημά τους, αγωνίζονταν για τις ιδέες τους, συγκρούονταν με τους πολιτικούς αντιπάλους τους, σχεδίαζαν το μέλλον τους με βάση τη στράτευσή τους και αποδοκίμαζαν εκείνους που υποστήριζαν ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι, ότι με την πολιτική είναι άσκοπο να ασχολείσαι γιατί τα πράγματα δεν αλλάζουν. Τότε οι απολίτικοι ήταν μειοψηφία, εισέπρατταν τη χλεύη των πολιτικοποιημένων και δεν τολμούσαν δημοσίως να καταθέτουν τις αντιδημοφιλείς απόψεις τους. Σήμερα; Είναι οι περισσότεροι, οι τάξεις τους πυκνώνουν με το πέρασμα του χρόνου και δηλώνουν δικαιωμένοι. Αναδρομική εκδίκηση.

Είδαν οι πολίτες πώς τη σκαπούλαραν πολιτικοί παράγοντες σε διάφορες υποθέσεις. Αλλοτε με χαμηλές στα όρια της πρόκλησης ποινές, άλλοτε η βρόμικη ιστορία τους δεν έφτασε ποτέ στα δικαστήρια, άλλοτε με νυχτερινές τροπολογίες στη Βουλή άλλαζαν οι νόμοι για να μην υποστούν συνέπειες οι δράστες παράνομων ενεργειών, άλλοτε με το ένα κόλπο, άλλοτε με το άλλο κόλπο, τα σκάνδαλα θάβονταν και την πλήρωναν δευτεροκλασάτα και τριτοκλασάτα στελέχη που εξαργύρωναν τη σιωπή τους (δεν μίλησαν δηλαδή για την εμπλοκή των προϊσταμένων τους) είτε με χρήματα είτε με το βόλεμα συγγενών τους στις εκλογικές λίστες του κόμματος που κυβερνούσε. Το σκάνδαλο της Siemens δεν φωτίστηκε σε όλη την έκτασή του, αυτός που το έστησε φυγαδεύτηκε μέρα μεσημέρι από την Ελλάδα και ζει όμορφα και ωραία στη Γερμανία. Το σκάνδαλο της Novartis στα αζήτητα. Στις ΗΠΑ η εταιρεία πλήρωσε βαρύ πρόστιμο, στην Ελλάδα την έβγαλε καθαρή.

Επειτα όταν κάνεις συγκρίσεις με αυτά που συμβαίνουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης στον τρόπο αντιμετώπισης της διαφθοράς σε πιάνει απελπισία. Οι πολιτικοί εκεί δεν διστάζουν να παραιτηθούν από τις θέσεις τους ακόμα και για ήσσονος σημασίας θέματα. Εδώ τους πιάνουν με τη γίδα στην πλάτη, δηλαδή στα πράσα, και έχουν έτοιμη τη δικαιολογία: πρόκειται για σκευωρία των πολιτικών αντιπάλων μας, είναι συνωμοσία, είμαστε θύματα των εσωτερικών και των εξωτερικών εχθρών της πατρίδας και άλλες γελοιότητες αυτού του επιπέδου. Στη Γαλλία έβαλαν βραχιολάκι στον πρώην πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί. Φαντάζεστε τι θα γινόταν στην Ελλάδα αν είχαμε κάτι ανάλογο;

Στον Κωνσταντίνο Καραμανλή αποδίδεται η φράση ότι «έναν πρώην πρωθυπουργό δεν τον βάζεις φυλακή, τον στέλνεις στο σπίτι του». Λέγεται ότι το είπε στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και αφορούσε τον Ανδρέα Παπανδρέου για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Δεν του είπε, δεν ξέρουμε αν του είχε πει, και το άλλο: «δεν παραπέμπεις στο Ειδικό Δικαστήριο έναν πρώην πρωθυπουργό με σαθρά στοιχεία». Αν του το είχε πει και τον είχε ακούσει ο Μητσοτάκης, μπορεί να γλίτωνε τη συντριβή στις εκλογές του 1993. Η σημερινή κυβέρνηση έχει καταλάβει τι τρέχει; Κάνει κάτι εδώ και επτά χρόνια για να διώξει από τα μυαλά των ανθρώπων τις αρνητικές εντυπώσεις; Θέλει ή μήπως βολεύεται με την παγιωμένη κατάσταση; Κρίνοντας από τις πρακτικές της (συγκάλυψη, προστασία, χρέωση των ευθυνών στις διαχρονικές αδυναμίες του κράτους, χειραγώγηση της δικαστικής εξουσίας για να μην τιμωρηθούν τα δικά της παιδιά) πιστεύω ότι ούτε θέλει ούτε μπορεί. Δεν θέλει γιατί είναι η ίδια μπλεγμένη από τα νύχια μέχρι την κορυφή, δεν μπορεί γιατί την εμποδίζει η αντίληψή της περί διαχείρισης της εξουσίας: «Είμαστε πλειοψηφία και κάνουμε ό,τι γουστάρουμε» είναι το μοντέλο της. Οπότε τα προειδοποιητικά λόγια της Ντόρας Μπακογιάννη απευθύνονται σε ώτα μη ακουόντων.