Πεπρωμένο

13:49 16/10/2026 - Πηγή: efsyn

Υπάρχει κάτι που συνδέει το πλήθος που μαζεύτηκε στο ΟΑΚΑ για τη Βίσση και μερίδα του φώναζε αίσχος γιατί, για λόγους που θα έπρεπε να ερευνηθούν εφόσον πλήρωσαν, έμεινε απ’ έξω, με τα 400 τόσα παιδιά που ενώ πέρασαν στο Πανεπιστήμιο Πατρών αδυνατούν να εγγραφούν κι έχασαν τις ημερομηνίες. Και στοίχημα, παρά τη σιωπή αρεστών πρυτάνεων δεν αφορά μόνο την Πάτρα.

Είναι πως παρά τις εξαιρέσεις ζούμε με αλλότριο ήθος. Κι αυτό το ήθος δεν έχει επιβληθεί μονάχα ως μονόδρομος

λόγω της «ανάγκης για επιβίωση» σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον όπου η απελεύθερη τίγρη της αγοράς βγήκε δεκαετίες από το κλουβί και χώνει τα δόντια σε λαιμούς όσων μένουν πίσω από την αγέλη που κυνηγιέται, αλλά και ωραιοποιείται μέσα μας αφού μας εκφράζει.

Κομμάτι της δύναμης ενός οικονομικοκοινωνικού συστήματος που αντλεί τη δύναμή του, πίσω από όλα τα χρώματα, ταΐζοντας μέσα μας τον κακό λύκο του ινδιάνικου μύθου και γραφικοποιώντας, σκοτώνοντας μεθοδικά τον καλό.

Είναι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος, για να θυμηθούμε τον Μπρεχτ, που νοικιάζει μια γκαρσονιέρα 25 τετραγωνικά 600 ευρώ ή θα σιωπά σε καταπατήσεις στους χώρους του καταγγέλλοντας μονάχα μακρινές σφαγές, για να στηρίξει την ευζωία του, μιμούμενος/η τους «σημαντικούς άλλους» ενός κυνικού κόσμου. Αυτούς που υποκρίνεται πως τους θεωρεί ιδεολογικούς ή πολιτικούς αντιπάλους, αλλά στο βάθος αποτελούν την κύρια ομάδα αναφοράς ενός προσδοκώμενου με όρους υλικότητας «εγώ».

Οι από κάτω είναι που συχνά υπνωτίζουν με τις ιδεοληψίες τούς από πάνω, έγραψε ο Μοσκοβισί, φράση που περιγράφει την ύπαρξη μιας πιο δυναμικής κι από την υλική συμβολικής ιεραρχίας που επιδρά παντού.

Αρκεί αυτοί οι σημαντικοί άλλοι να ομοιάζουν κατά φυλή, φύλο, θρησκεία και να «εμπνέουν» ως τάξη, και το τελευταίο είναι που δείχνει την πολύπλοκη μα απόλυτα στέρεη αλληλουχία εικονικού και υλικού που έχει κάνει τη λίμνη κάθε εναλλακτικής ανάγνωσης και κυρίως στάσης να στερέψει από ψάρια κι εσένα να προσδοκάς το θαύμα της Κανά.

Ο κόσμος κινδυνεύει πρώτα από τους αθώους κι έπειτα από τους ένοχους. Κι έτσι, με τις αναμενόμενες διαφορετικές εντάσεις ανάλογα τις κοινωνικοοικονομικές δυναμικές που διαμορφώνουν τους πολιτιστικούς τελικά πολέμους κάθε εποχής, θα αποδεχόμαστε παιδιά «κατώτερων -οικονομικά- τάξεων» που ξενύχτησαν για να περάσουν π.χ. ιατρική να αδυνατούν να εκπληρώσουν τους ίδιους τους τους κόπους. Αρκεί να είναι παιδιά άλλων.

Κι αυτές οι επιλογές, αυτή η αλλοτριωμένη συνείδηση, αποκλείοντας τους πιο αδύναμους/ες από μας, θα ξαναστηρίζουν αφηγήσεις που δημιουργεί μια ιεραρχική/αστική κοινωνία ώστε να «μετατρέψει την κουλτούρα σε φύση» (Barthes) αποκλείοντας όλο και περισσότερο «παιδιά», πετυχαίνοντας στους καιρούς του νέου οικονομικού πια ολοκληρωτισμού κάτι βαθύτερο: μετατρέπουν την κοινωνική τάξη (το φύλο, τη φυλή, τη μοίρα του κόσμου) σε πεπρωμένο.

Keywords
Τυχαία Θέματα