Ολοταχώς προς την απόλυτη καταιγίδα

Τι το ’θελα και γύρισα από το Λιβυκό; Η επιστροφή στο κλεινόν άστυ μετά τις διακοπές, όσο σύντομες –και πανάκριβες, ούτε με νεφρό δεν καθαρίζεις πια!- κι αν είναι, αποτελεί πάντα δύσκολη υπόθεση. Αλλά φέτος αποδείχτηκε ακόμη πιο ζόρικη, καθώς συνδυάστηκε με όλο και ανησυχητικότερες -κυριολεκτικά εκρηκτικές- εξελίξεις στο διεθνές σκηνικό.

Πιο συγκεκριμένα, μέσα στο τελευταίο μόνο πενθήμερο αφότου ξανάπιασα δουλειά, η αποχαλινωμένη Αμερική του… ολοκούζουλου Τραμπ αιματοκύλισε ξανά το Ιράν, χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα ή λόγο, και η Γερμανία με τους λοιπούς Ευρωπαίους «πρόθυμους» σπόνσορες του Κιέβου αποφάσισαν να τινάξουν εντελώς στον αέρα, χωρίς χειροπιαστές αποδείξεις, τις ήδη κατεψυγμένες σχέσεις τους με τη Ρωσία, απομακρύνοντας έτσι κάθε πιθανότητα σοβαρού ειρηνευτικού διαλόγου. Κι όλα αυτά, την ώρα που η περήφανη Ελλαδάρα μας επέλεξε να λαδώσει με ακόμα 3,1 δισεκατομμύρια ευρώ των φορολογουμένων της τη γενοκτονική πολεμική μηχανή του Ισραήλ.

Ταυτόχρονα θεριεύει ο παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος, με την Ουάσινγκτον να απειλεί ευθέως ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο με ασφυκτικές ταρίφες και κυρώσεις αν συνεχίσει να αγοράζει ρωσικό και ιρανικό πετρέλαιο και γκάζι, και την άμοιρη Βενεζουέλα να αναγκάζεται να παραχωρήσει μπιρ παρά και με το πιστόλι κυριολεκτικά στο κεφάλι τα γιγαντιαία πετρελαϊκά της αποθέματα στους αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς/νταβατζήδες.

Αλλα τίποτε από αυτά δεν λειτουργεί: ο μυθομανής Τραμπ ορκίζεται δύο φορές τη μέρα ότι τα Στενά είναι ανοιχτά, ότι το πετρέλαιο ρέει σαν νεράκι και ότι τα στρατηγικά αποθέματα –που χάρη στους αμερικανικούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους βρίσκονται πλέον σε ιστορικό χαμηλό- θα αναπληρωθούν ως διά μαγείας αλλά έπειτα από τόσα ψέματα δεν τον πιστεύει πια κανείς, ούτε καν οι ανεγκέφαλοι ψηφοφόροι του κινήματος MAGA, η πλειοψηφία των οποίων απ’ ό,τι φαίνεται ετοιμάζονται να τον μαυρίσουν για τα καλά στις επερχόμενες εκλογές του Νοέμβρη. Ακόμα και οι πέτρες ξέρουν πως τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν στην πραγματικότητα… μισόκλειστα, γεμάτα νάρκες, drones και φλεγόμενα τάνκερ, ότι οι αντάρτες Χούθι της Υεμένης έχουν κλείσει και την «πίσω πόρτα» της Ερυθράς Θάλασσας για το σαουδαραβικό πετρέλαιο και ότι το δήθεν «μεγάλο ντιλ» της Βενεζουέλας θα χρειαστεί χρόνια για να παράξει χειροπιαστά αποτελέσματα για τους νταβατζήδες «επενδυτές» – εξ ου και η συνεχιζόμενη άρνηση των ExxonMobil και Conoco-Philips να εμπλακούν στο υποτιθέμενο Ελντοράντο της Ζώνης του Ορινόκου, παρά τις πιέσεις και τα τεράστια κίνητρα που τους τάζει ο Τραμπ. Μόνο η ήδη εκτεθειμένη Chevron (αναγκάστηκε και) έβαλε λεφτά και ακόμα και οι… αναλυταράδες του Τέξας κρατάνε πολύ μικρό καλάθι για τις μεσοπρόθεσμες προοπτικές του ντιλ.

Κι έτσι ο μαύρος χρυσός, αντί να πέσει, σκαρφάλωσε τις τελευταίες μέρες και πάλι στα σχεδόν 100 δολάρια το βαρέλι, ενώ στην Ευρώπη το υγροποιημένο φυσικό αέριο, που δήθεν θα αντικαθιστούσε το πάμφθηνο ρωσικό, έχει φτάσει σε υψηλό τριετίας, ενόψει αυτού που οι μετεωρολόγοι λένε πως θα είναι ο πιο βαρύς χειμώνας εδώ και πολλά χρόνια στο βόρειο ημισφαίριο, λόγω των επιπλοκών του φαινομένου Ελ Νίνιο. Είναι η απόλυτη καταιγίδα! Ή μάλλον, για να είμαι ακριβέστερος, η νομοτελειακή υλοποίηση της «αυτοεκπληρουμενης προφητείας» των νεοσυντηρητικών, που πάνω στη μανία τους να εξασφαλίσουν τη διάλυση των ανταγωνιστών τους και την παγίωση της Aρ-Πάξ Αμερικάνα, κατάφεραν να επιταχύνουν έτι περαιτέρω την αυτοκρατορική τους εντροπία!

Τα σημάδια της ραγδαίας ιμπεριαλιστικής παρακμής είναι παντού γύρω μας – και δεν αναφέρομαι μόνο στα μπότοξ της ανεπίτρεπτης επιτετραμμένης (και παρολίγον τραμπικής νυφούλας) κυρίας Γκιλφόιλ, ούτε στα πρόωρα σκουριασμένα ύφαλα του αεροπλανοφόρου «USS Αβραάμ Λίνκολν», που αποσύρθηκε εσπευσμένα στην Ταϊλάνδη, έπειτα από μόλις εννιά μήνες στη θάλασσα. Οχι, μιλάω κυρίως για την αόρατη καρδιά του κτήνους – το δολαριοκεντρικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, που ο Τραμπ έχει ανενδοίαστα «οπλοποιήσει» για να πετύχει ό,τι δεν κατάφερε με τους πυραύλους και τα αεροπλανοφόρα του.

Το σύστημα που σήμερα κλονίζεται συθέμελα, με την Κίνα, την Ινδία και τις υπόλοιπες χώρες των BRICS+ και του ομογάλακτου Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, δηλαδή πάνω από τη μισή ανθρωπότητα, να αψηφούν ανοιχτά τις αμερικανικές απειλές, ταρίφες και κυρώσεις. Και να επιταχύνουν την ήδη προχωρημένη «αποδολαριοποίηση»– όπως διακήρυξαν ξεκάθαρα πριν λίγες μέρες οι ηγέτες τους στη σύνοδο κορυφής του δεύτερου στην Μπισκέκ, στην άγνωστη στους δυτικούς καρδιά της Ευρασίας, και θα ξαναδούμε ακόμη πιο ηχηρά να κάνουν την άλλη εβδομάδα στη σύνοδο κορυφής της πρώτης στο Δελχί.

Ο κόσμος αλλάζει ταχύτατα γύρω μας, συμμαχίες και ισορροπίες δεκαετιών καταρρέουν, και είναι καιρός οι ηγεσίες σε Ελλάδα και Ευρώπη να σταματήσουν να συμπεριφέρονται σαν μαριονέτες και να υπερασπιστούν, αν όχι την ηθική και το διεθνές δίκαιο, όπως καμώνονται, τουλάχιστον τα προφανή συμφέροντα των κοινωνιών και των λαών τους.

Οταν βλέπεις αυγουστιάτικα κοτζάμ κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας –διαχρονικά τον καλύτερο πελάτη των αμερικανικών ομολόγων, σε μια κυριολεκτικά κατεχόμενη εδώ και ογδόντα χρόνια χώρα- να «ξεφορτώνεται» μαζικά τα μέχρι πρότινος περιζήτητα χρεόγραφα της υπερδύναμης, αναγκάζοντας τον Αμερικανό μεγαλοκερδοσκόπο/υπουργό Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, τον ίδιο που πριν από τρεις δεκαετίες θησαύριζε παρέα με τον Σόρος ληστεύοντας τις ασιατικές οικονομίες, να «σπρώξει» δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για να στηρίξει το γεν, ε! ίσως είναι καιρός να πάψεις κι εσύ να φέρεσαι σαν άβουλος λακές και να ξανασκεφτείς τον ρόλο σου στη Μεγάλη Σκακιέρα των Δυνατών, προτού (ξανά-)γίνεις το επόμενο αναλώσιμο πιόνι, όπως τόσες φορές στην Ιστορία σου…