Οι αργυρές αρένες της τρέλας μας

Ο ασημένιος χιτώνας του αυγουστιάτικου ολόγιομου φεγγαριού σαγηνεύει τα μάτια, όπως τους ταύρους του Πικάσο το κόκκινο πανί, πλημμυρίζει αλλόκοτο φως τις κερκίδες του σύμπαντος κι αναστατώνει με αλαλαγμούς ενθουσιασμού τις νυχτερινές αρένες των εσωτερικών μας τοπίων. Αφελείς σινεφίλ αυταπατώνται πως ο Αύγουστος έχει πάντοτε δυο πανσελήνους και χάνουν συχνά τη μαγεία της μοναδικής αναζητώντας ματαίως στον εναργή ουράνιο θόλο τη δίδυμη αδελφή της. Ο ζεν πρεμιέ μήνας της τριλογίας

Ντάλα ήλιος, η μανιέρα του ρόλου του. Ηλιος καυτός που πυρακτώνει ανελέητα το στερέωμα, τρυπώνοντας σε οδούς και παρόδους, καθιστώντας εμπύρετα τα μπετά. Σαν έμπειρος πρωταγωνιστής, μολαταύτα, κουβαλά στην υποκριτική του σκευή κι εκείνο το λυτρωτικό μελτεμάκι, το φυσικό κλιματιστικό που πνέει αμυδρά σε πλατείες, βεράντες και θερινά σινεμά πυροδοτώντας με ανάσες δροσιάς τα έξω τραπεζάκια της ύπαρξης. Το σοφό «από Αύγουστο χειμώνας» των γιαγιάδων μας παραδίνεται εσχάτως αμαχητί στην επελαύνουσα κλιματική κρίση.

Εγκατέλειπαν άρον άρον οι αστοί τις προηγούμενες δεκαετίες τα υποτιθέμενα κολαστήρια των πόλεων εκδράμοντας αγεληδόν σε επίπλαστους παράκτιους παραδείσους. Μαζί με το πλαδαρό τους σαρκίο μετέφεραν, όμως, στην αμμουδιά τις στέρεες και μίζερες καθημερινές τους βεβαιότητες. Εσμιγαν με πολύχρωμα πλήθη απ’ τις απώτατες εσχατιές του πλανήτη κι ο συνωστισμός μετέτρεπε σε ανυπόφορη Βαβέλ και τα ακριτικότερα θέρετρα. Οι πολιτείες αντιθέτως μοιραία ερήμωναν. Τα άδεια κτίρια και οι ατάραχοι δρόμοι ψιθύριζαν ηδυπαθώς στους ελάχιστους, εκλεκτούς εναπομείναντες πως δεν ευθύνονται για τα χάλια μας οι κακόγουστες πολυκατοικίες της Κυψέλης, αλλά τα στείρα μελίσσια που τις κατοικούν.

Ιδιάζουσες συνθήκες από την εποχή των μνημονίων και εντεύθεν άλλαξαν άρδην την ανθρωπογεωγραφία των αστικών κέντρων τον Αύγουστο. Οι παραλίες μπορεί να βουλιάζουν απ’ την πολυκοσμία –ας όψεται το στερητικό σύνδρομο της καραντίνας λόγω κορονοϊού, με αφίξεις τουριστών να φρίξεις–, οι πόλεις όμως δεν εμφανίζουν την αλλοτινή εικόνα απόλυτης εγκατάλειψης. Στο κέντρο και τις γειτονιές κυκλοφορεί λαός καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοσιτετραώρου. Τα φανάρια δεν μοιάζουν πια πάντα πράσινα, οι αποστάσεις δεν εκμηδενίζονται, οι θερινοί κινηματογράφοι –όσοι απέμειναν– κόβουν σωρηδόν εισιτήρια, τα μεζεδοπωλεία στους πεζόδρομους γεμίζουν.

Ρημαγμένα χωριά αποκτούσαν το καλοκαίρι ζωή. Η περίοδος των διακοπών συρρικνώνεται τώρα. Από έναν μήνα και βάλε, οι αποδράσεις στη γενέτειρα έχουν περιοριστεί σε σκάρτη βδομάδα. Επιχαίρουν οι ένοικοι του Μαξίμου. Οι ασαφείς υποσχέσεις τους αποκτούν σάρκα και οστά. Κυριακή κοντή γιορτή. Η ΔΕΘ είναι κοντά. Νέες υποσχέσεις θα δυσχεράνουν έτι περαιτέρω την καθημερινότητά μας. Το πόπολο γουστάρει παραμύθι. Η μνήμη του προσιδιάζει με την αντίστοιχη των Λωτοφάγων. Στο τσερβέλο του πρυτανεύει η λήθη.

Ο Αύγουστος, παρά ταύτα, μεσουρανεί κι ας οδεύει οσονούπω στη δύση. Δυο φεγγάρια σε μία και μόνη βραδιά, η αργυρόχρους πανσέληνος μας ταξιδεύει σε δαντελένιες ακτές, σε δασωμένες πλαγιές, σε χρυσαφένιους κάμπους. Προς το παρόν κανείς δεν μπορεί να μας κλέψει τα όνειρα. Ο ολόγεμος ασημένιος δίσκος μάς συναρπάζει ακόμη. Ας αφεθούμε, λοιπόν, στη μαγεία του.