Οχι όπως τότε!

Επειδή γίνεται μεγάλη κουβέντα για τις κυβερνήσεις συνεργασίας. Επειδή και η Δεξιά και η σοσιαλδημοκρατία μιλούν για την ανάγκη πολιτικής σταθερότητας και σε ορισμένες χώρες επιλέγουν να την υπηρετήσουν συμπορευόμενες, όπως για παράδειγμα στη Γερμανία όπου χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες φτιάχνουν τον μεγάλο συνασπισμό για να μη μείνει η χώρα ακυβέρνητη ή για να μην πέσει στα χέρια της Ακρας Δεξιάς. Επειδή το συγκεκριμένο κυβερνητικό σχήμα άλλους ωφελεί και άλλους βλάπτει. Επειδή σχεδόν πάντα

Επειδή η Ακρα Δεξιά σε μπόλικες χώρες της Ευρώπης φιγουράρει στην πρώτη θέση στις μετρήσεις, έχει γίνει κανονική πολιτική δύναμη, έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη μερίδας των λαϊκών στρωμάτων και διαχειρίζεται αποτελεσματικά τον θυμό και την απογοήτευση των πολιτών. Μήπως ήρθε η ώρα για ένα μέτωπο δράσης; Αυτό που θα βγάλει τη σοσιαλδημοκρατία από τον νήδυμο ύπνο της και θα την υποχρεώσει να θυμηθεί τον παλιό καλό εαυτό της και θα αναγκάσει την αδιάλλακτη ριζοσπαστική Αριστερά να εγκαταλείψει τον σεχταρισμό της και να μπει σε μια διαδικασία διαλόγου με τους ρεφορμιστές, τους ρεβιζιονιστές ή όπως αλλιώς τους λέει, προκειμένου να παραμεριστούν αυτά (είναι όντως αρκετά και με βαθιές ιστορικές ρίζες) που τους χωρίζουν και να ενισχυθούν τα πολύ σοβαρά (π.χ. δημοκρατία, ελευθερία, δικαιώματα) που τους ενώνουν;

Ζούμε σήμερα σε επανάληψη τη δεκαετία του ’30; Αυθαίρετες τέτοιου τύπου αναφορές, λένε οι ιστορικοί. Ωστόσο, τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσε κάποιος να κάνει αυτή τη σύγκριση. Τότε η Αριστερά της εποχής προτίμησε τον εμφύλιο παρά τη συνεργασία για να αντιμετωπιστεί ο μεγάλος κίνδυνος. Οι κομμουνιστές της Γερμανίας ήταν με τους σοσιαλδημοκράτες σε ανειρήνευτη πάλη. Η θεωρία περί σοσιαλφασισμού καθοδηγούσε την πολιτική του κομμουνιστικού κόμματος. Οταν διαπίστωσε ότι η στρατηγική του δεν απέδιδε και αποφάσισε να πάει στη λογική των λαϊκών μετώπων ήταν πολύ αργά. Ο Χίτλερ στην εξουσία, οι αντίπαλοί του όλων των χρωμάτων στα στρατόπεδα εξόντωσης.

Διαβάζοντας την ανακοίνωση του ΚΚΕ για το αποτέλεσμα στη Σαξονία, μπαίνεις στον πειρασμό να κάνεις συγκρίσεις με εκείνη την εποχή: «Η επίθεση στα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα από τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, του φιλελευθερισμού, της σοσιαλδημοκρατίας, της ψευδεπίγραφης “αριστεράς” και άλλων, οι κοινωνικές αντιθέσεις που δυναμώνουν σε κάθε χώρα στο έδαφος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, σε συνδυασμό με την απουσία ενός ισχυρού ταξικά προσανατολισμένου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, είναι οι παράγοντες που στη Γερμανία και αλλού “σπρώχνουν” απογοητευμένες λαϊκές δυνάμεις στα δίχτυα του ακροδεξιού και δήθεν “αντισυστημικού” λαϊκισμού». Με λίγες λέξεις, κατά την αντίληψη του ΚΚΕ, ο φιλελευθερισμός, η σοσιαλδημοκρατία και η ψευδεπίγραφη Αριστερά με τις πολιτικές τους φέρουν την ευθύνη για την άνοδο της Ακρας Δεξιάς. Εχει βάση η συγκεκριμένη κριτική. Οταν όμως ο κίνδυνος είναι μεγάλος, οι συμμαχίες, ακόμη και με εκπτώσεις, είναι απαραίτητες. Η αυτοκριτική είτε με καθυστέρηση είτε εκ των υστέρων δεν έχει νόημα.