Ναρκισσιστικά παραληρήματα

17:04 5/10/2026 - Πηγή: efsyn

Λέξεις και φράσεις που αγαπούν και μισούν στην κυβέρνηση και γενικώς στο καθεστώς και τις χρησιμοποιούν τα μέλη τους ή τις απορρίπτουν με μεγάλη συχνότητα για να απαντήσουν στους πολιτικούς αντιπάλους τους και για να δικαιολογηθούν στο στενό ακροατήριό τους που το τελευταίο διάστημα μπάζει νερά και απειλείται η ευστάθειά του από νέα και παλιά κόμματα που βρίσκονται στη δεξιά πλευρά (μερικά στην πολύ δεξιά) του συστήματος.

Πρώτη και καλύτερη η λέξη αλήθεια. Οι κυβερνητικοί και κομματικοί παράγοντες εμφανίζονται ως ιδιοκτήτες

της και απαιτούν από τους συνομιλητές τους να αναγνωρίσουν ότι αυτό το προνόμιο ανήκει στη συντηρητική παράταξη διαχρονικά, κυρίως όμως τα τελευταία επτά χρόνια που η Ελλάδα υπό την υψηλή καθοδήγηση του λαοπρόβλητου αρχηγού της έχει κάνει θαύματα παντού και έχει γίνει το καλό παράδειγμα για όλη την Ευρώπη. Οι άλλοι έχουν βυθιστεί στο ψέμα και τάζουν λαγούς με πετραχήλια.

Αγαπημένη λέξη επίσης ο λαϊκισμός. Των άλλων βεβαίως βεβαίως. Πρόκειται για τον σύγχρονο εχθρό της δημοκρατίας με τον οποίο έχουν συμμαχήσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Η κυβέρνηση αντιστέκεται στον πειρασμό και αγωνίζεται με όλα τα μέσα για να τον αντιμετωπίσει. Η μάχη δεν είναι εύκολη, αλλά δεν πρόκειται να παραδοθεί. Στο πεδίο αυτό οι ήττες της είναι προσωρινές και θα γίνουν το λίπασμα για την τελική νίκη.

Αγαπημένη στα όρια του πάθους λέξη είναι η σκευωρία. Οποτε γίνεται κάτι στραβό στη χώρα, όποτε κάποιοι αξιωματούχοι πιάνονται στα πράσα, η εξήγηση πέφτει αμέσως σαν κεραυνός. Εχουμε να κάνουμε με σκευωρία, συνωμοσία, σχέδια ραδιούργων εχθρών – εσωτερικών και εξωτερικών. Τόσες σκευωρίες σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, ποτέ στο παρελθόν, πρόσφατο και μακρινό. Φαίνεται πως υπάρχει κάποιο κέντρο κάπου στον πλανήτη που ασχολείται μόνο με ένα θέμα: πώς θα ανατρέψουμε τον Μητσοτάκη. Φτηνές κοινοτοπίες.

Οι λέξεις συγγνώμη, αυτοκριτική, παραίτηση έχουν εξοριστεί από το λεξιλόγιο της Δεξιάς και από την πρακτική της. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, όταν δεν γίνεται διαφορετικά για να μην τους πάρουν με τις πέτρες. Η λέξη πάντως που το καθεστώς μισεί περισσότερο από όλες τις άλλες είναι η διαφθορά. Μισεί τη λέξη, όχι την ουσία της. Μιλάει για σκάνδαλα όταν αφορούν τους άλλους. Αυτό επιτρέπεται. Οταν όμως εμπλέκονται δικά του στελέχη, η συγκεκριμένη λέξη αποσύρεται και τη θέση της παίρνει ο άχρωμη, άοσμη και αθόρυβη λέξη «υπόθεση». Στων άλλων τις βρόμικες ιστορίες ο ύποπτος είναι ένοχος και φροντίζουν στελέχη του επιτελικού κράτους να πουν δημοσίως τη γνώμη τους με στόχο να επηρεάσουν τη δικαστική εξουσία. Στις βρόμικες ιστορίες των δικών του ανθρώπων ο ύποπτος είναι θύμα δόλιων αντιπάλων του, η αλήθεια θα λάμψει και φυσικά υπάρχει το τεκμήριο αθωότητας. Αυτοθυματοποίηση με ναρκισσιστικά παραληρήματα.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords