Μίζεροι, μεμψίμοιροι…

«Eίμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες./ Ο άνεμος όταν περνάει,/ στίχους, ήχους, παράφωνους ξυπνάει/ στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες». Αξιολύπητα όντα, ράθυμα, αδιάφορα, υποταγμένα, άρα ανελεύθερα -και πόσο περήφανοι οι πλείστοι για τη δημοκρατία που εφηύραν οι αρχαίοι [μας]. «Μοιραίοι και άβουλοι αντάμα»… -οι σπουδαίοι ποιητές μας μας έχουν προειδοποιήσει, πολλές δεκαετίες τώρα, αλλά εμείς, εντάξει, όχι όλοι εμείς, στον νήδυμό μας, τον ευχάριστο, παραληρούμε· αλλά γιατί ευχάριστο και όχι εφιαλτικό; Πού να μπλέκει κανείς με τέτοια ερωτήματα, γιατί πώς θα δώσει απαντήσεις ή έστω μια θολή

Λησμονείται η εθνική αντίσταση και μέρα με τη μέρα ξεχνιέται και η εξέγερση του Πολυτεχνείου, όλες εκείνες οι λαμπρές στιγμές που ανύψωσαν το αίσθημα της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της εθνικής, άμα τε και προσωπικής, αξιοπρέπειας.

Η μνήμη έχει απολέσει τη δύναμή της, τους αγώνες τους λαϊκούς, η αμφισβήτηση ανύπαρκτη [και ας μας έλεγε ο Επίχαρμος, δυόμισι χιλιάδες χρόνια νωρίτερα, να μην ξεχνάμε να αμφισβητούμε τα πάντα και μάλιστα εν νηφαλίω καταστάσει]. Είπε η εθνική ιστορικός μας [και τηλεοπτικό αστέρι, παρακαλώ]: «Στην Ελλάδα, όσο πιο μίζερος, γκρινιάρης και μεμψίμοιρος είσαι, τόσο πιο προοδευτικός θεωρείσαι». Ακριβώς ό,τι ξεφωνίζει ο Αδωνις και όλα τα ακροδεξιά σκύβαλα τούτης της κυβέρνησης. Για να [μη] φανταστεί κανείς πόσο έχουμε ξεπέσει, πόσο λησμονήσαμε τις μεγάλες στιγμές [μεγάλες, έστω και λίγες, υψηλόφρονες πάντως].

Ξέχασε να συμπληρώσει η καλή ιστορικός μας τον λαό τον μαραζιάρη. Εντάξει, τι να πει κανείς. Ετσι φτάνει στο σημείο ο ανεκδιήγητος πρύτανης του Πολυτεχνείου να τολμήσει να απαγορεύσει τις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης την ημέρα του Πολυτεχνείου. Δεν πρέπει εντούτοις να αναρωτιόμαστε πού τους βρήκαμε όλους αυτούς τους ακαδημαϊκούς φωστήρες. Πάντα υπήρχαν στην ελληνική κοινωνία, απλώς τώρα βρήκαν την ευκαιρία με όλους αυτούς τους κήρυκες του ατομισμού και του κέρδους [με οποιοδήποτε κόστος, ακόμη και με την εξουθένωση ή και εξαφάνιση όλης σχεδόν της κοινωνίας] να απλώσουν τα λερά φτερά τους, να ομολογήσουν ποιοι πραγματικά είναι: μακριά από αγώνες λαϊκούς, εξεγέρσεις, επαναστάσεις, γιατί αυτά είναι γι’ αυτούς μίζερα και μεμψίμοιρα και γκρινιάρικα. Κατάντια.

Μπορεί οι γιορτές να φαίνονται ξεχαρβαλωμένες κιθάρες, ξεκούρντιστες, η μνήμη όμως δεν είναι κιθάρα ξεκούρντιστη, είναι διαιώνιος ήχος από άγνωστα μουσικά όργανα, άγνωστα γιατί υπάρχουν στις ψυχές των ανθρώπων, η μνήμη είναι η ψυχή της χώρας, και ας μη σκαμπάζουν από τέτοια οι πολιτικοί και οι ακαδημαϊκοί «πολίτες» μας. Αρχαία όργανα, της μουσικής και του λόγου, αυτά οφείλαμε να αποδεχόμαστε, να αγαπάμε, να εμπιστευόμαστε.

Δεν είναι λοιπόν μυστήριο η απαξίωση που επιχειρούν οι κυβερνώντες, μαζί με τα τσιράκια τους -είναι άηθες έργο, είναι συνωμοσία, είναι αηδιαστικό για το ελληνικό φρόνημα [σε όσους υπάρχει ακόμη -εννοείται]. Είναι γελοίο, τέτοιες σπουδαίες ημέρες, χαράς-γιορτής-απελευθέρωσης, να εμφανίζονται ανάγλυφα τα κακά του τόπου, η Ακροδεξιά και η Δεξιά αντάμα, και να μολύνουν την Ιστορία και την ίδια την ψυχή της χώρας [παρδαλής μεν, πονεμένης -άρα σεβαστής- δε].

Δεν μπόρεσε ποτέ η χώρα να εξορίσει τους δωσίλογους και τους υποταγμένους, τους μίζερους [διότι αυτοί είναι οι πραγματικοί μίζεροι, ελεεινοί και κατάπτυστοι]. Η Ιστορία δεν αλλοιώνεται όσο και να προσπαθούν μεταμοντέρνοι κήρυκες της Δεξιάς.