Μάζευε κι ας είναι ρώγες

Κόσμος φεύγει κι έρχεται. Μην πάει το μυαλό σας στην έξοδο και την επιστροφή λόγω θέρους, αναφέρομαι στις μετακινήσεις από κόμμα σε κόμμα για κάποιους(ες) και από την περιοχή της ανεξαρτησίας σε κόμμα για άλλους(ες), που είναι οι περισσότεροι(ες).

Δεν είναι καινούργιο το φαινόμενο. Και στο παρελθόν είχαμε ανάλογα περιστατικά. Σήμερα όμως οι διαστάσεις του είναι μεγάλες, θα έλεγε κανείς ότι είναι χωρίς προηγούμενο. Μερικές -λίγες μέχρι τώρα- είναι αυτό που λέμε στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ μεταγραφές αεροδρομίου.

Δεν συναρπάζουν τα πλήθη γιατί η εποχή που η πολιτική κινητοποιούσε και ερέθιζε τις μάζες έχει περάσει, ενδεχομένως ανεπιστρεπτί, ωστόσο κουβαλάνε προστιθέμενη αξία που θα βοηθήσει το κόμμα στο οποίο θα εγκατασταθούν να κυνηγήσει με αξιώσεις τον στόχο του και πιθανότατα θα ωφελήσει τους ίδιους, αν βεβαίως καταφέρουν να εκλεγούν βουλευτές, που αυτός είναι ο διακαής πόθος τους και όχι η σωτηρία της πατρίδας και της νέας παράταξης, όπως διατείνονται με παλαιού τύπου ρητορική και με ξεφτισμένα επιχειρήματα.

Διεύρυνση λένε οι ηγεσίες των κομμάτων αυτή τη διαδικασία. Μονόπλευρη προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά ή αμφίπλευρη, δηλαδή ψώνια από όλα τα πανέρια που υπάρχουν στην πολιτική αγορά, μερικές φορές σε εξευτελιστικές τιμές. Αποδίδει αυτή η τακτική; Εξαρτάται από τα ονόματα. Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον βοήθησαν τα ανοίγματά του στην Ακρα Δεξιά και στο Κέντρο τη δεκαετία του ’70. Κατά κάποιον τρόπο έλυσε λίγο πρόωρα και ασχέτως των προθέσεων των πρωταγωνιστών το θέμα της ηγεσίας, αφού ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με το κακόφημο παρελθόν λόγω Αποστασίας κατάφερε να γίνει αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργός της χώρας.

Ο μάγκας της υπόθεσης πάντως ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πήρε από τη Δεξιά τον Γιάννη Μπούτο, από το Κέντρο τον Γεώργιο Μαύρο, αρχηγό του κόμματος, και έφερε στο ΠΑΣΟΚ μερικές από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες της κομμουνιστικής Αριστεράς, όπως τον Μάρκο Βαφειάδη, τον Αντώνη Μπριλλάκη, τον Μανώλη Γλέζο. Ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε πράξη τον όρο αμφίπλευρη διεύρυνση συνεργαζόμενος με τους Ανδρέα Ανδριανόπουλο και Στέφανο Μάνο από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά και με τη Μαρία Δαμανάκη και τον Μίμη Ανδρουλάκη από την Αριστερά.

Επιτυχία είχε στο μέτωπο αυτό και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δεν ξέρω πώς, δηλαδή τι τους είπε, τι τους υποσχέθηκε και κατάφερε να πείσει μερικά από τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, κυρίως του εκσυγχρονιστικού ρεύματος. Ηταν μόνο ιδεολογικοί οι λόγοι; Μα, αυτοί είχαν διακριθεί στο άθλημα της κατεδάφισης της Νέας Δημοκρατίας όταν υπηρετούσαν από θέσεις ευθύνης είτε τον Ανδρέα Παπανδρέου είτε τον Κώστα Σημίτη, μερικοί και τον Γιώργο Παπανδρέου. Τους θάμπωσαν οι υπουργικές καρέκλες; Δεν μπορούσαν να ζήσουν χωρίς εξουσία; Μεταλλάχθηκαν την περίοδο της συγκυβέρνησης με τη Δεξιά; Αδιάφορο θα πει κάποιος. Αλλωστε μόνον οι νεκροί και οι δογματικοί δεν αλλάζουν θέσεις. Οι πρώτοι γιατί δεν μπορούν, οι άλλοι γιατί φοβούνται τη μοναξιά.

Το αποτέλεσμα μετράει. Αυτό πρέπει να πιστωθεί στον κ. Μητσοτάκη, ο οποίος μπόρεσε με αυτού του τύπου τις κινήσεις να πείσει και ένα κομμάτι του εκλογικού σώματος ότι δεν είναι δεξιός από τα νύχια μέχρι την κορυφή, αλλά έχει και κεντρώο αίμα και πρέπει να προτιμήσουν αυτόν και όχι τον ακροαριστερό λαϊκιστή Τσίπρα, που λεηλάτησε το ΠΑΣΟΚ, δημαγωγεί ασυστόλως παίζοντας με τη φωτιά και μπλέκοντας τη χώρα σε επικίνδυνες περιπέτειες. Η μετακίνηση από το ΠΑΣΟΚ στη Νέα Δημοκρατία δεν θα έχει συνέχεια απ’ ό,τι φαίνεται. «Δώσαμε, δώσαμε» λένε στο ΠΑΣΟΚ. Το ανάποδο, από τη Ν.Δ. στο ΠΑΣΟΚ, δεν είναι πολύ πιθανόν.

Σήμερα οι πιο ελκυστικοί προορισμοί για τους γυρολόγους είναι το ΠΑΣΟΚ και η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Στη Χαριλάου Τρικούπη κινούνται με τη λογική «όσοι πιστοί προσέλθετε» ή για να το πούμε πιο λαϊκά «μαζεύουμε κι ας είναι ρώγες». Δεν περιφρονούν κανέναν, ακόμη κι αυτούς(ές) που έβριζαν το κόμμα μέχρι πριν από λίγο καιρό. Καλοδεχούμενος και ο κάθε πικραμένος. Στην Αμαλίας εμφανίζονται πιο αυστηροί. Λένε, ελάτε χωρίς τις έδρες σας, σαν στρατιώτες και όχι σαν αξιωματικοί, και θα σας δεχθούμε. Μισή αλήθεια. Θα υπάρχουν και άλλα κριτήρια που δεν ανακοινώνονται, αλλά θα τα χρησιμοποιήσουν οι επιτροπές αξιολόγησης που θα στηθούν.