Κυκλοφορώντας ανάμεσα στους γρίφους

Είναι εφιαλτικό το σενάριο της συνεργασίας των κομμάτων, είπε ο πρωθυπουργός, προφανώς των κομμάτων της αντιπολίτευσης που αν συμβεί, αν δηλαδή το πριμοδοτήσουν οι πολίτες με την ψήφο τους και το επιτρέψουν οι αριθμοί, θα οδηγήσει το κόμμα του εκτός διακυβέρνησης και τον ίδιο ενδεχομένως σε περιπέτειες για τα τόσα σκάνδαλα που έχουν σκάσει την επταετία που διοικεί τη χώρα.

Είναι λοιπόν υποχρεωμένος να το ξορκίσει, να το δαιμονοποιήσει και για να πετύχει τον στόχο του οφείλει να τρομοκρατήσει

τους ψηφοφόρους. Και τους δικούς του που έχουν εγκατασταθεί στις περιοχές της αποχής και των αναποφάσιστων και τους οπαδούς των νερόβραστων συμβιβασμών, τους κεντρώους μ’ άλλα λόγια, που τον στήριξαν ακόμα και με φλογερό πάθος (όσο πάθος μπορεί να έχουν οι ψηφοφόροι του μέσου δρόμου), αλλά βλέποντας τις επιδόσεις του στο… άθλημα της διαφθοράς, ψάχνονται για το τι θα κάνουν τα κρίσιμα δέκα λεπτά πάνω από την κάλπη την Κυριακή των εκλογών.

Πόσο πιθανό είναι να έχουμε κυβέρνηση συνεργασίας κομμάτων της αντιπολίτευσης; Κατ’ αρχάς να πούμε ότι κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς τη συμμετοχή του πρώτου κόμματος δεν μπορεί να υπάρξει. Αρα πρέπει ή η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, που στις δημοσκοπήσεις είναι δεύτερη σε αρκετή απόσταση από τη Ν.Δ., να τερματίσει πρώτη ή το ΠΑΣΟΚ, που στις δημοσκοπήσεις είναι τρίτο πολύ μακριά από τη Νέα Δημοκρατία και αρκετά μακριά από την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, να κόψει το νήμα πριν από τους ανταγωνιστές του. Πόσο πιθανό είναι να πάρει την πρωτιά η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Ούτε ο Αλέξης Τσίπρας το πιστεύει. Θέλει το ποσοστό του κόμματός του να είναι γύρω στο 20% και να διεκδικήσει τη νίκη στις δεύτερες εκλογές. Συνεπώς το σενάριο για κυβέρνηση συνεργασίας μπορεί να ευδοκιμήσει μετά τις δεύτερες εκλογές. Με ποιους θα ήθελε ο κ. Τσίπρας να συνομιλήσει; Δεν το αποκάλυψε. Είπε τη συνήθη κοινοτοπία ότι η συζήτηση θα γίνει στη βάση του προγράμματός μας. Ωστόσο δικαιούμαστε να υποθέσουμε ότι θα το επιχειρήσει με το ΠΑΣΟΚ. Δεν θα υπάρξει άλλος πρόθυμος σχηματισμός, αν κρίνουμε από τις θέσεις που έχουν για το συγκεκριμένο ζήτημα τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Αν αποκλείσουμε, επειδή οι ενδείξεις είναι πολλές, την περίπτωση να κερδίσει τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ έστω με μία ψήφο διαφορά, προκύπτει το ερώτημα: Η ηγεσία του κινήματος θα μπει στη διαδικασία διαλόγου με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη για να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας ή θα προτιμήσει να πάμε ξανά σε εκλογές και να χρεωθεί έτσι το κόστος για τη δημιουργία κλίματος πολιτικής αβεβαιότητας, κάτι που δεν αρέσει καθόλου στους φιλήσυχους μικροαστούς νοικοκυραίους τους οποίους προσπαθεί το ΠΑΣΟΚ μετερχόμενο όλα τα μέσα να προσελκύσει και να τους βγάλει από το καθεστώς φόβου που τους έχει βυθίσει το καθεστώς Μητσοτάκη; Στη σχετική ερώτηση στη ΔΕΘ ο Νίκος Ανδρουλάκης ήταν ασαφής. Εσκεμμένα κατά τη γνώμη μου. Παρέπεμψε στην κρίση των πολιτών. Επί της ουσίας όμως πρέπει να αναμετρηθεί με τις απορίες που έχουν προκαλέσει η στάση του και οι δηλώσεις συνεργατών του.

-Η κοινή λογική -αν υπάρχει τέτοια- λέει ότι δεν μπορείς να συνεργαστείς με κάποιον που αποκαλείς δούρειο ίππο του Μητσοτάκη και εκλεκτό της διαπλοκής, θύμα της οποίας ισχυρίζεσαι συνεχώς ότι είσαι εσύ.

-Η κοινή λογική -επιμένω, αν υπάρχει τέτοια- από την άλλη πλευρά λέει ότι άνετα μπορείς να συνεργαστείς με το κόμμα εκείνου τον οποίο κατηγορείς ότι αντέγραψε το πρόγραμμά σου σε ποσοστό 80%. Με βάση τα ποσοστά λοιπόν υπάρχει συναντίληψη σε μεγάλο βαθμό. Με ποιον πρωθυπουργό; Ή τον επικεφαλής του μεγαλύτερου κόμματος ή άλλο πρόσωπο κοινής αποδοχής. Λεπτομέρειες; Κάθε άλλο. Στην πράξη θα το διαπιστώσουμε.

-Η κομματική λογική -τέτοια υπάρχει σίγουρα- λέει ότι αν το ΠΑΣΟΚ δεν έρθει πρώτο και, το χειρότερο, αν έρθει τρίτο, τότε θα έχουμε φαινόμενα εσωστρέφειας και συντροφικών μαχαιρωμάτων. Οι δελφίνοι θα αμφισβητήσουν τον πρόεδρο του κόμματος. Συμφέρει τον κ. Ανδρουλάκη να αφήσει αυτό το κλίμα να εδραιωθεί; Πώς μπορεί να το αποτρέψει; Μπαίνοντας στη συζήτηση για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας και κάνοντας τα πάντα για να γίνει. Ετσι θα υποχρεώσει τους εσωκομματικούς αντιπάλους του να αναδιπλωθούν για να υπηρετήσουν αυτό που θεωρούν μείζον αγαθό, δηλαδή την πολιτική σταθερότητα.