Και τώρα, η σειρά του Τραμπ

Εντάξει, καλά πήγε κι αυτή η νέα διαβολοβδομάδα για το Διεθνές, που ξεκίνησε με τις νέες, γιγάντιες διαδηλώσεις στη Γαλλία και συνεχίστηκε με τον ανέλπιστο θρίαμβο του Λούλα στη Βραζιλία και την άτακτη φυγή του Μπολσονάρου τζούνιορ στην πραγματική πατρίδα του, τις ΗΠΑ… Την ίδια μέρα είχαμε και την εκθρόνιση του διπρόσωπου, ισορροπιστή μαφιόζου Βούτσιτς στη Σερβία, μετά

την τρομερή μάχη που έδωσαν για να τον ρίξουν οι εξεγερμένοι φοιτητές. Και ακολούθησε την Τρίτη η (ας ελπίσουμε πύρρειος) νίκη του εγκληματία Νετανιάχου στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, μια εκλογική πρωτιά που ωστόσο ευτυχώς συνοδεύτηκε από απώλεια της αυτοδυναμίας και της «δεδηλωμένης» και από τη μεγάλη ενίσχυση των αραβικών (διάβαζε: παλαιστινιακών) κομμάτων, που αναδεικνύονται σε πραγματικό ρυθμιστή των εξελίξεων.

Ιδού η Ρόδος, κύριε Αϊζενκοτ – άμα θες να ρίξεις τον διεφθαρμένο Νετανιάχου και την «κυβέρνηση της 7ης Οκτωβρίου», όπως την αποκαλείς, ο μόνος δρόμος είναι να συνεργαστείς με τους Παλαιστίνιους πολίτες του κράτους-απαρτχάιντ σου – αλλιώς «Μπίμπι», πόλεμοι, κυρώσεις, παγκόσμια απομόνωση και ξερό ψωμί! Για να σε δούμε τώρα τι θα κάνεις, και συ και οι εξίσου αιματοβαμμένοι αριστεροδεξιοί σύμμαχοί σου… Αλλά, εντάξει, κρατάμε μικρό καλάθι: η παράνομη σιωνιστική οντότητα έδειξε και πάλι πως είναι beyond redemption, που λέμε και στο Παγκράτι – δεν σώζεται με τίποτα, μια δημ(ι)οκρατία με τόσους μαζεμένους φασίστες, ρατσιστές και υποστηρικτές της γενοκτονίας!

Ομως τα γεγονότα είναι καταιγιστικά και σε τρεις μέρες έχουμε τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, όπου όλα δείχνουν ότι ο Τραμπ θα πληρώσει μαζεμένα τα σκάνδαλα, τους πολέμους και τις παλινωδίες του απέναντι στην εκλογική του βάση. Ολες οι δημοσκοπήσεις, φανερές και «μυστικές», αυτές δηλαδή που πραγματοποιούνται για λογαριασμό των κομμάτων, δείχνουν πραγματική πανωλεθρία για τους Ρεπουμπλικανούς και προσωπικά για τον πρόεδρο, που είναι φανερό πια ότι δεν φοβάται μόνο την απώλεια της ισχύος του, αλλά και τις νέες διαδικασίες μομφής που ήδη του ετοιμάζουν οι νεκραναστημένοι Democrats… Δεν φοβάται δηλαδή μόνο πως θα απομείνει lame duck, «κουτσό παπί», για την τελευταία διετία του, αλλά ότι τον περιμένει το εδώλιο!

Αυτή η προοπτική, φυσικά, καθιστά τον Τραμπ ακόμα πιο επικίνδυνο και για ολόκληρο τον κόσμο – ιδίως αν ευσταθούν τα σενάρια ότι ετοιμάζεται για νέο γύρο βομβαρδισμών του Ιράν και της Υεμένης αμέσως μετά τις κάλπες, παρέα με τον συνένοχό του Νετανιάχου, φυσικά. Ποντάρουν και πάλι τα ρέστα τους στο χάος και τον πόλεμο τα δυο συνεταιράκια της γενοκτονίας – αλλά τα πράγματα έχουν γίνει πολύ πιο δύσκολα γι’ αυτούς, και όχι φυσικά γιατί ξαφνικά ανέπτυξαν κάποιον ανύπαρκτο ώς τώρα σεβασμό στην κοινή γνώμη…

Οχι, το μεγάλο πρόβλημα και του Τραμπ και του «Μπίμπι» είναι πλέον η θεσμική αντίσταση των στρατιωτικών και γενικότερα του «βαθέος κράτους» σε ΗΠΑ και Ισραήλ, των αξιωματούχων που ξέρουν καλά ότι δεν είναι σε θέση να υλοποιήσουν τις παράλογες εντολές, ούτε να καταφέρουν τις στρατηγικές νίκες που συνεχώς προαναγγέλλουν οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι. Είναι εύκολο να πατάς ένα κουμπί και να κομματιάζεις ανυπεράσπιστα γυναικόπαιδα από το κόκπιτ ενός stealth αεροπλάνου ή από κάποιο μπούνκερ εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Αλλά όταν έχεις απέναντί σου ζόρικους και ψυχωμένους αντιπάλους σαν τους Ιρανούς «Φρουρούς της Επανάστασης» και τους ανίκητους Χούθι, που έχουν πάρει κυριολεκτικά φαλάγγι τους ζάμπλουτους αλλά… μυρωδιάδες από πόλεμο Σαουδάραβες και τους μισθοφόρους τους, τα πράγματα αλλάζουν και τα τρομερά αεροπλανοφόρα ξαφνικά δεν μοιάζουν και τόσο τρομερά…

Ασε που και οι περιφερειακοί σύμμαχοι του imperium κάνουνε νερά. Μία από τις κορυφαίες ειδήσεις της εβδομάδας, που πέρασε «στο ντούκου», ήταν η επίσκεψη στην Τεχεράνη τριών κορυφαίων αξιωματούχων της τριμερούς «Συμμαχίας της Μέκκας», παρέα με εκπροσώπους του Κατάρ. Τι δουλειά έχουν Σαουδάραβες, Τούρκοι και Πακιστανοί στη δήθεν…πρωτεύουσα της παγκόσμιας τρομοκρατίας; Από τις πρώτες «διαρροές» μαθαίνουμε ότι ο σκοτεινός πρίγκιπας-διάδοχος του Ριάντ, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, και οι μικρότερες μοναρχίες του Κόλπου δεν αντέχουν άλλο τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου και του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ και του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ στην Ερυθρά Θάλασσα, ούτε το συνεχές σφυροκόπημα των πετρελαϊκών και άλλων εγκαταστάσεών τους, που βέβαια θα γίνει πολύ χειρότερο αν επαναληφθούν οι εχθροπραξίες με τους Αμερικανούς.

Ετσι, ο MBS έστειλε προσωπικά στην Τεχεράνη, να παζαρέψει για λίγη ειρήνη με τον πρόεδρο Πεζεσκιάν, τον πανίσχυρο γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας Μοχσέν Ρεζάι και τους άλλους «τρομοκράτες», όχι κάποιον παρακατιανό, αλλά τον αδελφό του, τον υπουργό Αμυνας Χαλίντ μπιν Σαλμάν. Και από το Πακιστάν πήγε ο «ισχυρός άντρας» της χώρας, ο επικεφαλής της χούντας – -συγγνώμη, του… στρατού- Ασίφ Μουνίρ, ενώ ο Ερντογάν έστειλε τον αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών, Ιμπραήμ Καλίλ. Μάλιστα τα πακιστανικά και ιρανικά ΜΜΕ λένε ότι το μεγάλο αυτό ραντεβού το έκλεισε ο Μουνίρ, ο οποίος βαρέθηκε, λέει, να τον δουλεύουν οι τραμπικοί και διεμήνυσε πως ο μόνος δρόμος για ειρήνη είναι το «μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ», δηλαδή οι όροι της Τεχεράνης. Οπως και να ’χει, πολλά «βαριά χαρτιά» του ισλαμικού κόσμου μαζεμένα γύρω από ένα περσικό τραπέζι – και χωρίς την παρουσία των Αμερικανών επικυρίαρχων…