Ημέρα μυσταγωγίας

Παρόμοια αγωνία τη ζηλεύει ακόμη και διαδικασία πέναλτι σε τελικό Μουντιάλ! Θυμόμαστε ως τηλεθεατές την… ηχηρή σιγή πριν από τα άλματα και το μαζικό επιφώνημα θαυμασμού χιλιάδων θεατών στο στάδιο του Τόκιο, αλλά και όλων μας μπροστά στις τηλεοράσεις, με την προσγείωση τόσο του Μάικ Πάουελ όσο και του Καρλ Λιούις στα μεγάλα άλματά τους. Αθλητική μυσταγωγία!

Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στην ιαπωνική πρωτεύουσα, 30 Αυγούστου του 1991. Μήκος. Οι δυο Αμερικανοί είχαν προαναγγείλει με τις δηλώσεις τους ξεχωριστές στιγμές… Κάτι ήξεραν! Στην πρώτη προσπάθεια, ο Λιούις προσγειώθηκε στα 8,68 μ.,

ήταν νέο ρεκόρ διοργάνωσης από 8,67 μ., επίσης δικό του και το προηγούμενο. Το βλέμμα του Πάουελ παρέπεμπε σε αρπακτικό ζώο… Ο Λιούις ήταν δέκα χρόνια αήττητος όταν πήγε στην ιαπωνική πρωτεύουσα το 1991 και με υπεροχή στις λεπτομέρειες έμοιαζε πιο κοντά στο χρυσό… Αμ δε! Στην τέταρτη προσπάθεια, ο Λιούις έφτασε στα 8,91 μ. αλλά ο άνεμος ήταν πάνω από το επιτρεπόμενο όριο (+2,9 μέτρα ανά δευτερόλεπτο), άκυρη, καθώς το νέο ρεκόρ αγώνων δεν αναγνωρίστηκε.

Ειλικρινά, δεν μας υποβάλλει το μυθικό ρεκόρ ώστε να γράφουμε 35 χρόνια μετά πως θυμόμαστε το βλέμμα του Πάουελ πριν από το πέμπτο άλμα του, αλλά ναι, άλλωστε έχουν γραφτεί ποταμοί λέξεων για την έκφρασή του πριν τρέξει προς το σκάμμα: θύμιζε κοίταγμα κυνηγού προς το θήραμά του! Δυνατό πάτημα και το άλμα του όμοιο με ταξίδι: 8,95 μ.! Με άνεμο 0,3 μ./δ. Αρα χωρίς τη συνδρομή του φυσικού στοιχείου επετεύχθη το ρεκόρ τού -ύψους 1,88 μ., βάρους 77 κιλών- Πάουελ! Νέο παγκόσμιο ρεκόρ, καθώς το μυθικό 8,90 μ. του θρυλικού Μπομπ Μπίμον από το υψόμετρο-βοηθό των Ολυμπιακών Αγώνων του Μεξικού το 1968 είχε καταρριφθεί! Ενα ενιαίο «ωωω» σαν σπονδή έκστασης από χιλιάδες θεατές στις εξέδρες, επιφωνήματα παγκοσμίως επειδή η πρόβλεψη ήταν ότι το ρεκόρ του Μπίμον δύσκολα θα έσπαγε, ακριβώς λόγω των ευνοϊκών συνθηκών στο Μεξικό. Ο Λιούις, όμως, είχε ακόμη δύο άλματα: στα 8,87 μ. το πρώτο, νέο ατομικό ρεκόρ, ήταν η απόδειξη πως έδινε τα πάντα! Τρεις πόντους μικρότερο (8,84 μ.) το δεύτερο του υπεραθλητή και ο Πάουελ έμεινε ο κάτοχος του στοιχειωμένου ρεκόρ!

Εναν χρόνο μετά, ο Λιούις στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης απάντησε στον Πάουελ: χρυσό αυτός με 8,67 μ., αργυρό ο παγκόσμιος ρέκορντμαν με 8,64 μ. Το παγκόσμιο ρεκόρ έγινε ανάμεσα στις δύο μεγάλες μονομαχίες τους, πριν και μετά το Τόκιο: πριν (1988) στους Ολυμπιακούς της Σεούλ, χρυσό πάλι ο Λιούις (8,72 μ.), αργυρό ο Πάουελ (8,49 μ.), με το άλμα του στην τελευταία προσπάθεια, αν και δύο μήνες πριν είχε κάνει επείγουσα επέμβαση σκωληκοειδίτιδας. Πολυετής μονομαχία, χάρμα οφθαλμών, διψασμένων για θέαμα πέρα από τα κοινά ανθρώπινα μέτρα. Yπήρχαν βέβαια και οι μονομαχίες τους στο πρωτάθλημα των ΗΠΑ. Κυρίαρχος ο Πάουελ, όχι πρωταθλητής μόνο το 1990 αλλά πρώτος και σε πέντε συνεχείς χρονιές (1992-1997).

Οσοι ισχυρίστηκαν πως «ο Πάουελ μπορεί να λέει πως δεν ζήλεψε ποτέ του τον μεγάλο Λιούις» είχαν επιχειρήματα… Τις πολύπλευρες ικανότητές του. Γεννημένος το 1963 (10/11) στη Φιλαδέλφεια, ήταν 11 ετών όταν η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Καλιφόρνια. Αρχικά έπαιζε μπάσκετ, αλλά οι επιδόσεις του στο μήκος (7,21 μ.) και στο ύψος (2,13 μ.), όταν εντάχθηκε στην ομάδα στίβου του κολεγίου «UC Irvin», του έδειξαν τον κατάλληλο δρόμο. Η μεταγραφή του φοιτητή Πάουελ στο φημισμένο Πανεπιστήμιο UCLA ήταν η πρόσθετη απόδειξη μιας προδιαγεγραμμένης πορείας… Τρανή επιβεβαίωση, τα χρυσά μετάλλια του τελειόφοιτου φοιτητή Πάουελ, όχι μόνο στο μήκος, αλλά και στο δέκαθλο της Πανεπιστημιάδας του Κόμπε (1985).

Το εκκωφαντικό 8,95 μ., σαν αύριο (30/8) το 1991, το έσπασε αλλά… Ηταν επίσης καλοκαίρι (21/7) του 1992 όταν σε διοργάνωση της ιταλικής πόλης Σεστιέρε το άλμα του Πάουελ ήταν στα 8,99 μ.! Λόγω ευνοϊκού ανέμου 4,4 μ./δ φυσικά δεν αναγνωρίστηκε. Το 1993 και το 1994 ήταν αήττητος σε 34 συνεχείς διοργανώσεις! Ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα (1996), έκανε άλμα στα 8,39 μ., έμοιαζε προϋπόθεση νέας διάκρισης, αλλά ο τραυματισμός του λίγες μέρες πριν από την τελετή έναρξης τον αποσυντόνισε και τον περιόρισε στην πέμπτη θέση (8,17 μ.). Το χρυσό μετάλλιο; Στάθηκε στο στέρνο -ποιου άλλου- του άσπονδου φίλου του, Καρλ Λιούις!

Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση μετά την Ατλάντα, επανήλθε σε εσωτερική διοργάνωση το 2001, νικητής με επίδοση 8,06 μ. «Στόχος μου η Αθήνα» δήλωσε μετά, αλλά το 2004, απορρυθμισμένος πλέον, δεν ήρθε στην Ελλάδα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες…