Η εκδίκηση του Μπέρνι;

Η εβδομάδα που πέρασε αποδείχτηκε κολασμένη για μας τους διεθνατζήδες. Ενώ η Ελλάδα καιγόταν από άκρη σε άκρη, η ανατριχιαστική τραγωδία της Θέουτα και το σχεδόν πανευρωπαϊκό ρεσιτάλ ρατσισμού, ισλαμοφοβίας και υποκρισίας που ακολούθησε υπερίσχυσε –έστω και προσωρινά– του τρομερού πυραυλικού πινγκ-πονγκ και της συνολικής άγριας κλιμάκωσης τόσο στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο όσο και στα θαλάσσια και χερσαία πεδία των μαχών στον Περσικό και στην

Ερυθρά, μετά την επίσημη είσοδο της Σαουδικής Αραβίας και της γεμενίτικης Ανσαραλλάχ στη σύρραξη. Η διαφαινόμενη συμφωνία Ιράν – Ομάν για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ αλλάζει τα πάντα, την ώρα που ο Τραμπ βρίζει τους υπουργούς του για το αδιέξοδο και απειλεί θεούς και δαίμονες, καθώς εκτός από αξιοπιστία έχει ξεμείνει και από πυραύλους.

Και να ’ταν μόνο αυτά… Τι να πρωτογράψει κανείς; Την επανάληψη των βάρβαρων ισραηλινών βομβαρδισμών στη Γάζα και στον Νότιο Λίβανο; Τις σπαραχτικές εικόνες από τη μαζική ταφή στη Γάζα 112 «αγνοουμένων» Παλαιστίνιων αμάχων της ίδιας εκτεταμένης οικογένειας, ανάμεσά τους και δεκάδων ανήλικων «τρομοκρατών», που δολοφονήθηκαν στον ύπνο τους από τους σιωνιστές και ανασύρθηκαν μετά από σχεδόν τρία χρόνια; Τον τρομερό συνδυασμό καύσωνα και ξηρασίας που «στέγνωσε» Δούναβη και Ρήνο και τρομοκρατεί ολόκληρη τη Mitteleuropa; Ή μήπως τον απάνθρωπο, σαδιστικό ενεργειακό στραγγαλισμό του κουβανέζικου λαού με τα συνεχή μπλακάουτ σε ολόκληρο το Νησί της Επανάστασης;

Κι όμως, μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό θανάτου και ζόφου, από την Καρδιά του Κτήνους –τη φασίζουσα Αμερική του Τραμπ, των πετρελαιάδων, των οπλάδων και της καλπάζουσας τεχνο-φεουδαρχίας–, μας ήρθε επιτέλους και μια θετική, ελπιδοφόρα είδηση. Καβάλα στο πολιτικό τσουνάμι του «Δημοκρατικού Σοσιαλισμού», που ξεκίνησε με την εκλογή του Ζοχάρ Μαμντάνι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης, αλλά έχει ως πραγματικό ιδρυτή και ηγέτη τον 84χρονο παραλίγο πρόεδρο των ΗΠΑ Μπέρνι Σάντερς, ο 41χρονος γιατρός – επιδημιολόγος Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ, γιος Αιγύπτιων μεταναστών, επικράτησε της δήθεν «κεντρώας» αλλά φουλ συστημικής Χέιλι Στίβενς στις εσωκομματικές εκλογές του Μίσιγκαν για το χρίσμα του Νοέμβρη – και ανοίγει πανιά για τη Γερουσία!

Μάταια το ισραηλινό λόμπι επένδυσε πάνω από 40 εκατομμύρια δολάρια υπέρ της Στίβενς και εξαπέλυσε οχετούς μαύρης προπαγάνδας κατά του «Αραβα κομμουνιστή» Ελ-Σαγέντ – όπως και στην αντίστοιχη «κούρσα» του Ντένβερ, όπου πρόσφατα επικράτησε η μόλις 29χρονη Μελάτ Κίρος από την Αιθιοπία, αλλά και νωρίτερα στη Νέα Υόρκη, στο Σικάγο και στην Ουάσιγκτον, τα… πολύ αριστερά (για τα αμερικανικά τουλάχιστον μέτρα) «παιδιά του Σάντερς» κερδίζουν τη μία μάχη μετά την άλλη και ηγούνται μιας αληθινής εσωκομματικής εξέγερσης, που επιδιώκει να «ανακαταλάβει» το Δημοκρατικό Κόμμα εν όψει των κρίσιμων ενδιάμεσων εκλογών. Τα κεντρικά τους συνθήματα τα λένε όλα: «Παίρνουμε το κόμμα μας και τη χώρα μας πίσω!», «Λεφτά στις τσέπες και όχι στους πολιτικούς!» και βέβαια «Medicare for All» («Περίθαλψη για Ολους»).

Το κομματικό κατεστημένο των Δημοκρατικών, το ίδιο σάπιο, διαπλεκόμενο σύστημα που το 2016 στέρησε με βρόμικα μέσα το προεδρικό χρίσμα από τον Μπέρνι για να το δώσει στην ανεκδιήγητη Χίλαρι, και τελικά να καταφέρει να κάνει πρόεδρο τον ουρανοκατέβατο Τραμπ, βρίσκεται καταφανώς σε πανικό. Και επιστρατεύει τώρα τα ίδια βρόμικα μέσα, αλλά και τα ίδια φθαρμένα επιχειρήματα ενάντια στην αριστερή του πτέρυγα – ότι δηλαδή… παραείναι προοδευτικοί για να κερδίσουν τις ψήφους του μεσαίου χώρου, ειδικά στα swing states, τις αμφίρροπες πολιτείες-κλειδιά σαν το Μίσιγκαν. Είναι «unelectable» («μη εκλέξιμοι»), λένε. Αλλά είναι φανερό πως η βάση των Δημοκρατικών έχει χορτάσει πια από αυτό το παραμύθι, και απαιτεί εκ βάθρων αλλαγή και επιστροφή στη χαμένη εδώ και δεκαετίες φιλολαϊκή ταυτότητα του κόμματος, που έχει αλωθεί από τα μεγάλα συμφέροντα και λόμπι.

Ακόμα και ο… βαρύMAGAς Τραμπ δείχνει τους τελευταίους μήνες να φοβάται το αριστερό κύμα. Γι’ αυτό άλλωστε ξέθαψε ολόκληρη την υστερική αντικομμουνιστική «εργαλειοθήκη» του μέντορά του –και πρωτοπαλίκαρου του Μακάρθι– Ρόι Κον. Οπως είχε κάνει και με τον Μαμντάνι, χαρακτήρισε δημόσια τον Ελ-Σαγέντ «κομμουνιστή loser», «άνθρωπο του μίσους» και «φανατικό αντισημίτη, που μισεί το Ισραήλ και τους Εβραίους με πάθος που καίει την καρδιά του» – συμπληρώνοντας χυδαία πως είναι «full of shit», δηλαδή κυριολεκτικά «γεμάτος σκατά», ψεύτης, κάποιος που λέει συνέχεια μαλακίες. Κοίτα ποιος μιλάει!

Φυσικά, τίποτε από τα παραπάνω δεν σημαίνει πως η αριστερή πτέρυγα θα καταφέρει πράγματι να ανακατακτήσει το Δημοκρατικό Κόμμα, και πολύ περισσότερο να αποκτήσει πραγματική πολιτική δύναμη τον Νοέμβριο, έχοντας μάλιστα απέναντί της κολοσσιαίες οικονομικές και μιντιακές δυνάμεις. Ούτε βέβαια είναι «κομμουνιστές»· σοσιαλδημοκράτες είναι οι άνθρωποι ή, σωστότερα, «σοσιαλιστές των υπονόμων», όπως λέει ο Μαμντάνι, εννοώντας ότι προτεραιότητά τους είναι η αποτελεσματική παροχή δημόσιων υπηρεσιών και η κοινωνική δικαιοσύνη, και όχι η ανατροπή του καπιταλισμού. Οποιος έχει διαβάσει το βιβλιαράκι του Σάντερς «Πολέμα την Ολιγαρχία», διακρίνει εύκολα αυτά τα όρια. Και πάλι όμως, οι διαδοχικές νίκες υποψηφίων που υπερασπίζονται την καθολική περίθαλψη και ασφάλιση, τη φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων, την ενίσχυση των συνδικάτων, τη μείωση της επιρροής λόμπι και σπονσόρων στην πολιτική, και μια σαφή αντιπολεμική και φιλοπαλαιστινιακή στάση, είναι ένα φρέσκο αεράκι μέσα στην πολιτική δυσωδία της σύγχρονης Αμερικής και ολόκληρου του κόσμου, όπου οι προοδευτικές ιδέες μοιάζουν με είδος υπό εξαφάνιση.