Γονίδι-α και σταγονίδια

Πες μου ποιον καλωσορίζεις, να σου πω ποιος είσαι. Πες μου ποιος είν’ ο φίλος σου, να που πω τι είσαι. Πες μου πού πουλάν καρδιές, να σου πάρω μια… Τουτέστιν, με πήρε η μπάλα κι έγειρα στου καραβιού την πλώρη, δεν ξέρω πού πουλάν καρδιές και πώς να βγάλουμ’ άκρη, μα αν μου πεις πως φίλο σου νοείς τον Κασιδιάρη, εκεί πια όλης της θάλασσας θε να πιω το δάκρυ, και μπορώ να συνεχίσω έτσι με ρίμα και ομοιοκαταληξία σε -ρη/ρυ μέχρι να σβήσει η ήλιος, οπότε

Πάντως, οι παροιμίες ισχύουν, Νινέττα μου, εγώ σ’ το λέω. Κι αν δεν πιστεύεις εμένα, άκου τον Σταμάτη. Τον Γονίδη. Που με το που είδε τον Λιάκο, ανάσαναν τα μέσα του! Είχε γκώσει με τις φλωρούμπες τους ΟΝΝΕΔίτες τόσο καιρό, με το ένα χέρι να του πετάνε λέλουδα και με το άλλο να γραπώνουν τον απαυτό της απαυτής τους (ή και τα απαυτά τους – γούστα είν’ αυτά) και σου λέει: «Επιτέλους! Ηρθαν και οι σοβαροί δεξιοί. Οι φασίστες. Τώρα μάλιστα». Και το καλωσόρισε από μικροφώνου το παιδί, που βγήκε να ξεσκάσει από της φυλακής τα σίδερα, κι από τα βαθιά, κατάμαυρα (από φασισμό και καταχρήσεις) πλεμόνια του Γονίδη, του βγήκε γάργαρο το άσμα «Κακιά συνήθεια ο έρωτάς σου / λείπεις και καίγομαι μες στη φωτιά σου».

Του έλειψε του Γονίδη ο εγκληματίας Κασιδιάρης, τον πόνεσε η καρδούλα του. Τώρα, εγκληματίας λέγοντας, μη φανταστείς κάτι βαρύ: κάτι ψαράδες ξυλοφόρτωσαν τα φιλαράκια του, ένα παλικάρι σκότωσαν, έναν Χίτλερ αγαπάνε, αχ πώς τον αγαπάνε, μανούλα είχε κι αυτός, γιατί όχι δηλαδή, και όλα αυτά εκεί στην ίδια εγκληματική οργάνωση που ήταν η «Χρυσή Αυγή», μα τώρα μπορεί να γίνει «Μαλαματένιο ξημέρωμα», ενώ είναι βαθιά νύχτα, πολύ βαθιά όμως, κατράμι μιλάμε, και κάπως έτσι, μ’ ένα νυχτερινό κέντρο, δυο μυξιάρικα σκυλάσματα και ένα «Φίλε μου», αναστήθηκε η Μαύρη Πανούκλα και χειροκρότησαν, αχ πώς χειροκρότησαν οι θαμώνες και γελάγανε, γιατί είναι πολύ αστείο, πάρα πολύ αστείο είναι να βγαίνει ο φασισμός παγανιά στα μπουζούκια και να τον επευφημούν οι τραγουδιστές. Και να του λεν και πως εύχονται «να πραγματοποιηθούν τα όνειρά του». Μα του φασίστα τα όνειρα είν’ οι δικοί μας εφιάλτες. Σαν εύχεσαι «Καλή επιτυχία» στα όνειρα ενός καταδικασμένου στελέχους εγκληματικής οργάνωσης, τι ακριβώς λες δηλαδή; Είθε να είναι το μαχαίρι κοφτερό σαν ξεκοιλιάζεις μετανάστες, ας πούμε;

Ευχή την ευχή, από τον Γονίδη φτάνουμε στα γονίδια. Οχι τα βιολογικά – ο φασισμός ακόμη δεν κληρονομείται σαν το χρώμα των ματιών. Περί πολιτικών γονιδίων ο λόγος, κι απ’ αυτά κληρονομείται φουλ η σκατοψυχιά και η νοητική κενότης. Μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, μέσα από οικογενειακές σιωπές, σχολικές παραλείψεις, τηλεοπτικές κανονικότητες και την αθάνατη (αθάνατη όμως γεροδιάολε!) ελληνική δικαιολογία «Ελα, μωρέ, και τι έγινε;».

Απ’ το «Ελα, μωρέ, σιγά» έως το «Στην υγειά σου, Ηλία», μία δολοφονία δρόμος. Επώνυμο της κοσμικής επικαιρότητας ο φασισμός. Λίγο πρώτο τραπέζι πίστα, λίγο λουλουδοπόλεμος, λίγο ακροδεξιό σταγονίδιο… Κι όξω απ’ το μαγαζί, η Ιστορία περιμένει στον δρόμο.

Το 1976, 50 ακριβώς χρόνια πριν, ο Ευάγγελος Αβέρωφ διαβεβαίωνε τη Βουλή πως όσοι χουντικοί είχαν απομείνει στο στράτευμα ήταν κάτι «χουντικά σταγονίδια». Ασήμαντες ποσότητες, δηλαδή. Ακίνδυνες. Ωραία λέξη τα σταγονίδια. Μικρή, χαριτωμένη, σχεδόν αθώα. Μόνο που οι σταγόνες έχουν μια ενοχλητική ιδιότητα: όταν πέφτουν επίμονα, διαβρώνουν ακόμα και την πέτρα.