Επικίνδυνη διολίσθηση

15:00 15/7/2026 - Πηγή: efsyn

Οταν ο Κένεντι στις 20.1.1961 παρέλαβε τον Λευκό Οίκο, οι ΗΠΑ είχαν μερικές εκατοντάδες στρατιωτικούς συμβούλους στο Νότιο Βιετνάμ. Οταν την άνοιξη του 1968 ο Τζόνσον εξήγγειλε τη σταδιακή αποχώρηση από τη χώρα στο πλαίσιο της βιετναμοποίησης του πολέμου, το εκστρατευτικό σώμα των ΗΠΑ αριθμούσε 600.000 άνδρες.

Με εξαίρεση την έναρξη των αεροπορικών επιδρομών των ΗΠΑ κατά του Βορείου Βιετνάμ ως αντιποίνων για τις επιθέσεις

του Ανόι κατά αμερικανικών πολεμικών πλοίων, η κλιμάκωση του πολέμου έγινε με διολίσθηση, χωρίς δραματικά προεδρικά διαγγέλματα και οριακές πλειοψηφίες στο Κογκρέσο.

Μέχρι στιγμής, στο στόχαστρο των αντιποίνων της Τεχεράνης βρίσκονταν στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή, καθώς και δίκτυα και υποδομές μεταφοράς ενέργειας.

Στις αρχές του χρόνου, ο Τραμπ δοκίμασε το σενάριο ανατροπής του καθεστώτος της Τεχεράνης με τον αποκεφαλισμό του ηγετικού πυρήνα της θρησκευτικής και πολιτικής εξουσίας.

Η επανάληψη των εχθροπραξιών στα τέλη Φεβρουαρίου κατέδειξε ότι δεν υπάρχουν στη διάθεση των ΗΠΑ εναλλακτικά σενάρια αντιμετώπισης του Ιράν, αλλά ο μονόδρομος του συμβιβασμού.

Μια ματιά στην ιστορία του Ιράν μετά την ανατροπή του σάχη το 1979 μάς υπενθυμίζει ότι κάθε προσπάθεια ανατροπής του καθεστώτος με έξωθεν παρέμβαση, κατά κύριο λόγο τον οκταετή πόλεμο με το Ιράκ, τελικά οδηγεί στην καθεστωτική σταθεροποίηση. Η ίδια διαπίστωση ισχύει για τα σενάρια μειονοτικών εθνικιστικών εξεγέρσεων με αιχμή του δόρατος το Ιρανικό Κουρδιστάν και το Αζερμπαϊτζάν. Καταλυτικό ρόλο στην πορεία της σύγκρουσης θα έχουν οι χώρες του Κόλπου που εισπράττουν τα αντίποινα του Ιράν, αλλά και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, με επικεφαλής τη Γαλλία του Μακρόν.

Με άλλα λόγια, το κύριο ερώτημα αυτή τη στιγμή δεν είναι άλλο από το αν έπειτα από έναν χρόνο άρνηση οι μεγάλοι της Ευρώπης είναι έτοιμοι να στοιχηθούν στο πλευρό των ΗΠΑ. Το σενάριο ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό.

Εξάλειψη των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν με πλήγματα ακριβείας, αποκεφαλισμός της ηγεσίας και στη συνέχεια, διαπραγματεύσεις με τη νέα ηγετική ομάδα.

Το παράδοξο σε όλο του το μεγαλείο, με τις ΗΠΑ να έχουν κατανοήσει ότι ο συμβιβασμός είναι μονόδρομος, αλλά το κόστος του είναι διαχειρίσιμο μόνον αν συνοδεύεται από μια ρητορική παράδοσης άνευ όρων. Προς το παρόν, κυριαρχεί η δυναμική προς μια κλιμακούμενη αλλά ελεγχόμενη σύγκρουση.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords