Δισκοκριτική: Tom Morello, Ραφαήλ Μελετέας, Labrinth, Tinashe

Tom Morello – Everyone Gets Everything They Want 

Mom + Pop Music

★★★☆☆

Τι μπορεί να περιμένει ο ακροατής από έναν νέο δίσκο τού 62 ετών, πλέον, Tom Morello; Η επανάληψη του θριάμβου των Rage Against The Machine τριάντα και βάλε χρόνια μετά θα ήταν υπερβολική απαίτηση, αλλά και το να αλλάξει πλήρως το ύφος του επίσης

Ο Tom Morello, λοιπόν, θέλησε να χωρέσει όλα τα κεφάλαια της τεράστιας καριέρας του. Εκρηκτικά riffs από τις εποχές των RATM και των Audioslave, folk μελωδίες που παραπέμπουν στους Nightwatchmen και μια πιο blues/soul στροφή σε συνδυασμό με ηλεκτρονικά στοιχεία. Μπορούν όλα αυτά να συνδυαστούν για να κάνουν έναν επιτυχημένο δίσκο; Δύσκολο, όμως ο Morello έχει ακόμη το ταλέντο να μας προσφέρει δυνατές στιγμές, μουσικά και συναισθηματικά.

Στιχουργικά είναι όσο Morello μπορεί να γίνει: αντιφασισμός, αλληλεγγύη, δικαιώματα μεταναστών δένουν σε ένα περισσότερο ποιητικό και λιγότερο ευθύ αποτέλεσμα.

Η βαρύτονη και αφηγηματική φωνή του δεν πετυχαίνει πάντα, αλλά στα πιο ακουστικά σημεία, όπως τα «I Am Not Yours to Command» και «The Last Rung on the Ladder», δημιουργεί μια όμορφη ατμόσφαιρα.

Ο δίσκος, πάντως, έχει και τρεις σημαντικές συνεργασίες, καθώς ο Morello επιστρατεύει τους Serj Tankian, Kneecap και Beartooth κι εάν το τραγούδι με τον τελευταίο είναι λίγο αδιάφορο, τα άλλα δύο συγκαταλέγονται στις καλύτερες στιγμές του δίσκου.

Ιδιαίτερα το «Unconquered», προσωπικό αγαπημένο, δείχνει τη συνθετική οξυδέρκεια του Morello, ο οποίος μπαίνει σχεδόν σε Prodigy μονοπάτια ώστε να προσφέρει τον απόλυτο καμβά στους Kneecap για να ορμήξουν στα μικρόφωνα. Μια δισκογραφική κυκλοφορία που οι καλύτερες λέξεις που τη χαρακτηρίζουν είναι «τίμια» και «ειλικρινής».

Χρήστος Καλλιμάνης

★ ★ ★☆☆

Το ντεμπούτο άλμπουμ του πολυοργανίστα, συνθέτη και παραγωγού Ραφαήλ Μελετέα -γραμμένο, ενορχηστρωμένο, ερμηνευμένο, ηχογραφημένο και μιξαρισμένο εξ ολοκλήρου από τον ίδιο- είναι μια συλλογή κινηματογραφικών συνθέσεων εμπνευσμένων από την παράδοση της ορχηστρικής pop, της κινηματογραφικής μουσικής και των library recordings των ’60s-’70s. Περιλαμβάνει 9 συνθέσεις –οι εφτά instrumental και οι δύο τραγούδια με φωνητικά («Someone Else», «May 19th»)- που αντλούν έμπνευση από το yacht/soft rock των late ’70s. Mια πολύ ωραία δουλειά, που δίνει έμφαση στην ατμόσφαιρα, τη μελωδία, τη μουσική δεξιοτεχνία και κοιτάζει πέρα από τη νοσταλγία, αγκαλιάζοντας τις προαναφερόμενες μουσικές παραδόσεις μέσα από μια σύγχρονη οπτική.

Δώρα Σελλά

LABRINTH

Columbia

★ ★ ★ ★☆

To νέο ΕΡ του Labrinth είναι καταπληκτικό. Αυτός ο πολυοργανίστας, συνθέτης, παραγωγός, dj κ.ά. έφτιαξε έναν 23λεπτο ύμνο που συνδυάζει την (ας πούμε) κλασική μουσική με τον ήχο των dance clubs, δημιουργώντας ένα επικό ηχητικό αποτέλεσμα. Τόσο καλό και τόσο ενδιαφέρον που θα ήθελες να είναι ολόκληρο άλμπουμ. Ο Labrinth πάνω στην ηλεκτρονική βάση στήνει τον κόσμο του κορυφώνοντας με έγχορδα και χορωδιακά φωνητικά. Στο τέλος διασκευάζει και το «I Want to Know What Love Is» των Foreigner.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

TINASHE

Atlantic Records

★★☆☆☆

H Tinashe δεν είναι καινούργια, είναι μια Αμερικανίδα τραγουδίστρια που παίζει electro pop. Αυτός είναι ο όγδοος δίσκος της και αποθεώνεται παντού στο εξωτερικό. Υπερβολές νομίζω. Καλό είναι το Popstar και πολύ ηλεκτρονικό, έως και club-ίστικο σε κάποια σημεία του. Η ίδια το χαρακτήρισε, λόγω των διαφόρων στοιχείων που περιέχει, και R&B και hip-hop και άλλων πολλών, ως τις διαφορετικές εκφράσεις της ταυτότητας μιας «ποπ σταρ». Κορυφαίες στιγμές δύο από τα singles του, το Melatonin και το Pillow Fight.

Δημήτρης Κανελλόπουλος