Διέβη τον Ρουβίκωνα…

Ακουσα, σε κάποια ραδιοφωνική διαφήμιση, διεύθυνση καταστήματος: «οδός Ρουβικώνος…», αριθμός τάδε· κλινόμενο: ο Ρουβικών, του Ρουβικώνος, τον Ρουβικώνα… Με τέτοια γραμματική, σκέφτηκα, ο Ιούλιος Καίσαρας δεν θα διέβαινε τον Ρουβίκωνα, μάλλον θα πνιγόταν στα νερά του· Ιανουάριος ήταν, όλο και κάποια νερά θα υπήρχαν!

Δεν είναι τα πολλά λάθη -απίστευτα κάποιες φορές- που βλέπουμε ή ακούμε στην πληθώρα πλέον των μέσων ενημέρωσης/πληροφόρησης, οπτικά και ακουστικά, ψηφιακά και αναλογικά, ένας ατελείωτος χαμός,

εν πολλοίς ανεξέλεγκτος, στο δρόμο του «όποιον πάρει ο χάρος», όπου δεν χάθηκε κι ο κόσμος αν ανεβεί ή κατεβεί ο τόνος στον Ρουβίκωνα, φτάνει να ξέρει κανείς πως είναι ποτάμι, ότι βρίσκεται κάπου στην Ιταλία και ότι κάποιο ρόλο έπαιξε στην Ιστορία. Εχω υπερβολικές απαιτήσεις; Μπορεί…

Απλώς είναι λίγο σόλοικο, δεν σου πάει καλά, ένα λάθος να γίνεται σε διαφήμιση, όπου, υποτίθεται, ο εκφωνητής διαβάζει από έντυπο κείμενο. Είναι όμως και αφορμή να παραβλέψουμε το ασήμαντο «λαθάκι», που δεν κοστίζει και τίποτα και να περάσουμε στις σημαντικές «λαθάρες» της Ιστορίας, ξεκινώντας ακριβώς από τον Ρουβίκωνα, Rubico στα λατινικά, συχνά Rubicon στη διεθνή βιβλιογραφία.

Είναι Ιανουάριος, 10 του μηνός, του 49 π.Χ. Ο Ιούλιος Καίσαρας επιστρέφει, με τις λεγεώνες του, στη Ρώμη θριαμβευτής (παραλίγο να γράψω… θηρευτής, αγγλιστί predator, αν θυμάται κανείς, έστω ο Μητσοτάκης, απόφοιτος του Αμερικανικού Κολλεγίου, τη λέξη) από τη νικηφόρα εκστρατεία στη Γαλατία. Προς προστασία της δημοκρατίας από τυχόν θριαμβευτές στρατηγούς, που επιστρέφουν στη Ρώμη με «κρυμμένο χαρτί» (συνέβαινε και τότε) καμιά χούντα εθνοσωτήρια, οι Ρωμαίοι είχαν προνοήσει, μόλις οι νικήτριες λεγεώνες έφταναν στον Ρουβίκωνα, που ήταν βορειοανατολικά της Ρώμης, περί τα 250 χλμ. απόσταση σε ευθεία γραμμή. Με αυτοκίνητο, δεν παρουσιάζει ιστορικό ενδιαφέρον και η «Τρίτη Ματιά» είναι απλώς… τρίτη ματιά, εναλλακτική στα γεγονότα, δεν είναι τουριστικός οδηγός, φαντάζομαι και ελπίζω… Εκεί ακριβώς, πριν από τη γέφυρα του Ρουβίκωνα, ο στρατός αφοπλιζόταν και ο θριαμβευτής στρατηγός, διέσχιζε τη γέφυρα (διέβαινε τον Ρουβίκωνα) με μία συνοδεία άοπλη. Ομως τι είχε συμβεί στο μεταξύ; Η Σύγκλητος (ανώτατος θεσμός της ρωμαϊκής δημοκρατίας, κάτι σαν τη δική μας Βουλή, αλλά χωρίς πρόεδρο τον Κακλαμάνη), όσο ο Ιούλιος πολεμούσε και νικούσε στη Γαλατία, με τρόπο που σήμερα θα τον λέγαμε «κοινοβουλευτικό πραξικόπημα κυβερνώσης πλειοψηφίας», είχε ανακαλέσει το δικαίωμά του να θέσει υποψηφιότητα για ύπατος, του έβαζε μάλιστα προθεσμία παραίτησης τον… Ιούλιο της ίδιας χρονιάς.

Το σκέφτηκε, το ξανασκέφτηκε ο Ιούλιος. Ηταν και όλος ο στρατός με το μέρος του. Πήρε τη μεγάλη -ιστορικός σταθμός όντως- απόφαση και διέβη τον Ρουβίκωνα με τις λεγεώνες του συντεταγμένες και οπλισμένες. Τότε είπε και την ιστορική φράση: ο κύβος ερρίφθη. Που την είπε έτσι ακριβώς, ελληνικά, καθότι ελληνομαθής. Το λατινικό alea jacta est, όπως το μάθαμε μετά, είναι, απλώς, μετάφραση από τα… ελληνικά (κι εγώ είχα εντυπωσιαστεί, όταν το διάβασα σε βιογραφία του Ιούλιου Καίσαρα).

Ο Ιούλιος Καίσαρας δολοφονήθηκε μες στη Σύγκλητο, πέντε χρόνια μετά τη διάβαση του Ρουβίκωνα, περί τας Ειδούς Μαρτίου του 44 π.Χ. Είναι δε αι Ειδοί Μαρτίου, από το λατινικό idus (που σημαίνει καταμεσής), η 15η Μαρτίου. Εορταστική μέρα για τους Ρωμαίους, αφιερωμένη στον Αρη, παρελάσεις κ.λπ. Αλλά και (τραγική ειρωνεία…) προθεσμία για αποπληρωμή χρεών! Ολα αυτά, χάριν της… οδού Ρουβικώνος!