ΔΕΘ: Ψέματα και μισές αλήθειες της εξουσίας

Η ΔΕΘ του 2026 αποκτά ξεχωριστή πολιτική σημασία. Αποτελεί το επίσημο ξεκίνημα της προεκλογικής περιόδου. Επιδίωξη της κυβερνητικής ηγεσίας είναι η τρίτη τετραετία. Πρόκειται για εξαιρετικά φιλόδοξο πολιτικό στόχο, ο οποίος δεν υποστηρίζεται από τους περισσότερους πολίτες.

Εδώ και χρόνια η ΔΕΘ έχει χάσει τον χαρακτήρα ενός διεθνούς εμπορικού, οικονομικού γεγονότος και έχει μετατραπεί σε βήμα κυβερνητικής κυρίως προπαγάνδας.

Η κυβερνητική

ηγεσία δέχεται μεγάλη πίεση και θα θελήσει να χρησιμοποιήσει ψέματα και μισές αλήθειες για να ενισχύσει τη θέση της στο ξεκίνημα ενός σκληρού εκλογικού αγώνα. Η πραγματικότητα κάνει δύσκολη την αποστολή του πρωθυπουργού και των συνεργατών του, όμως οι ελλείψεις και οι αδυναμίες της αντιπολίτευσης τους προσφέρουν περιθώρια ελιγμών.

Το «χρυσό» στην οικονομία

Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης έχει αποκτήσει τη συνήθεια να απονέμει στον εαυτό του «χρυσό» μετάλλιο για τις οικονομικές επιδόσεις.

Πρώτος το έκανε ο Economist, ο οποίος πραγματοποιεί ρεκόρ επιδοτούμενων συνεδρίων στην Ελλάδα.

Οι καλές οικονομικές επιδόσεις — ανάπτυξη γύρω στο 2%, δημοσιονομικό πλεόνασμα, σταθερή μείωση δημόσιου χρέους, ενίσχυση ξένων άμεσων επενδύσεων — είναι η μισή αλήθεια.

Η άλλη μισή, και αρκετά παραπάνω, έχει να κάνει με χαμηλή παραγωγικότητα, πρόβλημα διεθνούς ανταγωνιστικότητας, διαρθρωτικές αδυναμίες, υψηλό εμπορικό έλλειμμα, κερδοσκοπικό χαρακτήρα επενδύσεων από funds και σε real estate, έλλειψη επενδύσεων υποδομής.

Προσθέστε τις ανεπαρκείς δημόσιες δαπάνες σε τομείς στρατηγικής σημασίας, το ρεκόρ δημόσιου χρέους και την τυραννία του ιδιωτικού χρέους, την κρίση του αγροτικού τομέα και την έλλειψη σοβαρής περιφερειακής πολιτικής, για να αντιληφθείτε ότι τα μείον της οικονομίας είναι πολλαπλάσια από τα πλεονεκτήματα.

Οι πολλοί στην πρέσα

Το βασικό πρόβλημα για την κυβέρνηση βρίσκεται στην οικονομική πίεση που δέχονται οι πολλοί.

Τα χρηματιστηριακά ρεκόρ, τα ουρανοκατέβατα κέρδη, τα δισεκατομμύρια των μερισμάτων δεν φτάνουν στους πολλούς.

Οι μη προνομιούχοι πιέζονται ολοένα περισσότερο, ενώ συνεχίζεται η συρρίκνωση της μεσαίας τάξης.

Ο θρίαμβος καρτέλ και ολιγαρχών οδηγεί τους πολλούς στο συμπέρασμα ότι το οικονομικό παιχνίδι είναι, με τη βοήθεια της κυβέρνησης, στημένο σε βάρος τους.

Η ακρίβεια, το στεγαστικό, η υποβάθμιση της υποδομής και της καθημερινότητας, η φτωχοποίηση ευρύτερων στρωμάτων και οι προκλητικές ανισότητες δεν καλύπτονται από την κυβερνητική προπαγάνδα, όσο μελετημένη και συστηματική και να είναι.

Κοινωνική διάλυση

Και στο θέμα της κοινωνικής κατάστασης ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να πείσει.

Με δική του ευθύνη η ελληνική κοινωνία έχει απομακρυνθεί από τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Γνωρίζει ένα ιδιόμορφο κοινωνικό Grexit.

Δεν είναι μόνο η πτώση του μέσου πραγματικού εισοδήματος στο κατώτατο επίπεδο της ΕΕ-27.

Έχουμε τις χαμηλότερες δημόσιες δαπάνες για την εκπαίδευση, μαζί με ρεκόρ ιδιωτικών δαπανών. Ίδια γεύση στην υγεία, με τα funds να κυριαρχούν στον ιδιωτικό τομέα και να χρεώνουν ό,τι θέλουν.

Πριν από την κρίση, το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα ήταν κοντά στο 94% του ευρωπαϊκού μέσου όρου και 2 στους 3 Έλληνες είχαν ευρωπαϊκό επίπεδο διαβίωσης ή προοπτική.

Σήμερα το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι στην Ελλάδα στο 70% του ευρωπαϊκού μέσου όρου και μόνο 1 στους 3 έχει ευρωπαϊκό βιοτικό επίπεδο ή προοπτική.

Οκτώ χρόνια μετά τη λήξη του μνημονίου, έπρεπε να είχαμε μπει στον δρόμο της κοινωνικής ανάκαμψης, όπως οι άλλες πρώην μνημονιακές χώρες. Δυστυχώς, είμαστε σε πορεία επιταχυνόμενης εξασθένησης της κοινωνικής συνοχής.

Κατά της οικογένειας

ΝΔ και κυβέρνηση εμφανίζονται σαν πολιτικοί εκφραστές της ελληνικής οικογένειας. Η πραγματικότητα, όμως, διαψεύδει την προπαγάνδα.

Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη πήρε τις ετήσιες γεννήσεις στις 84.000 και τις έριξε στις 66.000.

Ο συνδυασμός χαμηλών αποδοχών των νέων, στεγαστικής κρίσης, υποβάθμισης κοινωνικής υποδομής και ακρίβειας οδηγεί στην κλιμάκωση της κρίσης υπογεννητικότητας.

Η επιχειρηματολογία που χρησιμοποιούν ΝΔ και κυβέρνηση για να απευθυνθούν στο παραδοσιακό κοινό της κεντροδεξιάς έχει ξεπεραστεί από τις αρνητικές εξελίξεις που δημιουργεί η κυβερνητική πολιτική.

Και σε αυτό το θέμα η κυβερνητική επικοινωνία και προπαγάνδα δεν μπορεί να κάνει «θαύματα»…