ΔΕΘ: Ο δεκάλογος της αντί-προπαγάνδας

Οι ηγέτες της αντιπολίτευσης αναδεικνύουν τα λάθη και τις παραλείψεις της κυβέρνησης -χαρακτηριστική η ομιλία Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη- το Μαξίμου όμως στηρίζεται στο φιλτράρισμα των μηνυμάτων από τα ΜΜΕ, στα οποία έχει το πλεονέκτημα.

Πόσος χρόνος θα δοθεί στην άλλη άποψη, ποια θέματα θα αναδειχθούν, θα θαφτούν ή θα διαστρεβλωθούν. Πώς θα στηθούν κυβερνητικοί μονόλογοι

Μητσοτάκης και συνεργάτες εκτιμούν ότι ο μέσος πολίτης δεν έχει το χρόνο να αναζητήσει όλα τα επιχειρήματα και να συγκρίνει και έτσι θα του σερβίρουν τελικά το «μενού» που έχουν ετοιμάσει στα χρυσοπληρωμένα επικοινωνιακά μαγειρεία.

Προτείνω λοιπόν ένα δεκάλογο αντί-προπαγάνδας που αμφισβητεί την επικοινωνιακή βιτρίνα που προσπαθεί να στήσει το Μαξίμου.

Κατάρρευση, όχι ανάπτυξη

Πρώτος στρατηγικός στόχος της ΔΕΘ πρέπει να είναι η συμβολή στην ανάπτυξη της Β. Ελλάδας και στην ενίσχυση του διεθνούς ρόλου της.

Ο Μητσοτάκης διαφημίζει το μετρό της Θεσσαλονίκης, τον αγωγό που μπορεί να μετατραπεί σε κάθετο άξονα, μια-δυο καλές βιομηχανικές επενδύσεις. Κρύβει όμως τη μεγάλη εικόνα της δημογραφικής πτώσης της Β. Ελλάδας, της εγκατάλειψης περιοχών από τους νέους, της έλλειψης οικονομικής προοπτικής για τους πολλούς.

Στον όγδοο χρόνο Μητσοτάκη η Β. Ελλάδα,για την οποία υποτίθεται ότι γίνεται η ΔΕΘ, είναι βυθισμένη σε πρωτοφανή δημογραφική, κοινωνική και οικονομική κρίση.

Η δεύτερη παρατήρηση που απαντά με τον καλύτερο τρόπο στην κυβερνητική προπαγάνδα είναι ότι το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι σήμερα σε χειρότερη κατάσταση από το 2023, τη χρονιά των Τεμπών. Πώς θα γίνει η Ελλάδα εμπορική πύλη της Ευρώπης, πώς θα ανοιχθεί εμπορικά η Θεσσαλονίκη σε Βαλκάνια, Κ. Ευρώπη με το σιδηροδρομικό δίκτυο ρημαγμένο από την προχειρότητα, την υποχρηματοδότηση και τη διαπλοκή;

 Ολα πιο δύσκολα

Ο Μητσοτάκης κορδώνεται και πανηγυρίζει για κατά κανόνα ανύπαρκτες επιτυχίες αλλά για τους πολλούς η ζωή γίνεται πιο δύσκολη.
Πολλοί δεν πήγαν διακοπές, από αυτούς που πήγαν οι περισσότεροι δεν έφτασαν στα νησιά και είναι πάρα πολλοί αυτοί που αντιμετωπίζουν με δέος τους λογαριασμούς και τις υποχρεώσεις της επιστροφής.

Το επίπεδο ζωής των πολλών δοκιμάζεται λόγω ακρίβειας, στεγαστικού, υποβάθμισης και ιδιωτικοποίησης εκπαίδευσης και υγείας. Εξαιτίας των μνημονίων και της πολιτικής Μητσοτάκη, η Ελλάδα έχει υποστεί κοινωνικό Grexit. Τα κοινωνικά χαρακτηριστικά της απομακρύνονται ολοένα περισσότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Πριν μας χρεωκοπήσει η κυβέρνηση της ΝΔ το 2008, είμασταν στο 94% του ευρωπαϊκού μέσου όρου στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ με 2 στους 3 Έλληνες να έχουν ευρωπαϊκό επίπεδο ζωής και προοπτική.

Σήμερα είμαστε στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου,πιο κάτω από εκεί που είμασταν το 2008 και με έναν στους τρεις να έχει ευρωπαϊκό επίπεδο ζωής και προοπτική.

Συγκριτική υποβάθμιση

Οι ιστορίες οικονομικής επιτυχίας με ορίζοντα το 2030 που διηγείται ο Μητσοτάκης δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.

Η Ελλάδα έχει τις χειρότερες οικονομικές επιδόσεις από όλες τις πρώην μνημονιακές χώρες. Μεγαλύτερο δημόσιο χρέος, χαμηλότερο αναπτυξιακό ρυθμό, κατώτερο εισοδηματικό επίπεδο, από Ιρλανδία, Κύπρο, Πορτογαλία. Τα στατιστικά στοιχεία της Eurostat μας τοποθετούν στον κύκλο των λιγότερο αναπτυγμένων της ΕΕ-27 με Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία.

Το 2025 η Βουλγαρία μας έφτασε στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ -στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου- και έτσι σταμάτησε να είναι μόνη τελευταία. Ο Μητσοτάκης επινοεί προπαγανδιστικές «πρωτιές» ενώ μας έφτασε η τελευταία Βουλγαρία.

Η διαφορά μας με τους άλλους συγκριτικά «φτωχούς» της ΕΕ-27 είναι οτι Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία ανεβαίνουν από τα χαμηλά ενώ εμείς πέφτουμε από τα συγκριτικά υψηλά.

Δημοσιονομικός μαραθώνιος

Η Ελλάδα πιέζεται από ένα τεράστιο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος. Τα δημοσιονομικά πλεονάσματα στηρίζονται σε λάθος επιλογές και δεν είναι διατηρήσιμα.

Οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία, υπολογισμένες σε ποσοστό του ΑΕΠ, υπολείπονται 3% του ΑΕΠ από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Οι δημόσιες δαπάνες για εκπαίδευση και έρευνα υπολείπονται 1,6% του ΑΕΠ σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Το άθροισμα μας κάνει λάθος οικονομίες της τάξης του 4,5% του ΑΕΠ ή 12-13 δισ. ευρώ το χρόνο,που εξηγούν τα υπερ-πλεονάσματα αλλά και τη φοβερή υστέρηση σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Στον ένατο χρόνο από τη λήξη του το μνημόνιο δεν αποτελεί δικαιολογία για την απαράδεκτη κατάσταση. Ολα είναι θέμα προτεραιοτήτων της κυβέρνησης.

Το διαγραφόμενο νέο δημοσιονομικό αδιέξοδο συμπληρώνει η συνεχής ανεξέλεγκτη αύξηση των αμυντικών δαπανών που κινούνται σε υψηλότερα επίπεδα και από την περίοδο Τσοχατζόπουλου δημιουργώντας τεράστιες υποχρεώσεις για τα επόμενα χρόνια.

Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η εμφάνιση Μητσοτάκη στη ΔΕΘ υπηρετεί τον στόχο της διεκδίκησης της τρίτης τετραετίας.
Οι μέτριες έως κακές επιδόσεις του στους περισσότερους κρίσιμους τομείς δεν δικαιολογούν κάτι τέτοιο.