Δαίμονες και συνδαιτυμόνες

Σοβαρή αλυσίδα σουπερμάρκετ, που πρόσφατη μεγάλη εξαγορά την καθιστά σοβαρότερη, γιορτάζει τα πεντηκοστά της γενέθλια με κοσμική εκδήλωση σε πεντάστερο ξενοδοχείο. Τ’ αστέρια συναντιούνται στ’ αστέρια! Γαλαξίες υψηλών προσκεκλημένων δίνουν το «παρών» και μαζί τον γκλάμουρους τόνο, τον οποίο επιζητούν παρόμοια ιβέντ. Πάνω από τετρακόσιοι εκπρόσωποι του πολιτικού και επιχειρηματικού σύμπαντος συνωστίζονται στην ευρύχωρη αίθουσα. Πρώην πρωθυπουργός, το μισό υπουργικό συμβούλιο, αρχηγοί κομμάτων, βουλευτές όλων των χρωμάτων και των αποχρώσεων, οι πρόεδροι της ΤτΕ,

Ενδιαμέσως ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις και μπηχτές συναμετάξυ τους, ενώ οι διαχυτικότεροι επιδίδονται σε αδιάκοπα πέρα-δώθε από τραπέζι σε τραπέζι χαριεντιζόμενοι και φωτογραφιζόμενοι με ομόδοξους και αλλοθρήσκους. Η παντελής απουσία ανθρώπων του πνεύματος δεν προκαλεί την παραμικρή αίσθηση· στο εν λόγω φιλοθέαμον κοινό, άλλωστε, το πνεύμα δεν έχει ρεύμα. Τιμώμενο πρόσωπο, ο Γιάννης (με δύο «νι»), όστις υπέγραψε εσχάτως χρυσό συμβόλαιο ως πρέσβης καλής θελήσεως της αλυσίδας. Ανειλημμένες υποχρεώσεις στην αλλοδαπή δεν του επέτρεψαν να παρευρεθεί, κάτι που δεν τον εμπόδισε να χαιρετίσει μέσω βίντεο την ομήγυρη. Ο πρεσβύτερος αδελφός Θανάσης, ωστόσο, εκπροσώπησε επαξίως την οικογένεια. Ο Αντετοκούνμπο, παρεμπιπτόντως, εξελίσσεται σε Νταλάρα της παλιάς καλής εποχής: όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, χαμογελάει μηχανικά όσο και αμήχανα από κάτω.

Λογοτέχνες, διανοούμενοι και καλλιτέχνες έλαμψαν διά της απουσίας τους, μολαταύτα, δεν έλειψε από τη συνάθροιση το λεπτό πνεύμα. Απονέμω τα εύσημα στην ομάδα ταξιθεσίας της διοργάνωσης, ήτις επέδειξε σατιρικό ταμπεραμέντο εφάμιλλο ενός Αριστοφάνη ή έστω Τσιφόρου, Γιαλαμά και Πρετεντέρη τρία σε ένα. Πώς να μην υποκληθεί κανείς στη φοβερή φαεινή ιδέα να τοποθετηθούν στο ίδιο τραπέζι η θλιβερή φιγούρα του Αδ-όνειδος, η θλιμμένη φάτσα του Ανδρουλάκη και η θελκτική περσόνα της Ζωής.

Φλύκταινες βγάζουν και οι τρεις τους στην ξεκαρδιστική φωτογραφία που έγινε βάιραλ εν ριπή οφθαλμού. Αποφεύγουν σχεδόν τρομοκρατημένοι να κοιτάξουν ο ένας τον άλλο λες και πρόκειται για την τερατώδη Μέδουσα, που ’κρυβε φίδια στις πλοκάμους των μαλλιών και πέτρωνε διαμιάς όποιον είχε την αναίδεια ν’ αντικρίσει τα δαιμονικά μάτια της. Αποστρέφουν, όπως ο διάβολος το λιβάνι, το βλέμμα τους και απ’ τον φωτογράφο, καίτοι διαδίδεται πως το στιγμιότυπο των άσπονδων συνδαιτυμόνων αποτελεί κατά παραγγελία σέλφι του Μπουμπούκου, αν εννοείτε!

Ιδιαζόντως προπετής, σπεύδω να επισημάνω πως οι λέξεις δαίμων και συνδαιτυμών ετυμολογούνται απ’ την ίδια ρίζα. Συγκεκριμένα από το ρήμα δαίω-δαίομαι που σημαίνει μοιράζω, διαιρώ. Δαιτύς είναι η μερίδα (μοιρασιά) του φαγητού και δαιτυμών ο ομοτράπεζος. Από το δαίω-δαίομαι προέρχεται και ο δαίμων. Πρόκειται για τη θεότητα που μοίραζε τις τύχες των ανθρώπων και καθόριζε τη Μοίρα, το πεπρωμένο τους. Αρνητική σημασία –«κακό πνεύμα»– απέκτησε η λέξη επί χριστιανισμού. Στο δαίω-δαίομαι χρωστάμε και την παν-δαισία, καθώς θα χαρακτήριζα ασμένως το επίμαχο ενσταντανέ.