Αποκτηνωμένοι στο διαδίκτυο

11:06 24/5/2026 - Πηγή: efsyn

Οικτίρουν την απαισιότητά μου ακόμα και επιστήθιοι φίλοι, επειδή, λέει, αρνούμαι εμμονικά χρόνια τώρα να δικτυωθώ στα κοσμοσωτήρια σόσιαλ μίντια. Μου παρουσιάζουν το «φου μπου» και το άλλοτε «τουίτερ» ως άμβωνες ελεύθερης διακίνησης ιδεών, όπου διαβάζοντας κάθε κείμενο [είδηση, σχόλιο, καταγγελία] γίνεσαι ταυτόχρονα κοινωνός της άποψης των αναγνωστών γύρω απ’ αυτό. Πρόκειται για παγκόσμιο φόρουμ, διατείνονται, με αδιανόητη διαδραστικότητα, η οποία απελευθερώνει με δαιμονισμένη ταχύτητα και κυρίως δωρεάν την πεμπτουσία της άμεσης δημοκρατίας.

Χολοσκάνε τάχα και απορούν γιατί δεν ενδίδω

στις συνεχείς παραινέσεις τους. Μολονότι ετύγχανε ωκύπους στα νιάτα της και αρκούντως τσιφούτα καθ’ όλη την του βίου της διαδρομή, η γιαγιά μου με συμβούλευε μεν να σπεύδω βραδέως, αλλά όπου ακούω «τζάμπα» να γίνομαι λαγός προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αντιδραστικό στοιχείο παιδιόθεν, αψηφούσα τις ορμήνειες της. Τη συγκεκριμένη, ωστόσο, την τηρώ εξ ενστίκτου και παραδέχομαι πως δεν μου ’χει βγει σε κακό. Απέχω, λοιπόν, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επιβραδύνοντας το βήμα μόλις μυριστώ αστραπιαίες ταχύτητες και βγάζοντας στις φτέρνες φτερά όταν μου τάζουν δωρεές και χαρίσματα.

Λάκκους αλάδωτους, και παρά ταύτα ολισθηρούς, έχει η φάβα του ίντερνετ. Πλοηγούμαι καθημερινώς σε διάφορους ειδησεογραφικούς ιστότοπους και διαβάζω από διαστροφή τα σχόλια του φιλοθεάμονος κοινού, το κεντρικό νόημα των οποίων συμπυκνώνεται σε μία και μόνη λέξη: οχετός. Η ελευθεριότητα του διαδικτύου βγάζει στην επιφάνεια όχι τον ανθό, αλλά τα πιο ταπεινά ορμέμφυτα της κοινωνίας. Μπόχα και δυσωδία. Πνευματική ένδεια, μισαλλοδοξία, φασισμός. Προαπαιτούμενο των άλλων δύο, καθένα απ’ αυτά. Ο πολυδιαφημισμένος παγκόσμιος ιστός, σκέφτομαι, δίνει βήμα σε όλους. Στους πολυάσχολους δεν περισσεύει χρόνος να σπαταλήσουν σε φτηνές, εξυπνακίστικες αναρτήσεις. Εχουν λόγο και τον εκφράζουν στη δουλειά, στη γειτονιά, στις παρέες. Μένουν οι αργόσχολοι και οι ουτιδανοί.

Ολιγόνοες στην πλειονότητά τους, αισθάνονται αίφνης σπουδαίοι μπροστά στο πληκτρολόγιο. Ξεμουδιάζοντας με κοφτές κινήσεις τα δάχτυλα, βυθίζουν το, κάθε άλλο παρά κοφτερό, μυαλό τους σε αβυσσαλέα ερέβη. Και κατόπιν βγάζουν με ανορθόγραφα και σόλοικα ελληνικά την ελεεινότερη εκδοχή του φαυλεπίφαυλου εαυτού τους. Το επονείδιστο βίντεο που ανέβασε ο φασίστας υπουργός Ασφαλείας του Ισραήλ, με τους επιβάτες του στολίσκου Flotilla γονατιστούς και δεμένους πισθάγκωνα, προκάλεσε την οργή Ευρωπαίων ηγετών, έστω και για τα μάτια του κόσμου.

Σιχαμερά σχόλια συνόδευαν, μολαταύτα, τα σχετικά ρεπορτάζ στους παρ’ ημίν ιστοτόπους. Ο διαδικτυακός όχλος επικροτούσε τα αίσχη των Ισραηλινών, πανηγύριζε τον «θρίαμβο του σοβαρού κράτους» το οποίο οφείλει να μιμηθεί η παρηκμασμένη Ευρώπη και απαιτούσε τη μεταφορά των ακτιβιστών στα σκοτεινότερα μπουντρούμια. Ανάλογη υπήρξε η υποδοχή της είδησης για την αποφυλάκιση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου. Φάνηκαν λίγα τα είκοσι τέσσερα συναπτά έτη κράτησης στους στρατοδίκες [μήπως στρεψοδίκες;] του διαδικτύου. Αξίωναν να εκτίσει και τις δεκαεπτά του ισόβιες. Ζητούσαν δηλαδή οι αδαήμονες να τον νεκραναστήσουν δεκάξι φορές, ώστε να αποφυλακιστεί το 3532 μ.Χ. Κι ύστερα με επικρίνετε επειδή δεν έχω «φου μπου»!

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords