Αν αγριέψει ο σκύλος;

Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.

Τους εκμεταλλεύονται οι διακινητές για να οικονομήσουν, οι κυβερνήσεις των χωρών από τις οποίες προέρχονται για να απαλλαγούν από το βάρος, οι κυβερνήσεις των χωρών πρώτης «υποδοχής» για να πιέσουν και να εκβιάσουν τις Βρυξέλλες και καθοδηγούνται από κύκλους που έχουν τη στρατηγική της «μεγάλης αντικατάστασης» και επιχειρούν να την εφαρμόσουν για να αλλοιώσουν την ταυτότητα της Ευρώπης. Το σύστημα κατασκεύασε ένα αντίπαλο δέος, έναν ύπουλο και επικίνδυνο εξωτερικό εχθρό και θέτει σε κυκλοφορία το συγκεκριμένο σενάριο για να αποπροσανατολίσει τους πολίτες.

Τα κόμματα της Ακρας Δεξιάς επωφελούνται και ανεβάζουν τα ποσοστά τους και τα κόμματα της κοινοβουλευτικής Δεξιάς για να μη χάσουν ψηφοφόρους υιοθετούν πλευρές της ατζέντας της Ακρας Δεξιάς με συνέπεια να μετατοπίζεται όλο και δεξιότερα το κέντρο βάρους της πολιτικής ζωής. Στη Γερμανία το AfD είναι πρώτο στις δημοσκοπήσεις. Η Λεπέν προηγείται σταθερά στη Γαλλία, όπως και ο Φάρατζ στην Αγγλία. Η Μελόνι κυβερνά στην Ιταλία και ενισχύεται το νεοπαγές κόμμα των νοσταλγών του Μουσολίνι. Σε διάφορες χώρες τα ακροδεξιά κόμματα είτε συμμετέχουν σε κυβερνήσεις συνεργασίας είτε δίνουν τον τόνο στη δημόσια συζήτηση υποχρεώνοντας το πολιτικό σύστημα να υποκλίνεται σε ορισμένα αιτήματά τους.

Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα η κυβέρνηση σπεύδει να πριμοδοτήσει τις βίαιες πολιτικές εναντίον των μεταναστών και των προσφύγων, αλλά δεν βγάζει λέξη για το φαινόμενο του υπερτουρισμού που ταλαιπωρεί πολλές περιοχές της χώρας. Λογικό, θα πει κανείς. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δημιουργούν σοβαρά προβλήματα πάσης φύσεως (και οικονομικά), ενώ οι τουρίστες είναι καλοδεχούμενοι, αφήνουν τα χρήματά τους και συντηρούν τη βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, όπως έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε τον τουρισμό. Ωστόσο οι περιοχές που δέχονται τον μεγάλο όγκο των τουριστών βαρυγκωμούν. Υποδομές που είναι φτιαγμένες για να εξυπηρετήσουν μερικές χιλιάδες, καλούνται να ανταποκριθούν στις ανάγκες δεκάδων και εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων για κάμποσους μήνες τον χρόνο. Είναι αδύνατον.

Και γι’ αυτό στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες της Νότιας Ευρώπης, αναπτύσσονται (εδώ είναι ακόμη στα σπάργανα) μαζικά κινήματα κατά του υπερτουρισμού. Οι κυβερνήσεις, με τη δική μας όπως είναι φυσικό σε προεξάρχουσα θέση, εμφανίζονται αμήχανες. Λεφτά για να ενίσχυση των υποδομών στις τουριστικές περιοχές δεν θέλουν να δώσουν (προέχουν οι εξοπλιστικές δαπάνες για να αντιμετωπιστεί η ρωσική απειλή και για να γεμίσουν οι τσέπες των επιτήδειων μεσαζόντων), λεφτά δεν θέλουν να χάσουν βάζοντας αυστηρούς όρους στην τουριστική βιομηχανία και προσπαθούν με τις γνωστές μεθόδους να παραπλανήσουν τον κόσμο. Το πρόβλημα μοιάζει μ’ αυτό του τετραγωνισμού του κύκλου και ο καπιταλισμός-καζίνο δυσκολεύεται να κρατήσει και την πίτα ολάκερη (για πάρτη του) και να πείσει τον σκύλο (δηλαδή τους από κάτω) ότι είναι χορτάτος. Αν όμως αγριέψει ο πεινασμένος σκύλος;