Άμμος στα πόδια

Το «Ανοιχτό βιβλίο», από καταβολής του, φιλοξενεί στις σελίδες του πρωτότυπα διηγήματα. Και φέτος συγγραφείς, διαφορετικής ηλικιακής κλίμακας, θεματικού άξονα και αφηγηματικής παλέτας έγραψαν ευσύνοπτες καλοκαιρινές ιστορίες ειδικά για τους αναγνώστες μας (καθώς αυτές οι σελίδες προσφέρουν, εκτός από κριτική πυξίδα, και λογοτεχνική απόλαυση).

Μ’ άλλα λόγια, μυθιστοριογράφοι και διηγηματογράφοι έθεσαν στο κέντρο της μυθοπλασίας τους κάποια θερινή εμπειρία τους και μας έστειλαν κείμενα νοσταλγικά, περιπλανητικά, υπερβατικά, παιγνιώδη, αλλά και δύσθυμα, ευθέως ή πλαγίως κοινωνικά, ενδοσκοπικά,

Μετά τον Ηλία Παπαμόσχο, την Άννα Γρίβα, την Ισμήνη Καρυωτάκη, τον Άκη Παπαντώνη, τον Νίκο Αμανίτη, τη Σοφία Αυγερινού και την Παναγιώτα Δημοπούλου, το καλοκαιρινό νήμα πιάνει ο Νίκος Ιατρού.

Μόλις μπήκε στο σπίτι δεν άλλαξε ρούχα, όπως συνήθιζε να κάνει κάθε μεσημέρι μετά τη δουλειά, ούτε πέρασε από την κουζίνα για να βάλει μια μπουκιά στο στόμα. Τα βήματά του τον οδήγησαν στο σαλόνι. Κάθισε στην πολυθρόνα, απέναντι από την κλειστή τηλεόραση.

Συνήθως, όταν επέστρεφε κουρασμένος, ένιωθε βαρύς. Έσερνε τα πόδια του μέχρι το κρεβάτι και το πρωί δεν μπορούσε να σηκωθεί, παρά μόνο με τη βοήθεια των «ειδικών τεχνικών» που του είχε δείξει ο γιατρός και χρησιμοποιούσε για να κυλήσει πάνω στο στρώμα και να επιστρέψει στην όρθια θέση, χωρίς να τραυματίσει τη μέση του.

Σήμερα όμως δεν αισθανόταν βάρος, λες και η κούρασή του είχε αλλάξει φορά και αντί να τον τραβάει προς τη γη, τον έσπρωχνε στον ουρανό.

Βρήκε το τηλεκοντρόλ και άνοιξε την τηλεόραση. Παρακολούθησε τους ρεπόρτερ των καναλιών να ιδρώνουν στις παραλίες. Σταγόνες ιδρώτα έτρεχαν και στο δικό του μέτωπο.

Τα μάτια του έκλεισαν για μια στιγμή και πριν προλάβει να τα ανοίξει, ένιωσε τη θερμότητα που ξεκινούσε από τα βυθισμένα στην άμμο πόδια του να ανεβαίνει στο υπόλοιπο κορμί του.

Θα έρθεις ή θα αφήσεις όλη τη θάλασσα για μένα;

Αναγνώρισε τη φωνή της.

Είδε την πλάτη της, που άφηνε γυμνή το ολόσωμο μαγιό που φορούσε.

Το νερό έφτανε μέχρι τη μέση της. Εκείνος δεν τα πήγαινε ποτέ καλά με τη θάλασσα. Οι γονείς του, όταν ήταν παιδί, προτιμούσαν ορεινές τοποθεσίες για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Ο πατέρας σιδηροδρομικός, ένιωθε ασφάλεια μόνο στα μέρη που έφταναν οι ράγες του τρένου.

Εκείνη του έμαθε κολύμπι.

Είχαν αγοράσει και ένα τροχόσπιτο που το έστηναν, τα καλοκαίρια, δίπλα στο κύμα. Την κόρη τους την έστελναν κατασκήνωση, με τα λεφτά του ταμείου, και έτσι περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος των διακοπών οι δυο τους.

Την άκουσε να τον φωνάζει ξανά.

Αυτή τη φορά δεν μπορούσε να της αρνηθεί. Στην αρχή προχώρησε διστακτικά, αλλά αμέσως επιτάχυνε το βήμα του, καθώς η άμμος είχε αρχίσει να του καίει τα πόδια. Όταν έφτασε πίσω της, το νερό τον ανακούφισε.

Δώσε μου το χέρι σου, είπε εκείνη με αυστηρή φωνή. Έμπλεξε τα δάχτυλά του με τα δικά της και προχώρησαν, ο ένας δίπλα στον άλλον. Ένιωθε το σώμα του να αντιστέκεται, αλλά ντρεπόταν να μιλήσει.

Όταν βγήκαν από το νερό, κάθισαν στην αμμουδιά για να στεγνώσουν στον ήλιο. Έμειναν εκεί για ώρα, αμίλητοι. Μετά από τόσα χρόνια μαζί, είχαν μάθει ότι οι λέξεις έκρυβαν περισσότερα απ’ όσα φανέρωναν.

Εκείνη ήξερε ότι θα της αρνηθεί, όταν τον έβλεπε να τρίβει το αυτί του. Εκείνος καταλάβαινε ότι ήταν έτοιμη για καβγά, όταν άρχιζε να στρίβει τη βέρα της.

Όσο κάθονταν, τα χείλη του έκλεβαν αλμυρές σταγόνες από την πλάτη της.

Τώρα, που είμαστε στη στεριά, μού κάνεις τον γενναίο, του είπε.

Τίναξε την άμμο από τα πόδια σου, θα γεμίσεις τα σεντόνια, τον μάλωσε.

Άνοιξε τα μάτια του. Στην οθόνη, ένας μάγειρας αφαιρούσε με προσοχή τα κόκαλα από το φιλέτο ψαριού που είχε μπροστά του. Ένιωσε ένα κάψιμο στο στομάχι και υπέθεσε ότι έφταιγε η πείνα. Δεν είχε φάει τίποτα από το πρωί. Έβγαλε τα παπούτσια και τις κάλτσες και περπάτησε ξυπόλητος πάνω στα δροσερά πλακάκια. Έδιωξε γρήγορα από το μυαλό του τη σκέψη ότι έπρεπε να τινάξει την άμμο από τα πόδια του πριν αρχίσει να κυκλοφορεί στο διαμέρισμα.

● Τελευταίο βιβλίο του Νίκου Ιατρού είναι η νουβέλα «Αυτό έκανες πάντα» (Ίκαρος, 2025)