Oνομα: Μαρικάρμεν

18:27 15/10/2026 - Πηγή: efsyn

Η μακρά πορεία της Κάρμεν στον χώρο της τέχνης ξεκινά με την ομώνυμη νουβέλα του Γάλλου συγγραφέα Προσπέρ Μεριμέ (1845): στην Ισπανία του 1800, ο μοιραίας έρωτας του στρατιωτικού δον Χοσέ για τη γοητευτική, ατίθαση και ανυπότακτη Τσιγγάνα Κάρμεν θα οδηγήσει «αυτή στο χώμα κι αυτόν στη φυλακή». Η νουβέλα μεταφέρθηκε από τον Γάλλο συνθέτη Ζορζ Μπιζέ (1875) στην όπερα, αρχικά χωρίς ευμενή υποδοχή. Ο Μπιζέ πέθανε στις 3 Ιουνίου 1875, ακριβώς τρεις μήνες μετά την πρεμιέρα του έργου του, πεπεισμένος ότι πρόκειται για αποτυχία.

Ανάμεσα στις πολλές κινηματογραφικές μεταφορές συγκαταλέγεται και αυτή του Γάλλου σκηνοθέτη Ζαν-Λικ Γκοντάρ στην ταινία «Ονομα: Κάρμεν» (1983).

Εκατόν ογδόντα (συν ένα) χρόνια μετά τη λογοτεχνική Κάρμεν, πέθανε η 87χρονη Ισπανίδα συνταξιούχος Μαρικάρμεν Αμπασκάλ, δύο εβδομάδες μετά την αναγκαστική της έξωση-παρά τα προβλήματα υγείας της- από το διαμέρισμα στο οποίο διέμενε συνεχώς για 71 χρόνια (από το 1956), λόγω της υπέρογκης αύξησης στο ενοίκιο που απαίτησε η εταιρεία επενδυτικών κεφαλαίων (funds), ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος.

Τουλάχιστον η Μαρικάρμεν άντεξε αρκετά ώστε να δει την κραυγαλέα απάνθρωπη αντιμετώπισή της να μετατρέπεται σε θρυαλλίδα ενός γενικότερου και έντονου λαϊκού ξεσηκωμού που οδηγεί τη χώρα σε πρόωρες εκλογές.

Το στεγαστικό πρόβλημα αφορά το σύνολο της «πολιτισμένης» Δύσης. Η χρηματοπιστωτική κρίση που ξεκίνησε το 2008 και σάρωσε τον πλανήτη πυροδοτήθηκε από την κατάρρευση της αγοράς στεγαστικών δανείων υψηλού κινδύνου (subprime) στις ΗΠΑ, δηλαδή λόγω της τεράστιας έκθεσης των τραπεζών σε δανειολήπτες με πολύ χαμηλή πιστοληπτική ικανότητα και ανεπαρκή εισοδήματα. Η στρέβλωση του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου εντοπίζεται (και) στο πόσοι από εμάς θα φτάσουν στη σύνταξη (όπως η Μαρικάρμεν) χωρίς δικό τους «κεραμίδι». Ο «έρωτάς» μας για τον φονταμενταλιστικό νεοφιλελευθερισμό αποδεικνύεται θανατηφόρος για εμάς, λόγω των ακραίων ανισοτήτων που παράγει, συνθήκη η οποία τον θρέφει και τον αναπτύσσει περαιτέρω.

Ο Πλάτων στο έργο της ωριμότητάς του «Νόμοι» (744e-745a) καταθέτει την άποψη ότι στην ιδανική πόλη κάθε πολίτης δικαιούται έναν ελάχιστο κλήρο (περιουσία) και ο νομοθέτης επιτρέπει στους πολίτες να αποκτήσουν, μέσω έντιμων δραστηριοτήτων, περιουσία ίση με το διπλάσιο, το τριπλάσιο ή το πολύ το τετραπλάσιο αυτού του ελάχιστου κλήρου, αποδίδοντας το όποιο πλεόνασμα προκύπτει στο κράτος. Με τους φοιτητές κατασκηνωμένους στην πλ. Συντάγματος αιτούμενους σίτιση, στέγαση και αξιοπρεπή διαβίωση ώστε να μπορέσουν να εγγραφούν και να περατώσουν τις σπουδές τους, εμείς ακόμα συζητάμε αν θα πρέπει να φορολογηθεί ο υπερβολικός πλούτος σε ποσοστό 1%(!).

*(Ph.D.)2, Καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords