Οι εξελιγμένοι «Χρήσιμοι Ηλίθιοι»

Ζούμε σε εποχή παραλογισμού και τεράτων, που θα έλεγε και ο Αντόνιο Γκράμσι. Στην Ελλάδα του 2017 ακούγονται και υιοθετούνται απόψεις που σε άλλα χρόνια θα οδηγούσαν τους κήρυκες τους σε ψυχιατρεία, ή στη δικαιοσύνη. Για πολλούς, στις προαναφερθείσες απόψεις συγκαταλέγεται και το πολιτικό εγχείρημα ονόματι «Ελλήνων Συνέλευσις», με πρωτεργάτη του τον γνωστό πλέον σε όλους μας Αρτέμη Σώρρα.

Την ιστορία λίγο πολύ την έχετε ακούσει όλοι, 600 δισ. δολάρια που περιμένουν σκονισμένα εδώ και τέσσερα χρόνια να εκταμιευθούν από το ελληνικό Δημόσιο (υπό προϋποθέσεις φυσικά) και να βγάλουν μια και καλή την Ελλάδα και τους Έλληνες Ιθαγενείς από την κρίση. Η σημερινή μου τοποθέτηση όμως δεν πρόκειται να θίξει το κατά πόσο ισχύει ή όχι ο παρών ισχυρισμός και το κατά πόσο αυτά τα λεφτά ειναι αληθινά ή ψεύτικα. Αυτό επαφίεται στην κρίση του καθενός. Για μένα φυσικά, και έχοντας ψάξει ενδελεχώς το θέμα, αποτελεί μία τεράστια απάτη. Όμως εκείνο που με προβληματίζει ιδιαίτερα είναι το γιατί εδώ και μερικούς μήνες, η συγκεκριμένη πολιτική κίνηση έχει αρχίσει να αποκτά πολλούς ένθερμους υποστηρικτές στην ελληνική επικράτεια.

Αγαπητέ αναγνώστη, ο τίτλος του άρθρου ίσως να σε κάνει να περιμένεις να διαβάσεις ένα κείμενο που θα λοιδορεί τους υποστηρικτές του Σώρρα, όμως θα σε απογοητεύσω. Σε αυτή την κατεύθυνση, θα δανειστώ μια φράση που χρησιμοποιείται κατά κόρον από τον «μορφωμένο πολιτικό κόσμο» για τους ψηφοφόρους τέτοιων μορφωμάτων, και θα την στρέψω πίσω σε αυτόν, σε εμάς τους σπουδαγμένους δηλαδή, που όταν ακούμε πως αυτά τα απίστευτα αποκτούν απήχηση σπεύδουμε να εξεφτελίσουμε εκείνους τους γελοίους που τα πιστεύουν και πείθουν και άλλους να τους ακολουθήσουν. Και εξηγούμαι αμέσως.

Και τότε ερχόμαστε εμείς. Αρχίζουμε τα «Μνημόνια μέχρι να δύσει ο ήλιος», τα «είναι ψεκασμένοι, ζουν ανάμεσά μας, αυτοί έχουν δικαίωμα ψήφου, Κιμ Γιονγκ Ουν πάτα το κουμπί». Διότι είναι εντελώς χαζός όποιος τόλμησε να συζητήσει σοβαρά την περίπτωση Σώρρα, όποιος διανοήθηκε να το ψάξει λίγο μπας και ισχύει.

Ο απελπισμένος πολίτης της Ελλάδας σήμερα ψάχνει απεγνωσμένα μια σανίδα σωτηρίας. Ζει σε μία χώρα βουτηγμένη στην κρίση, είναι απαισιόδοξος και η φτώχεια είτε τον έχει αγκαλιάσει, είτε τον πλησιάζει επικίνδυνα. Εμφανίζεται λοιπόν ένας Σώρρας που του λέει πως έχει τη λύση στο πρόβλημα της χώρας του, ζεστά μετρητά που περιμένουν να εκταμιευθούν μόλις αυτός αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, του υπόσχεται πως έχει λύση και στο προσωπικό του πρόβλημα, τον καλεί να μην πληρώσει το χρέος του προς το Δημόσιο και να εξουσιοδοτήσει τον Σώρρα να το πληρώσει μόλις γίνει πρωθυπουργός και εκταμιεύσει τα 600 δισ..

Μάλιστα του παρουσιάζει μια (πράγματι απίστευτη) αμετάκλητη δικαστική απόφαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης όπου αναφέρεται πως ο Σώρρας είναι διαχειριστής του άνω ποσού και οι κατηγορίες όσων τον αποκαλούν απατεώνα καταπίπτουν πανηγυρικά. Ο απελπισμένος πολίτης της Ελλάδας ακούει την εύκολη λύση με πολύ ευήκοα ώτα. Του αρέσει. Δεν είναι όμως χαζός. Θέλει να δει που το πάει αυτός ο Αρτέμης Σώρρας, γιατί είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό. Και τότε ερχόμαστε εμείς. Αρχίζουμε τα «Μνημόνια μέχρι να δύσει ο ήλιος», τα «είναι ψεκασμένοι, ζουν ανάμεσά μας, αυτοί έχουν δικαίωμα ψήφου, Κιμ Γιονγκ Ουν πάτα το κουμπί». Διότι είναι εντελώς χαζός όποιος τόλμησε να συζητήσει σοβαρά την περίπτωση Σώρρα, όποιος διανοήθηκε να το ψάξει λίγο μπας και ισχύει. Όχι, δεν θα κάτσουμε να σπαταλήσουμε το σάλιο μας για να πείσουμε τον συμπολίτη μας πως το εγχείρημα του Σώρρα αποτελεί μια τεράστια απάτη. Δεν θα του παρουσιάσουμε τα αδιάσειστα στοιχεία που αποδεικνύουν το μεγάλο πολιτικό ψέμα του Αρτέμη Σώρρα. Θα τον πούμε ηλίθιο και θα τον αγνοήσουμε. Έτσι λοιπόν, σπρώχνουμε τον απελπισμένο πολίτη της Ελλάδας στην αγκαλιά του Σώρρα και του χαρίζουμε την ψήφο του διότι εμείς δεν την θέλουμε, είναι πολύ χαζός για να ψηφίσει εμάς.

Αυτό είναι το μεγάλο μας λάθος. Αυτό είναι το σφάλμα που έκαναν στην Αμερική με τον Τραμπ, στη Γαλλία με τη Λεπέν, στην Ελλάδα με τη Χρυσή Αυγή (που μέρα με τη μέρα συστηματοποιείται και σε λίγα χρόνια θα είναι το ΚΚΕ της δεξιάς). Εμείς οι διαβασμένοι που δεν έχουμε βιώσει την απόλυτη φτώχεια, που είχαμε τα απαραίτητα για να μπορούμε να στρέψουμε την προσοχή μας στη μόρφωση και όχι στο ψωμί που μας λείπει, λοιδορούμε τους καθ' ημάς αδιάβαστους. Δεν συζητάμε μαζί τους, δεν ακούμε τα επιχειρήματά τους, δεν προσπαθούμε να τους πείσουμε γι' αυτά που εμείς θεωρούμε αυτονόητα. Διότι ναι φίλε αναγνώστη, στην Ελλάδα του 2017 πρέπει να χωνέψεις πως δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που να είναι ακόμα αυτονόητα.

Γινόμαστε λοιπόν οι εξελιγμένοι Χρήσιμοι Ηλίθιοι. Γινόμαστε αυτοί που ενώ έχουν χρέος να ισοπεδώσουν με αλήθειες και επιχειρήματα την πολιτική απάτη, την κοροϊδεύουν και την αγνοούν περιμένοντας να εξαφανιστεί μόνη της. Αυτή βρίσκει εύφορο έδαφος σε μία χώρα που αναζητά απεγνωσμένα ελπίδα και ψήφο-ψήφο μεγαλώνει αθόρυβα και υπόγεια. Όταν όμως αποκτήσει δική της στατιστική υπόσταση και φύγει από το «άλλο κόμμα», θα κοιτιόμαστε αποσβολωμένοι και θα προσπαθούμε να βρούμε «πώς έγινε αυτό», συζητώντας πάλι μεταξύ μας και αφήνοντας στην απ' έξω εκείνους που θα έχουν την πραγματική απάντηση.

-- This feed and its contents are the property of The Huffington Post, and use is subject to our terms. It may be used for personal consumption, but may not be distributed on a website.