Το πάθημα που δεν έγινε μάθημα

Ο πληθωρισμός του Δεκεμβρίου που διαμορφώθηκε στο 2,9% στέλνει ένα ακόμα ανησυχητικό σήμα για αυτά που έρχονται στη νέα χρονιά, στο μέτωπο της ακρίβειας. Ήδη οι αναπροσαρμοσμένοι τιμοκατάλογοι που στέλνονται από τους προμηθευτές στα σούπερ μάρκετ εμπεριέχουν σημαντικές αυξήσεις, τις οποίες θα δούμε να μετακυλύονται στο ράφι πολύ σύντομα. Όμοια και στις υπηρεσίες όπως για παράδειγμα οι ασφαλιστικές εταιρείες που προχωρούν στις ετήσιες αναπροσαρμογές και κατ’ επέκταση ανάλογα φαινόμενα θα δούμε σε όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων.

Πριν καλά καλά δηλαδή δουν τις αυξήσεις τους οι εργαζόμενοι από τη μείωση των φορολογικών κλιμακίων και οι συνταξιούχοι τις αυξήσεις του 2,4%, έρχεται το νέο κύμα ακρίβειας και τις εξαφανίζει αφήνοντας την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών σε χειρότερη κατάσταση.

Και σε ποιον να πουν τον πόνο τους και τα παράπονά τους. Βλέπετε, αν δεν έχεις τρακτέρ να αποκλείσεις τους δρόμους ή διακόπτες να κατεβάσεις και να παραλύσεις όλη τη χώρα, δεν σε λαμβάνει κανείς υπόψη. Και συμβαίνουν αυτά σε μια χώρα όπου υπάρχει πλέον ένα νοικοκύρεμα στα δημόσια οικονομικά, υπάρχει διαρκής ανάπτυξη, επενδύσεις, νέες θέσεις εργασίας και πλεονάσματα που μοιράζονται με κάποιο τρόπο δίκαιο ή λιγότερο δίκαιο, στην κοινωνία. Φαντασθείτε αυτές οι παράμετροι να αρχίσουν να επιδεινώνονται λόγω εξωγενών παραγόντων ή εσωτερικής πολιτικής αποσταθεροποίησης.

Το δυστύχημα όμως εν προκειμένω, είναι ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, αυτό που δεν αντιπροσωπεύεται από ισχυρά συνδικαλιστικά όργανα, έχει μπει στη λογική του «μη χείρον, βέλτιστον»!

Οι μεγάλες προσδοκίες και τα οράματα για μια άλλη Ελλάδα που θα συμβαδίζει με τον μέσο όρο της υπόλοιπης Ευρώπης είναι πλέον κενό γράμμα. Και από την αντιπολίτευση, από την άκρα δεξιά ως την άκρα αριστερά, ακούμε φαντασιώσεις για επιστροφή της χώρας όχι σε μια ρεαλιστική κανονικότητα αλλά στην Ελλάδα του ‘80 που το κράτος μοίραζε αβέρτα, όχι λεφτά από τον παραγόμενο πλούτο της χώρας, αλλά δανεικά από τις αγορές και τα αποτελέσματα αυτής της άφρονης πολιτικής, τα είδαμε και τα ζήσαμε με οδυνηρό τρόπο, με τη χρεοκοπία της χώρας. Κι όμως τίποτα δεν μάθαμε, τίποτα δεν διδαχθήκαμε και τείνουμε πάλι ευήκοα ώτα στις σειρήνες του λαϊκισμού και της οπισθοδρόμησης.

Όλοι απαιτούν από το κράτος παροχές, επιδόματα, διευκολύνσεις και κανείς δεν νοιάζεται αν υπάρχουν αυτά τα λεφτά ή ποιος θα τα πληρώσει. Αρκεί να μην είναι οι ίδιοι αλλά οι άλλοι! Να δείτε! Μέσα στα αιτήματα των αγροτών υπάρχει και ο διπλασιασμός των αγροτικών συντάξεων. Κανείς δεν αναρωτήθηκε από πού θα βρεθούν αυτά τα λεφτά που ξεπερνούν τα 3 δισ., ούτε αν οι ασφαλιστικές εισφορές που έχουν δοθεί μπορούν να δικαιολογήσουν την ανταποδοτικότητα η οποία ισχύει για όλους τους άλλους εργαζόμενους και συνταξιούχους της χώρας! Μήπως νομίζουν οι αγροτοσυνδικαλιστές πως οι χαμηλοσυνταξιούχοι των 600-700 ευρώ, είναι ευχαριστημένοι και μπορούν να ζήσουν με αυτή τη σύνταξη χωρίς άλλα εισοδήματα όπως οι ίδιοι, με τα ενοίκια των χωραφιών τους ή τη μικροπαραγωγή διατροφικών προϊόντων από τον κήπο τους που δεν τα έχει ο συνταξιούχος των πόλεων;

Όμως- και δεν είναι καινούργιο- κάποιοι που έχουν τη δυνατότητα, θεωρούν εαυτόν το κέντρο του κόσμου, χωρίς καμιά ενσυναίσθηση για τον διπλανό, τον συμπολίτη και την υπόλοιπη κοινωνία. Μια διαρκής ζηλοφθονία που αγγίζει τα όρια εχθροπάθειας για τους έχοντες, τους πλούσιους, λες και ζούμε σε κάποια αταξική κοινωνία όπου η φτώχεια θα εξαλειφθεί με τη δήμευση των περιουσιών των πλουσίων!
Αν όμως αυτές οι αντιλήψεις και κυρίως οι πρακτικές πολλαπλασιαστούν και γενικευτούν και δεν σταματήσουμε να απλώνουμε τα πόδια μας έξω από το πάπλωμα, τότε πολύ φοβούμαι πως σύντομα, θα ξαναζήσουμε εκείνο τον εφιάλτη και τα πέτρινα χρόνια της ανέχειας και της εθνικής ανυποληψίας!