Το ελληνικό οξύμωρο

Σήμερα θα ήθελα να ξεκινήσω τις σκέψεις μου με δύο διαπιστώσεις.

Α) Για πρώτη φορά στην σύγχρονη ελληνική πολιτική Ιστορία η πολιτική σκηνή έχει γεμίσει με τόσα πολιτικά απόβλητα! Αν και παρακολουθώ τα πολιτικά πράγματα εκ του μακρόθεν και χωρίς να εισέρχομαι σε λεπτομέρειες και παρασκήνια διότι αυτά τα βρίσκω εξαιρετικά αδιάφορα και βλακώδη, εντυπωσιάζομαι από το ανθρώπινο τσίρκουλο και την βλακεία που διαγκωνίζεται στην πολιτική σκηνή του τόπου.

Β) Την τελευταία πενταετία η Ελληνική Οικονομία έχει καταγράψει σημαντική βελτίωση σε μία σειρά πολύ σημαντικών μακροοικονομικών δεικτών

με αποτέλεσμα οι Διεθνείς Οίκοι Πιστοληπτικής Αξιολόγησης να έχουν αναβαθμίσει την Ελλάδα από την κατηγορία του σκουπιδιού ( junk) στην κατηγορία της επενδυτικής βαθμίδος (Investment Grade). Αυτή η εξέλιξη είναι πολύ σημαντική κυρίως διότι προσφέρει στη χώρα ευχερή πρόσβαση στις διεθνείς πιστοληπτικές αγορές με μειωμένο κόστος δανεισμού, άρα ευχερή εξυπηρέτηση του Δημοσίου Χρέους και καθιέρωση της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας με αποτέλεσμα την προσέλκυση νέων επενδύσεων.

Όσον αφορά το πρώτο ζήτημα του πλήθους και της ποιότητος των προσώπων που συνωθούνται στο πολιτικό προσκήνιο και δυστυχώς για εμάς φιλοδοξούν να μας κυβερνήσουν. Εδώ βλέπουμε πολιτικά ρετάλια όπως έναν γηραιό πρώην Πρωθυπουργό ο οποίος εμφορείται από φανατικό πνεύμα εθνικισμού και τουρκοφαγίας! Στην μακρά πολιτική διαδρομή του έκανε τεράστια λάθη αλλά και προδοσίες, έριξε την πρώτη πραγματικά μεταρρυθμιστική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έφτιαξε δικό του κόμμα, έμεινε χρόνια στην αχρηστία και τελικά εν μέσω Κρίσεως και Χρεοκοπίας κατάφερε να γίνει Πρωθυπουργός. Τα τελευταία χρόνια αναλίσκεται εμμονικά σε επιθέσεις κατά της Ν.Δ. και του Πρωθυπουργού με κύριο άξονα τα ελληνοτουρκικά. Μοναδικός σκοπός της ζωής του είναι να φύγει ο Μητσοτάκης!

Βλέπουμε επίσης πολιτικούς ηγέτες με θεσμικό αντιπολιτευτικό ρόλο, μειωμένης νοημοσύνης και επικοινωνιακών δυνατοτήτων, ο οποίος δεν γνωρίζει καν την Αγγλική γλώσσα έστω και αν διετέλεσε Ευρωβουλευτής. Να μην αναφερθώ φυσικά σε πολιτικούς σαλτιμπάγκους όπως ο τέως Πρωθυπουργός-και εσχάτως φιλόδοξος συγγραφέας- ο οποίος ύστερα από ένα διάλειμμα δράσης ετοιμάζεται να ιδρύσει νέο δικό του κόμμα φιλοδοξώντας φυσικά και αυτός να μας ξανασώσει. Ποιος;
Ο άνθρωπος που κατέστρεψε την Χώρα και που λίγο έλειψε να μας βγάλει από την Ευρωπαϊκή Ένωση και από το ευρώ. Αυτός που θαύμαζε τον Βαρουφάκη και τον έκανε Υπουργό. Ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο.

Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά έχουμε εσχάτως μία νέα άφιξη στο λιμάνι της Σωτηρίας της Πατρίδος και της εκ θεμελίων κάθαρσης. Την εμφάνιση μίας κυρίας η οποία είναι μεν μία τραγική φιγούρα διότι έχασε το παιδί της στην τραγωδία των Τεμπών, αλλά αποφάσισε να μετατρέψει την τραγική μητρότητα σε πολιτικό πλεονέκτημα και να κατέλθει στον πολιτικό στίβο με μόνο στόχο μία εκδικητική κάθαρση και διάφορα συγκεχυμένα συνθήματα περί γενικής ανατροπής Νόμων και Θεσμών.
Η εν λόγω κυρία συγκροτεί ένα τραγελαφικό δίδυμο με μία άλλη έξαλλη καρικατούρα της πολιτικής σκηνής, τη… γλυκιά Ζωή (όχι την Dolce Vita) η οποία ευαγγελίζεται και αυτή την εκ θεμελίων κάθαρση και την παραπομπή των μισών Ελλήνων πολιτικών στο Ειδικό Δικαστήριο και τον εγκλεισμό τους στην φυλακή.
Δυστυχώς η Υστερία είναι μία οξεία γυναικεία νόσος, απόδειξη δε αυτού είναι ότι ο όρος προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη «υστέρα», που σημαίνει τη γυναικεία μήτρα. Και από υστερία διαθέτουν μπόλικη και οι δύο εν λόγω κυρίες.
Το καταπληκτικό δε είναι ότι η νεόκοπη επαγγελματίας μητέρα-επαναστάτρια είναι και φανατική θρησκόληπτη! Έχετε ξανακούσει ριζοσπαστικό επαναστάτη που ευαγγελίζεται την εκθεμελίωση των πάντων και την απόλυτη εκδίκηση, να είναι θρησκόληπτος; όταν η Θρησκεία είναι το κατεξοχήν σύμβολο της συντήρησης. Αυτό και μόνον αποδεικνύει την τρικυμία και το χάος που επικρατεί στο ταραγμένο μυαλό της.

Αυτοί είναι λοιπόν μερικοί από τους φιλόδοξους Σωτήρες μας. Προτιμώ να πάω άπατος παρά να με «σώσουν» αυτοί.

Όσον αφορά δε το δεύτερο ζήτημα τα πράγματα είναι απλά και προφανή. Η Ελλάδα έχει εισέλθει σε έναν ενάρετο κύκλο μακροοικονομικής ευεξίας ο οποίος όμως πρέπει να επεκταθεί και στην καθημερινότητα του πολίτη, κυρίως μέσω της αυξήσεως του εισοδήματός του. Θέλει μεγάλη προσπάθεια αλλά το πρώτο βήμα έγινε.
Το μεγάλο επίτευγμα της Χώρας είναι η απόκτηση πολιτικής σταθερότητας. Εκεί οφείλεται και η Δημοσιονομική Πειθαρχία που οδήγησε στην βελτίωση της Οικονομίας. Αλλά αυτό είναι και το μεγάλο διακύβευμα. Τυχόν απώλεια της πολιτικής σταθερότητας θα ανατρέψει τα σημερινά επιτεύγματα.

Οι επόμενες εκλογές κατά τούτο είναι πολύ κρίσιμες. Διότι παίζεται η πολιτική σταθερότητα της χώρας. Και με όλους αυτούς τους προαναφερθέντες πολιτικούς γαμπρούς και τις νύφες που έχουν μαζευτεί στην πόρτα και περιμένουν να μπουν και να μας σώσουν, ζήτω που καήκαμε.